Met monumentje op de bewuste kruising

'Toen ik die gezichten van de agenten zag wist ik genoeg': een jaar geleden kwam Kevin (17) uit Musselkanaal om het leven. Met 27 lege stoelen worden hij en andere verkeersslachtoffers herdacht

Met monumentje op de bewuste kruising Foto: DvhN

Op het Marktplein in Emmen staan woensdag 27 lege stoelen, als symbool voor het aantal mensen dat vorig jaar op de Drentse wegen verongelukte. Dit is het verhaal over Kevin Moorman uit Musselkanaal. Hij kwam precies een jaar geleden om het leven bij een ongeluk op de Mondenweg tussen Nieuw-Weerdinge en Valthermond. Hij werd 17 jaar.

Zaterdag 14 september 2019. Harm Moorman (43) en zijn zoon Kevin (17) zitten in de auto. De twee bouwvakkers hebben de hele dag gewerkt in de stad Groningen. Ze zijn op weg naar huis, naar Musselkanaal. Kevin vraagt zijn vader of hij op de terugweg over de H.J. Kniggestraat in Stadskanaal wil rijden.

Daar is een paar dagen eerder een verschrikkelijk ongeluk gebeurd, waarbij twee jongens om het leven kwamen en twee anderen zwaar gewond raakten. Kevin is ervan onder de indruk, hij kende twee van de slachtoffers. Bij de plek van het ongeluk liggen bloemen. De bouwvakkers zijn er stil van. ,,Ik hoop één ding’’, zegt Harm Moorman tegen zijn zoon. ,,Dat papa zoiets nooit mee hoeft te maken.’’

Op 16 september 2019 gaat het om 22.20 uur gruwelijk mis

Twee dagen later gebeurt waar Harm Moorman zo bang voor was. Zijn oudste zoon komt om bij een verkeersongeval. Na zijn werk stapt Kevin bij een vriend in de auto om samen een stukje te gaan rijden. Dat doet hij wel vaker, gewoon voor de lol. Om 22.20 uur gaat het tussen Nieuw-Weerdinge en Valthermond gruwelijk mis. De beide jongens rijden met hun oude Mercedes 300SE vanaf het landweggetje de Valtherdijk de Drentse Mondenweg op. Op die weg rijdt op dat moment een andere personenwagen en beide auto’s komen met elkaar in botsing.

Een kleine twee uur later staan twee agenten voor de deur van het gezin Moorman in Musselkanaal. ,,Toen ik hun gezichten zag, wist ik genoeg. Er was iets heel ergs met Kevin gebeurd. Ik vroeg: is hij overleden? Ze knikten. Ik kon het niet geloven en had tegelijkertijd het gevoel dat de grond onder mijn voeten wegzakte. Elke dag zie ik de gezichten van die beide agenten weer voor me.’’

Niet alleen Kevin komt om bij het ongeluk. Ook zijn vriend Jens Kampen (18) uit 2e Exloërmond overleeft de botsing niet. De verslagenheid bij hun familie en vrienden is enorm, maar ook op hun school Noorderpoort in Stadskanaal is er groot verdriet. Kevin doet er bouwkunde, Jens volgt de opleiding metaal.

‘Voor Harm was Kevin niet alleen zijn oudste zoon, maar ook zijn kameraad en collega’

Een jaar na het ongeluk willen de ouders van Kevin wel hun verhaal vertellen. Over hun bijzondere oudste zoon, het ongeluk en de periode daarna. Harm en Natasja (40) Moorman praten veel over Kevin. Over het ongeval en het grote gemis. Maar ook over de vele leuke dingen die ze met hem hebben meegemaakt. ,,We merken dat het voor ons goed is om er veel over te praten’’, zegt Natasja.

Haar man knikt. ,,Ik heb het vooral moeilijk als ik alleen ben, als ik bijvoorbeeld van en naar mijn werk rij. Dan overvalt het verdriet mij vaak enorm en zit ik met de tranen in de ogen achter het stuur.’’ Natasja: ,,Voor Harm was Kevin niet alleen zijn oudste zoon, maar ook zijn kameraad en collega. Als jong ventje ging Kevin al geregeld met Harm mee naar de bouw en de laatste tijd werkten ze heel veel samen.’’

Zeg je Kevin, dan zeg je nummer 307

Kevin werd geboren in Stadskanaal en verhuisde op zijn 3de met zijn ouders van Nieuw-Buinen naar Musselkanaal. Vader Harm deed aan autocross en al snel had ook Kevin zijn hart verpand aan de motor- en autosport. ,,Op zijn 3de reed hij al met zo’n klein accu-autootje rond. Daarna volgden een buggy, een quad en een crossmotor’’, glimlacht Natasja. Zeg je Kevin, dan zeg je nummer 307. Dat was het nummer dat voorop zijn crossmotor stond.

Na de basisschool leerde Kevin het vak van automonteur. Hij haalde op zijn 16de zijn diploma, maar besloot om dit werk toch niet te gaan doen. Harm: ,,Als automonteur moet je steeds door blijven leren omdat er steeds meer elektronica in auto’s komt. Kevin had daar weinig trek in, hij was niet zo van het leren. Bovendien begon het werk in de bouw hem ook steeds meer aan te spreken.’’

Kevin koos voor de bouwopleiding op het Noorderpoort: per week vier dagen werken en één dag naar school. Praktijkervaring deed hij op bij het bedrijf van zijn vader, met wie hij zo graag op pad ging. Kevin was volgens zijn ouders een vrolijke en sociale jongen, die met iedereen overweg kon. ,,Hij had veel vrienden en had over aandacht van meisjes ook niets te klagen. Maar verkering wilde hij niet. ‘Mijn kameraden gaan voor’, zei hij vaak.’’

Tekst leest door onder de foto

loading

Om kwart over 12 ‘s nachts geklop aan het raam: twee politieagenten

Met die vrienden zat hij geregeld in zelfgebouwde kroegjes. Zelf had hij er ook eentje, achter het ouderlijk huis. Daar was hij graag, maar hij ging met evenveel plezier toeren met jongens die al een rijbewijs hadden. Normaal gesproken was hij dan tussen 22.30 uur en 23.00 uur ‘s avonds thuis. Niets wees erop dat dit op maandag 16 september 2019 niet zou gebeuren.

Natasja: ,,Harm was die avond al om 10 uur naar bed gegaan en ik ging rond kwart voor 11 naar bed. Kevin had geen huissleutel meegenomen. Voordat ik ging slapen, legde ik er dus eentje voor hem klaar op de plek waar ik dat wel vaker deed. Het duurde niet lang of ik viel in slaap.’’ Om kwart over 12 werd het echtpaar wakker door geklop op het raam. ,,Twee politieagenten. We schrokken, helemaal toen we zagen dat Kevin zijn schoenen niet op de mat stonden.’’

Harm: ,,Ik hoopte even dat die agenten kwamen omdat hij iets raars had uitgevreten, maar toen ik die gezichten van die agenten zag wist ik genoeg.’’ De lichamen van Kevin en Jens werden overgebracht naar het Scheper Ziekenhuis in Emmen. ,,Daar arriveerden wij om 2 uur ‘s nachts. De ouders van Jens waren daar ook. Om 5 uur mochten wij bij het lichaam van onze zoon om hem de identificeren.’’

Sinds eind vorig jaar een monumentje, vlakbij de plek van het fatale ongeluk

Hoe het ongeluk ontstond, weet het echtpaar Moorman niet. ,,We weten dat de politie heel uitvoerig onderzoek heeft gedaan. Maar de uitkomsten daarvan zijn tot nu toe niet met ons gedeeld.’’ Een woordvoerder van de politie laat er tegenover deze krant ook weinig over los. ,,We hebben alle aspecten van het ongeval nauwgezet onder de loep genomen en het dossier ligt nu ter beoordeling bij het openbaar ministerie.’’

Sinds december staat er een monumentje bij de kruising waar het fatale ongeluk gebeurde, met goedkeuring van de gemeente Borger-Odoorn. ,,Kevin is gecremeerd en wij hebben de urn met zijn as in huis. Maar zijn vrienden moeten ook ergens naartoe kunnen als zij daar behoefte aan hebben. Mede daarom hebben wij dat monumentje daar geplaatst.’’

Het gedenkteken ziet er keurig uit. Het is een steen met daarop de naam van Kevin, zijn geboorte- en sterfdatum, het getal 307 en het logo van Volkswagen. ,,Zijn lievelingsmerk als het om auto’s ging’’, zegt Harm. Het monumentje is zo geplaatst dat het vanaf de Mondenweg niet heel goed te zien is. Doelbewust. ,,We willen niet dat het weggebruikers afleidt en dat er daardoor nog meer ongelukken ontstaan.’’

Tekst leest door onder de foto

loading

‘Niet iedereen gaat op dezelfde manier om met een groot gemis’

Na het overlijden van hun zoon bleven Natasja en Harm Moorman een maand of vier thuis. Ze waren simpelweg niet in staat om te werken. Daarna pakten ze de draad zo goed als het kon weer op. ,,Het plezier waarmee ik jarenlang aan het werk ging heb ik nu niet meer. Uiteraard doe ik mijn werk niet met minder inzet, maar ik hoop dat het plezier wel weer terugkomt’’, zegt Harm.

Het stel uit Musselkanaal heeft nog één zoon, de 14-jarige Milan. ,,Hij heeft het er net zo moeilijk mee als wij, maar hij wil er tot nu toe niet over praten. Niet iedereen gaat op dezelfde manier om met een groot gemis. Hij is niet alleen verdrietig, maar ook heel boos. Natuurlijk snappen we dat heel goed. Van het ene op het andere moment was hij zijn oudere broer kwijt. Dat zal je als jonge jongen maar gebeuren.’’

Voor de uitvaart werd Kevin in zijn eigen kroegje achter het huis opgebaard. Dat is er nog steeds. Er klinkt dag en nacht muziek, alsof Kevin zo weer terug kan komen. ,,Veel van zijn vrienden komen hier nog altijd. En ook ouders van die jongens. Dat vinden we heel fijn.’’ Vader Harm heeft besloten weer te gaan autocrossen. ,,Nee, dat is niet heel gevaarlijk. Je bent echt heel goed ingepakt. Het is veiliger dan gewoon autorijden.’’

Het nummer dat op zijn crossauto komt te staan, laat zich raden. Juist, 307. Het nummer van Kevin, de vrolijke jongen die veel te kort van het leven mocht genieten.

menu