Tijd van Leven beschrijft het gepasseerde bestaan van mensen met een bijzonder verhaal. Vandaag: Olf Boxem (1935-2020) uit Nieuw-Amsterdam.

Wanneer Olf Boxem zijn verjaardag of een ander heugelijk feit wilde vieren, liet hij kaarten drukken om zijn vrienden en familie uit te nodigen. ‘Olf jarig’ stond er op, met natuurlijk de datum en locatie van het feest, maar ook met een gezegde of een gedichtje er bij met een wijze levensles. Het was Olf ten voeten uit. Hij vond dat je het leven intensief moest vieren, was begaan met anderen en hij was gul.

Hij had in zijn werk veel met de dood te maken, en wist hoe belangrijk het is om stil te staan bij de mooie momenten in het leven. Olf bouwde een netwerk van meerdere bedrijven op die allemaal iets met de uitvaartbranche te maken hebben. Van het verzorgen van de uitvaart zelf tot het maken van grafkelders, het maken van grafkisten, van begraafplaatsbenodigdheden en het drukken van rouwkaarten. Zo had hij alles in eigen hand en kon hij zijn klanten optimaal bijstaan.

Qua activiteiten wel honderd levensjaren gevuld

Hij paarde daarbij een tomeloze energie aan een onverzettelijk karakter. Qua activiteiten heeft hij wel honderd levensjaren gevuld. Op zijn medewerkers en nabestaanden maakte dit alles een enorme indruk.

Olf is op 3 april overleden, op 85-jarige leeftijd. Op het parkeerterrein van zijn bedrijf in Coevorden is de plek van Olfs auto nog altijd leeg. Niemand durft daar zijn auto te parkeren. Vrijwel tot het laatst toe was hij aanwezig op het bedrijf, hoewel zijn zoon Alof er al lang de leiding had. Dat was prima: vader en zoon zaten vaak op één lijn. Wel was Alof er soms jaloers op hoe zijn vader voor ogenschijnlijk ingewikkelde problemen altijd een simpele oplossing bedacht. Die eenvoud typeerde hem.

'Als je wat geeft, krijg je ook wat terug'

Het was een warm, hecht gezin met zes kinderen waarin Olf, geboren in 1935, opgroeide. Zijn vader was timmerman, maar daarnaast actief in het verenigingsleven van Nieuw-Amsterdam. Zo richtte hij in het dorp gymnastiekvereniging DOL op. „Als je wat geeft, krijg je ook wat terug”, hield vader zijn kinderen voor.

Na de ambachtsschool werd de jonge Olf timmerman. Hij werkte net als zijn vader in de bouw, voor een rijksdaalder per week. Dat was ook toen al niet veel voor een jongen van een jaar of 17, dus pakte Olf met beide handen een bijbaantje aan bij een bedrijf dat grafkisten maakte. Het zou zijn verdere leven bepalen.

Flaneren op de Streek

Maar eerst moest Olf nog in dienst. Daar had hij een leuke tijd, hij was iemand die vooruit wilde en dat werd in de krijgsmacht gewaardeerd. In zijn vrije tijd ging hij vaak flaneren op de Streek in zijn woonplaats en op zo’n avond viel hem Trientje Post op, die net haar tante naar het station bracht. Trientje zelf had aanvankelijk niets door, maar voor Olf was het liefde op het eerste gezicht. Trientje viel al snel ook voor Olf. Hij had een bijzondere uitstraling die je voor hem in nam. Zo anders dan andere mannen, vond Trientje.

Het duurde nog tot 27 mei 1960 totdat Olf en Trientje trouwden. Ze kregen twee zoons: Alof (1963) en Johan (1969).

Toen Olf uit dienst kwam, wilde hij niet weer ‘in de grafkisten’ en hij ging in de bouw werken. Maar kennelijk was hij toch voor het uitvaartwezen voorbestemd, want hij kreeg toch weer het verzoek te komen helpen bij het uitvaartbedrijf. In 1968 nam hij dit over en dat was het begin van zijn loopbaan als ondernemer in de uitvaartzorg.

Zijn sociale hart gaf de doorslag

Aanvankelijk was het een moeilijke tijd. Om opdrachten te krijgen moest Olf het vertrouwen zien te winnen van de uitvaartverenigingen in de omgeving. Zijn sociale hart gaf uiteindelijk de doorslag, daarnaast had hij een vooruitziende blik. Hij stelde zichzelf altijd de vraag hoe hij zijn bedrijf verder kon ontwikkelen. Zo groeide het gestaag.

Hou het allemaal zo simpel mogelijk, was zijn devies. „Hoeveel geld heb ik op de bankrekening? Wat moet ik nog betalen? Hoeveel heb ik nog tegoed van klanten?”, veel meer hoefde hij van de financiële administratie niet te weten.

Als de klanten maar tevreden waren en hij en zijn gezin er maar goed van konden eten en wonen, dan was het allemaal wel goed. Ook voor anderen en vooral zijn mensen in het bedrijf was hij ruimhartig. Van geven aan anderen kon hij enorm genieten. Maar als er iets niet goed was, liet Olf dat heel duidelijk weten. Met de wijsvinger omhoog: „Zo doen wij dat hier niet.”

Overlijden kent geen kantoortijden

Overhemd gestreken, stropdas voor, schoenen gepoetst, strak in het pak. Alleen zo kon je bij een klant verschijnen. Zelfs als de klant liever had dat je informeel gekleed ging. Je moest direct kunnen zien wie de uitvaartverzorger was, daar hield Olf strak aan vast.

Overlijden kent geen kantoortijden, geen weekend, geen vakantie. Een uitvaart kun je niet uitstellen omdat niet alles klaar is. Olf was dan ook dag en nacht met zijn bedrijf bezig.

Trientje en Olf hadden thuis elk hun vaste plek aan de keukentafel, waar ze hun verhalen deelden. Alof voetbalde, Johan was zeer actief met wielrennen en schaatsen. Zelf had Olf ook graag aan sport gedaan, maar daar was in zijn jeugd geen geld voor.

Olf en Trientje stonden klaar om de jongens naar trainingen, wedstrijden en toernooien te brengen. Op kantoor hing een foto van een wielrennende Johan, over wie Olf heel trots kon vertellen. Hij sponsorde de ploeg van Johan en de Zuidenveldtour. Hij stond ook aan de wieg van de stichting PVZ, die deze tour financieel vaste grond onder de voeten moest bieden.

loading

Postduiven, kippen en konijnen

Je zou zeggen dat er niet veel vrije tijd overbleef, maar in elk geval nog genoeg voor een uitgebreide hobby: postduiven. Twee grote schuren had hij er voor ingericht, daarnaast hield hij nog kippen en konijnen. Met de duiven deed hij mee aan wedstrijden en daarmee won hij ook wel prijzen. Hij gaf hier niet zo veel om, was wel trots en vond het leuk voor iemand anders als die won.

Olf rookte niet, dronk af en toe één Jägermeister. Hij bleef tot op hoge leeftijd drie keer in de week hardlopen. In 2018 bleek hij een aneurysma aan de aorta te hebben, een verwijding van deze slagader bij het hart. Het is niet direct onderkend, maar na enkele maanden volgde een operatie in het ziekenhuis in Zwolle. Die is technisch goed verlopen, maar Olf was wel verzwakt.

Hij heeft er alles aan gedaan om weer fit te worden, maar eind vorig jaar ging hij toch weer achteruit. Hij wilde het niet toegeven, maar het einde was onvermijdelijk. Op 3 april overleed Olf.

Mooi en waardig afscheid

Nadat zijn bedrijf duizenden uitvaarten van anderen had verzorgd, leek de coronacrisis zijn eigen afscheid te verstoren. Normaal gesproken zouden er zeker 700 of 800 mensen bij zijn geweest, nu moest het in zeer beperkte kring.

Toch werd het een mooi en waardig afscheid. Olf lag opgebaard in zijn eigen huis, zijn naaste familie bracht hem naar de begraafplaats. Daar gaf zanger Chris Hof een mooi optreden. Drie jaar geleden zong Chris Hof ook op het jubileumfeest van Olfs bedrijf.

Het was helemaal in de sfeer van Olf. Geen opsmuk, maar wel netjes.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Drenthe