Van warenhuis tot gekkenhuis

Roltrappen die de geest geven onder de zware last, overbelaste liften, tientallen wachtenden voor de kassa’s. V&D is een mierennest. Kijkend om zich heen dwalen de gedachten van Jos Maas (69) terug naar de dag dat V&D in Emmen opende. ,,Vandaag op de kop af 44 jaar geleden was dat.’’

Dat die datum in zijn geheugen gegrift staat, is geen toeval. Maas heeft 36 jaar voor de V&D in Emmen gewerkt. Vanuit de vestiging in Zeist tekende hij voor overplaatsing naar Emmen. Een tent kopen op het dak, boodschappen halen in de super en parkeren voor de deur.

In die sfeer debuteerde Maas bij de V&D in Emmen. ,,Met acties als Prijzencircus was het net zo druk als nu’’, herinnert hij zich. ,,Ik heb hier altijd met veel plezier gewerkt op zo’n beetje alle afdelingen. Personeelsleden hadden een stevige band met elkaar. Sinterklaasavonden, klaverjassen... Gezellig was het altijd. Bij de start hadden we zeker veertig man personeel. Gaandeweg zijn dat steeds minder geworden. Toen ik 57 was, is mijn functie komen te vervallen en ben ik er met een speciale regeling uitgestapt.’’

loading  

'Het is gewoon een zakelijk verhaal geworden'

De koopjes laten hem koud. Hij is gekomen om oud-collega’s een hart onder de riem te steken. Floormanager Mieke Kruise (36) van de kelderverdieping krijgt van hem ,,een lekkere knuffel.’’ En die andere boegbeelden dan? Die decennia lang het gezicht van de Emmer V&D hebben bepaald? Ze zijn er niet. Mieke Kruise wijst rond. ,,Daar had Fré moeten staan, daar had Jan moeten staan.’’ Dat ze er niet zijn, heeft alles te maken met de wet Werk en Zekerheid, legt bedrijfsleider Bob Terlouw uit. ,,Bied je ze nogmaals een contract aan, dan krijg je te maken met toelages. Het is gewoon een zakelijk verhaal geworden. Ik ben hier nu in dienst van de curatoren.’’

Dat geldt ook voor Mieke Kruise. De Emmense maakt deel uit van het zogenoemde rompteam, dat de lopende zaken helpt af te handelen. Achttien dienstjaren heeft ze zich voor V&D uitgesloofd. ,,Ik ben begonnen in La Place. Later ben ik floormanager geworden in de kelder. Het liefst was ik hier altijd gebleven. Maar ja, dat gaat niet meer’’, zegt ze. Haar toekomst is onzeker. Via de groepsapp tippen collega’s elkaar als zich kansen op de arbeidsmarkt voordoen.

Ondertussen vliegen de koffers en kledingstukken als warme broodjes over de toonbank. Als een medewerker de scherven van een gesneuveld bord bijeenveegt, staat een cameraman van de vele aanwezige media er met de neus bovenop. Voor Kruise moet het een martelgang zijn om mensen te zien vechten om de erfenis van V&D. ,,Aan de ene kant is het dat ook, maar het doet mij ook weer goed dat al die mensen nog één keer naar V&D willen. Alles cirkelt hier door elkaar, mensen staan in ellenlange rijen maar er is tot nu toe niet één die vervelend doet.’’

loading  

Te lange rijen

Marion Berends (50) uit Emmer-Compascuum staat in een lange rij wachtenden voor de kassa. Ze kreeg waar ze op uit was: een koffer. ,,Vrijdag vertrek ik voor een weekendje Berlijn en komende zomer heb ik een last minute naar de zon gepland. Dit was hét moment om een koffer te kopen. Maar jeetje, nu het zo druk is, vraag je je wel af waarom die V&D dicht moet. Het blijft eeuwig zonde. Als ze met de tijd mee waren gegaan, was dit niet nodig geweest.’’

Zo’n enorme rij voor de kassa heeft ook een ontmoedigende werking op het koopgedrag, zo blijkt. Lang niet iedereen komt met tassen vol koopjes naar buiten. Jan van Dam (1,5 jaar) uit Ter Apel heeft pech. Het enige dat in zijn wandelwagen zit, is hij zelf. Zijn ouders Roelof en Anna hadden hun zinnen gezet op speelgoed. ,,Maar wij gaan geen drie uur in de rij staan voor twintig procent extra korting.’’

Het echtpaar Wim en Wiesje van der Haar uit Odoorn denkt er net zo over. ,,Wij wilden herenondergoed kopen. Maar zo lang wachten? Dat hebben wij er niet voor over.’’

menu