Lydia Schoonewille leverde als kind van de regio een belangrijke bijdrage aan de doorbraak van De Treffers naar de landelijke top.

Van de kantine van Super de Boer naar de Europa Cup tafeltennis

Lydia Schoonewille leverde als kind van de regio een belangrijke bijdrage aan de doorbraak van De Treffers naar de landelijke top. Foto: Henk Benting

Wat als de bedrijfsleider van Super De Boer niet heel Klazienaveen had opgeroepen om kennis te maken met tafeltennis? Dan was het sprookje van De Treffers ’70, met als hoogtepunt de verovering van de Europa Cup, nooit geschreven.

Dit voorjaar bestaat het roemruchte tafeltennisbolwerk 50 jaar. De Treffers? Dat is toch het levenswerk van Hendrikus Velzing? Natuurlijk, zonder de Berlusconi van De Treffers had de club het nooit zover geschopt. Maar het was niet ‘Il Presidente’ Hendrikus, maar zijn grote broer Geert (72) die als een stille kracht vanaf het eerste uur van de partij was. Vanaf de oprichting tot op de dag van vandaag is Geert Velzing lid.

Met 60 mensen op vier tafels

We schrijven 1970. Klazienaveen geeft massaal gehoor aan de uitnodiging van supermarkt De Boer een potje te komen tafeltennissen. Onder wie Geert Velzing. Geduld was een schone zaak, herinnert hij zich. ,,We waren met wel 60 mensen, maar er waren slechts vier tafels. Je moest dik een uur wachten om 10 minuten te kunnen spelen.”

Samen met Jaap de Groote, Gerrit de Hoop, Gerrit de Vries en bedrijfsleider Mulder van de supermarkt hoorde Velzing tot de oprichters van de club. ,,We begonnen met 4 seniorenteams en een jeugdteam.”

Vloer was scheef

In het jeugdgebouw van de Kruiskerk rolde de Treffers bepaald niet in een gespreid bedje. ,,Het podium diende als opslagplaats voor de tafels. We moesten ze er op en af tillen. Daarbij ging er wel eens wat mis. De speelvloer was scheef. Stond je aan de hoge kant, dan speelde je aanvallend, aan de lage kant verdedigend. Maar het voordeel was dat wij dat alleen maar wisten”, knipoogt Velzing.

Na een voorzichtige start ging het crescendo. ,,We hebben snel een trainer gehaald in de persoon van Albert Pol. Een heel bevlogen en recht-door-zee-man, die hier zó veel mensen tafeltennissen heeft geleerd.”

Pas nadat de club in 1974 verhuisde van de kerk naar de sportzaal aan de Roedestraat werd het fundament voor het tafeltennisbolwerk gelegd. Het materiaalhok werd omgebouwd tot kantine. Met ‘Il Presidente’ Hendrikus Velzing als bestuurlijke aanjager en Ab Stuiver als trainer leverde het autochtone vrouwentrio Lydia Schoonewille, Kirsten Heijnen en Heleen Roewen een huzarenstuk door van de onderste regionen door te stoten naar het hoogste landelijke niveau.

Hoe Jan Kuilder de basis legde

Waarmee De Treffers de aandacht trok van sportsponsor Jan Kuilder. De Emmer ondernemer zag de sport als hét uithangbord bij uitstek om de naamsbekendheid van zijn elektronicabedrijf HAKA op te krikken. Zijn filosofie was: elk op het hoogste niveau opererend team is geschikt als reclamezuil. Kuilder meldde zichzelf aan als naamsponsor.

Daarmee was meteen tafeltennis op Europees niveau tot in lengte van jaren verzekerd. ,,Wil je naamsbekendheid genereren dan heeft het geen zin om het voor een paar jaar te doen. Ik ben 18 jaar hoofdsponsor geweest van handbalclub E & O. Ik hoor mensen het soms nog over HAKA/E & O hebben”, zegt de inmiddels 74-jarige ondernemer in ruste die 7 jaar sponsor was van de Treffers.

Bananasplit-achtige situatie

HAKA/De Treffers verloor stukje bij beetje zijn hier-kom-ik-weg karakter. De Russische Elena Timina, Gerdie Keen, Bettine Vriesekoop en als klap op de vuurpijl de Chinese Ni Xia Lian gaven de doorbraak naar de Europese top gestalte. Kuilder deed zelf de onderhandelingen.

Zijn meest memorabele missie leidde naar Maastricht Aachen Airport, waar hij onder vier ogen met Ni Xia Lian de transfer naar De Treffers zou beklinken. Hij belandde in een Bananasplit-achtige situatie. ,,Toen puntje bij paaltje kwam zat ik aan tafel met acht Chinezen. Ze leken een soort collectief te vormen. Sprak ik tegen de Chinees naast mij iets in het Engels, dan kakelde die wat tegen de volgende en zo ging het van de een op de ander het hele kringetje rond. Het was hilarisch en we kwamen er niet uit. De deal leek zelfs af te ketsen omdat ze ook met een Duitse club in de slag was, maar uiteindelijk koos ze gelukkig toch voor Klazienaveen.”

Etentje in luxe restaurant

Lydia Schoonewille uit Weiteveen hield zich als enige van het autochtone trio staande in de selectie, zij het in een ondergeschikte rol. De absolute doorbraak op Europees niveau staat haar nog helder voor de geest. Op 15 december verraste HAKA/De Treffers vriend en vijand door nog wel op Franse bodem het met twee Chinese topspeelsters bewapende Montpellier Le Cres met 4-1 te verslaan.

Timina, Vriesekoop en Keen vormden het supertrio, dat met de onverwachte zege het pad effende naar de halve finale van de Europa Cup der landskampioenen. ,,De Fransen gingen ervan uit dat ze wel even zouden winnen en waren met hun gedachten al bij de halve finale. Wij werden bij aankomst met alle egards ontvangen en getrakteerd op een etentje in een luxe restaurant.

Maar zo hartelijk en warm de ontvangst was, zo kil reageerden ze nadat we ze hadden verslagen”, herinnert de inmiddels 51-jarige Schoonewille zich. In de halve eindstrijd was Statisztika Boedapest net een maatje te groot voor De Treffers.

Afhaalchinees

Het Hongaarse trio zou De Treffers een trauma bezorgen. Keer op keer was Statisztika een sta-in-de-weg. De komst van vaste waarde Ni Xia Lian, noch het invliegen van special guest stars uit China voor één wedstrijd, leidde tot een kentering.

Die ‘afhaalchinezen’ waren voer voor psychologen. Er was altijd wel wat waardoor ze van hun a-propos raakten. Toen zo’n gastspeelster voor de zoveelste keer faalde op het moment suprême, kopte de Drentse Courant : ‘Treffers misselijk van afhaalchinees’.

Drie keer op rij zou Statisztika De Treffers de weg versperren naar Europese roem. Zes jaar lang bleef de verovering van de Cup met de grote oren onhaalbaar. Maar wat met HAKA, Schoonderbeek en Hectas als naamsponsors een obsessie werd, daar vielen alle puzzelstukjes wel op hun plaats in de jaargang 2001-2002, met textielbaron Henk ten Hoor als hoofdsponsor.

Eindelijk verloste De Treffers zich van het Statisztika-trauma. In het hol van de leeuw werd de aartsrivaal in de kwartfinale met 3-1 verslagen, waarna het team zich ten koste van het Poolse ASTS Siarka een weg baande naar de grote finale tegen het Zuidduitse Langweid.

Willem Alexander en Máxima bij finale

Deel 1 van het tweeluik op Beierse bodem was op 1 februari 2002, de dag voor de trouwdag van Willem Alexander en Máxima. Onder de meegereisde supportersschare uit Klazienaveen bevonden zich twee als Alexander en Máxima vermomde fans.

Het supertrio, bestaande uit Bettine Vriesekoop, Ni Xia Lian en de Singaporese Jing Jun Hong, zat na de 3-2 uitzege op fluweel. In de return op 9 maart in sporthal De Zon liet het Drentse vreemdelingenlegioentje er geen gras over groeien. Bij 2-0 was het gepiept. Duizend sjaals, die Ten Hoor (Van onder tot boven goed) had laten uitdelen, zwaaiden heen en weer. We are the champions , zong het legioen.

Kater

Voor Bettine Vriesekoop (toen 40) was dat een mooie afsluiting van een lange topsportcarrière. Vlak na het succes kwam echter de kater. Onenigheid in het management luidde het einde van topsport bij de vrouwen in. Later zou De Treffers met de mannen nog een aantal keren de nationale titel pakken.

De nieuwe sporthal De Zon is nu de thuishaven van de club. De jubileumcommissie, bestaande uit onder meer Henk-Jan Bults, Albert Pol en Geert Velzing, heeft de afgelopen maanden alles uit de kast getrokken om met het halve eeuwfeest uit te kunnen pakken. Dat zou op Hemelvaartsdag, de dag waarop De Treffers ook het traditionele EDR-toernooi houdt, plaatshebben. Deze week besloot de club vanwege de coronacrisis het feest tot nader order uit te stellen.

menu