Tijd van Leven beschrijft het gepasseerde bestaan van mensen met een bijzonder verhaal. Vandaag Marja Nijenmanting (1966 - 2020) uit Emmen.

Het was een bijzonder gezicht. In april 2019 stond in het midden van een rotonde bij de Emmer wijk Rietlanden opeens een keurig opgemaakt eenpersoonsbed. Met aan beide kanten een kastje met daarop een lamp.

Automobilisten die er langs reden, begrepen er niets van. Was het werkelijk de bedoeling dat daar iemand ging slapen? En zo ja, waarom dan? Na enkele dagen werd duidelijk dat Marja Nijenmanting er meer van wist. Het was een ludieke actie om aandacht te vragen voor ‘haar’ feest in Zuidbarge. Het bed paste helemaal bij het thema van dat jaar: Zuidbarge in de Wolken.

‘Het moest top én verrassend zijn, iedere keer opnieuw’

,,Typisch Marja’’, zegt haar vriend Jan Willem Naaldenberg (37). ,,Ze was echt supercreatief, in bijna alles wat ze deed. En ook niets was haar te gek voor het feest in Zuidbarge. Dat moest top én verrassend zijn, iedere keer opnieuw.’’

Het feest waar de Emmense zich zo voor inzette, was bedoeld voor mensen met een verstandelijke beperking. ,,De puurheid, de echtheid, het zonder schroom van dingen kunnen genieten. Daarom voelde zij zich zo met hen verbonden.’’ Het festijn met muziek en ander vertier werd in 2002 voor het eerst gehouden. Zoon Thorben (23): ,,Dankzij de hulp van velen werd het steeds een groot succes. Iedereen werkte belangeloos mee en iedereen was blij.’’

Marja Nijenmanting groeide op in Ter Apel, in een gezin met vier kinderen. Haar vader Johannes was timmerman, haar moeder Kinie huisvrouw. Marja was een mooi meisje dat makkelijk contact maakte en precies wist wat ze wilde, zegt haar moeder. Als tiener ging Marja graag op stap met haar beste vriendin Gea Luring.

‘Ook speelde ze hard to get en dat maakte haar in mijn ogen nog aantrekkelijker’

In discotheek Bermuda in Ter Apel liep ze op zo’n avond John Peterson uit Emmen tegen het lijf en de vlam sloeg over. ,,Marja was anders dan andere meiden. Lang, een bijzonder kapsel en altijd tiptop gekleed. Ook speelde ze hard to get en dat maakte haar in mijn ogen nog aantrekkelijker’’, blikt hij terug. Aanvankelijk hadden ze een knipperlichtrelatie. Peterson grijnst. ,,Was het weer een tijdje uit en stond ik in de disco bij een nieuw vriendinnetje, dan liep ze even achter mij langs. ‘Veel plezier ermee, maar ze is het niet’, zei ze dan zachtjes.

loading

Op 18-jarige leeftijd vertrok Marja naar Heemstede. Daar volgde ze een vierjarige opleiding voor de verzorging van mensen met een verstandelijke beperking. Ze leerde er veel, maar vergat niet om volop te genieten van het uitgaansleven in Amsterdam en het strand.

Maar het was niet louter hosannah. Ze had geregeld heimwee. ,,Ze kwam vaak terug en als haar vader haar dan in Emmen op de trein zette, stonden ze allebei te huilen’’, zegt moeder Kinie. Die taferelen verdwenen nadat haar vader voor haar een tweedehands Honda Civic had gekocht. Kon ze in vervolg sneller en makkelijker op en neer.

In 2002 was na de geboorte van haar derde kind het gezin compleet

In 1988 was de opleiding in Heemstede afgerond en keerde ze terug naar het Noorden. Ze ging aan de slag in Hendrik van Boeijenoord in Assen en vervolgens in Huize Mariëncamp in Rolde. De knipperlichtrelatie met John Peterson was inmiddels al langere tijd een serieuze verhouding. Ze trouwden in 1995 en ze gingen wonen in de Emmer wijk Rietlanden.

Een jaar later werd dochter Noret geboren. Het was ook het jaar waarin ze voor zorginstelling De Trans in Emmen ging werken. In 1997 zag zoon Thorben het levenslicht en in 2002 was het gezin compleet na de geboorte van dochter Irvy.

Vanaf het allereerste begin liet ze haar ouders meegenieten. Elke woensdagmiddag reed ze met de kinderen naar Ter Apel. Irvy: ,,En daar aten we dan altijd hetzelfde: aardappels, groene bonen, een gehaktbal en sla. Traditie.’’

Ook haar jeugdvriendin Gea Luring vergat ze niet. Tot haar grote verdriet was Gea in 1989 op 23-jarige leeftijd overleden aan een hersentumor. Ging Marja naar haar eigen ouders, dan ging de route geregeld via het kerkhof in Ter Apel, waar Gea was begraven. Noret: ,,Gea is voor mijn moeder haar hele leven belangrijk gebleven. Ze vertelde veel over haar en een schilderijtje dat ze van haar had gekregen, heeft tot de dag van vandaag een prominente plek in het huis.’’

‘Alles was bespreekbaar, maar streng was ze als het ging om school’

Toen haar kinderen jong waren, liep Marja geregeld met de buggy van de wijk Rietlanden naar Zuidbarge. Daar kwam ze dan langs de oude schoolmeesterswoning uit 1898. Vaak verkondigde ze dat ze daar heel graag wilde wonen.

De droom kwam uit in 2003. Ze richtte het huis geheel naar eigen smaak in. Geregeld ging ze naar kringloopwinkels, op zoek naar dingetjes waar ze met haar creativiteit echt iets bijzonders van kon maken. Thorben: ,,Mijn moeder deed er alles aan om het thuis gezellig te maken. Alles was bespreekbaar en al onze vrienden waren welkom. In ons huis, maar ook in een soort kroegje dat mijn vader in de tuin voor ons had gebouwd.’’

Marja legde haar kinderen graag in de watten. Maar streng was ze als het ging om school. Haar kinderen moesten niet proberen om de kantjes ervan af te lopen. Ze checkte hun agenda’s en schroomde niet om hen ‘s avonds laat uit bed te halen als ze hun huiswerk niet hadden gemaakt. Ook vond ze het belangrijk dat haar kinderen er qua kleding goed uitzagen. Dat gold eveneens voor haarzelf. Om zich ook fysiek goed te voelen, sportte ze veel.

‘Ze was net een tiener, ze straalde helemaal’

Wat Marja en John niet wisten te voorkomen, was dat hun huwelijk in de loop der jaren de glans verloor. Eind 2016 ging het stel uit elkaar. Marja bleef met haar kinderen in de oude schoolmeesterswoning.

Onverwacht snel kwam er een nieuwe liefde op haar pad, Jan Willem Naaldenberg uit Emmen. Een creatieve ondernemer, die onder meer actief is in de wereld van de festivals. Ze kenden elkaar vaag, maar na een berichtje op Facebook in 2017 was er al snel een plezierig contact. Het duurde maar even of Naaldenberg dacht mee over de invulling van het jaarlijkse feest in Zuidbarge voor verstandelijk gehandicapten.

Noret zag haar moeder helemaal opbloeien toen Jan Willem in haar leven kwam. ,,Ze was net een tiener, ze straalde helemaal. Ik vond het geweldig. Je wilt als kind je moeder toch gelukkig zien?’’ Naaldenberg: ,,Ik voelde me bij Marja meteen op mijn gemak, we hadden een ontzettende klik’’ Irvy: ,,Nou, dat kun je wel stellen. In het begin zaten jullie uren met elkaar aan de telefoon. Echt uuuuren!’’

Een heel mooi leven, maar veel te kort

Het prille geluk zou niet lang duren. In 2019 kreeg Marja gezondheidsklachten. Na een uitvoerig traject van onderzoeken bleek dat ze eierstokkanker had. Toen ze klachten kreeg, had Marja al meteen het gevoel dat er iets echt niet goed zat. ,,Maar natuurlijk kwam de diagnose aan als een mokerslag. Ze wilde leven en nam zich voor om alles aan te grijpen om niet dood te gaan.’’

Na een operatie en chemotherapie zag alles er ogenschijnlijk goed uit. Maar in april 2020 bleek de ziekte niet voorgoed te zijn beteugeld. Om veel tijd met hun moeder door te kunnen brengen en haar te ondersteunen, gingen de in Groningen wonende Noret en Thorben weer ‘thuis’ in Zuidbarge wonen.

De laatste hoop was gevestigd op een therapie in Duitsland, maar daarvoor was het al te laat. In het bijzijn van haar naaste familie en haar vriend overleed Marja Nijenmanting op 16 augustus 2020. Haar kinderen weten het zeker, Marja vond dat ze een heel mooi leven had gehad. Maar dat leven duurde veel te kort.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Drenthe