Achter Refka Bouman, Hans Bouman en Janneke Bax (rechts) wordt Blanko langzaam maar zeker opgepeuzeld door sloopmachines. FOTO BOUDEWIJN BENTING

Verdriet en boosheid bij de sloop van Blanko

Achter Refka Bouman, Hans Bouman en Janneke Bax (rechts) wordt Blanko langzaam maar zeker opgepeuzeld door sloopmachines. FOTO BOUDEWIJN BENTING

In Emmen wordt het veelbesproken Blanko-gebouw gesloopt. ,,Om te janken’’, zegt oud-voorzitter Janneke Bax.

'Bedankt!'

,,Het is goed dat ik hier gisteren al even ben geweest. Daardoor kan ik het nu wel droog houden.’’ Met de handen in de zakken kijkt Janneke Bax (35) van een afstandje toe hoe een sloopbedrijf korte metten maakt met het voormalige pand van jongerenvereniging Blanko. Hans Bouman (50): ,,Dit is dus waar wij al jarenlang bang voor waren. Ons pand weg en niets ervoor in de plaats. Gemeente Emmen, heel hartelijk bedankt!’’

'Relaxte mensen'

Er zijn in het Emmer centrum weinig panden waar zoveel over geschreven is als Blanko. Het onderkomen verrees in 1985, vlak bij de toenmalige brandweerkazerne aan de Van Schaikweg. De gemeente liet het pand bouwen voor de in 1983 opgerichte jongerenvereniging. ,,Ik kwam er voor het eerst aan het eind van de jaren tachtig en voelde me er meteen thuis. Aardige, relaxte mensen . En je kon er gewoon een blowtje roken’’, zegt Bouman.

Zijn partner Refka Bouman (46) knikt. Zij zette er in 1987 haar eerste stappen . ,,Op een poster zag ik dat de Groningse band De Boegies in Blanko op zou treden. Dat leek mij wel wat. Ik werd meteen gevraagd of ik ook een keer achter de bar wilde staan. Ik dacht: wat gaat het er hier plezierig aan toe! Hier kom ik vaker. Een tijdje later was ik voorzitter. En Hans, die ik hier ontmoette, beheerder en manusje van alles.’’

Huiskamer zonder ouders

Een huiskamer zonder ouders. Zo typeert Janneke Bax, voorzitter van 1999 tot 2012, de jongerensoos. ,,Een plek waar je helemaal jezelf kon zijn. Waar je niet meteen het pand werd uitgezet als je een keer van puur enthousiasme op de stamtafel sprong.’’

In 1998 stond de gemeente op de stoep. Er waren plannen voor de bouw van appartementen in de directe omgeving. ,,Dat dit niet zo’n handige combinatie was met een jongerensoos, dat begrepen wij ook wel. We hebben duidelijk gemaakt dat met ons over alles te praten viel, maar dat we er niet op achteruit wilden gaan.’’

Locaties

Talloze locaties kwamen daarna in beeld als nieuwe plek voor Blanko. Maar iedere keer bleek het om uiteenlopende redenen niet te kunnen. Was het niet te duur, dan waren er wel verontruste buurtbewoners of bleek de plek niet beschikbaar. De gemeente verzette de bakens en besloot zich eerst te richten op een tijdelijk alternatief, voor een periode van pakweg vijf jaar. Ook zonder succes. En ondertussen stonden er bij Blanko tal van nieuwe woningen en appartementengebouwen. ,,En aan de mensen die daar woonden, was beloofd dat wij in 2003 weg zouden zijn.’’

Klachten

Vanuit de buurt kwamen klachten over geluidsoverlast. Refka Bouman: ,,Heel verklaarbaar, maar dat viel ons niet te verwijten. Het pand werd extra geïsoleerd, maar niet optimaal. Het gevolg: wij konden er met onze evenementen nog altijd niet uit de voeten en de overlast bleef . De bezoekersaantallen liepen terug en Blanko bloedde langzaam maar zeker dood.’’ Bax: ,,In de gemeenteraad werd steeds gezegd dat er wel degelijk oog was voor Blanko. Al die mooie woorden bleken niets waard. Uiteindelijk stelde de gemeente zich wel coulant op bij de financiële afhandeling van de zaak. Klopt, Blanko kreeg vorig jaar het verwijt dat zij de boel niet goed voor elkaar had. Ja, gek hè? Ik zei het al: dit is een verhaal om van te janken.’’

 

menu