Saskia van Goelst Meijer, met haar hond Kaira: ,,Ik ben zoveel mogelijk bezig met leven.’’

Saskia (44) uit Zwartemeer is ongeneeslijk ziek maar reist de wereld rond in haar autootje: 'Mijn laatste reis? Zo ben ik er niet mee bezig'

Saskia van Goelst Meijer, met haar hond Kaira: ,,Ik ben zoveel mogelijk bezig met leven.’’ Foto: Jan Anninga

Ze heeft eierstokkanker en is niet meer te genezen. Toch gaat Saskia van Goelst Meijer (44) uit Zwartemeer als reizende reporter twee jaar lang de wereld rond in haar kleine, oranje autootje. Ze wil er geld mee inzamelen voor de bestrijding en behandeling van eierstokkanker over de hele wereld.

Het is 2017 als Saskia van Goelst Meijer zich doorlopend moe voelt. Maar ja, wat wil je ook met zo’n druk bestaan, denkt ze bij zichzelf. Als doctor in de humanistiek geeft ze les aan de Universiteit voor Humanistiek in Utrecht, waar ze ook onderzoek doet. Ze woont bijna 200 kilometer verderop in Zwartemeer, waar ze het rondom haar huis met een grote lap grond óók druk heeft. Met ecologisch tuinieren en de verzorging van haar dieren, onder meer.

Als ze last krijgt van een opgezette buik, blijkt dat haar lichaam vocht vasthoudt. Na allerlei onderzoeken krijgt ze de diagnose: eierstokkanker met uitzaaiingen. Het is een klap in haar gezicht. ,,Voor de tweede keer kanker... Toen ik halverwege de dertig was, kreeg ik borstkanker. Maar ik genas. Nu zeiden de artsen dat ik niet meer beter zou worden. Een termijn hebben ze niet gegeven, maar ze zeiden dat het niet lang zou duren. Eierstokkanker noemen ze ook wel de silent killer . Je merkt pas dat je het hebt als het eigenlijk al te laat is.’’

loading

‘Ik heb echt gedacht: ik weet niet of ik dit nog wel wil’

Een intensief traject volgt, met zware chemokuren en een operatie. Wonder boven wonder wordt ze beter, maar ze voelt zich ellendig. ,,Ik was zó ziek. Ik had haast meer last van de bijwerkingen dan van de ziekte zelf. Ik heb echt gedacht: ik weet niet of ik dit nog wel wil.’’

Na de behandelingen probeert ze haar leventje weer op te pakken als ze een nieuwe schok te verwerken krijgt. De kanker is terug. En ze weet: chemo wil ze niet meer. Echt niet meer. Haar arts meldt haar aan voor een experimentele behandeling met een combinatie van nieuwe medicijnen. En die slaat aan. De tumor slinkt. ,,Maar ik kreeg opnieuw last van bijwerkingen. Ik was dodelijk vermoeid. Ik kon alleen nog maar op de bank zitten. Mijn leven werd verlengd, maar kwaliteit van leven was ver te zoeken.’’

Net op het moment dat ze wil stoppen met de medicatie blijkt deze ook niet meer te helpen.

loading

‘Op de bank gaan zitten en wachten tot ik omval, past niet bij mij’

Einde verhaal? Dat is maar hoe je het bekijkt. Want er staat een ander verhaal op het punt van beginnen. ,,Ik ben gaan nadenken wat ik nog zou kunnen doen met de extra tijd die ik heb gekregen. Iets waar ik blij van word en wat ook nog zinvol is. Op de bank gaan zitten en wachten tot ik omval, past niet bij mij.’’

Ze besluit geld op te halen voor vrouwen met eierstokkanker over de hele wereld. Geld voor onderzoek naar de ziekte en de behandeling ervan, zodat ook anderen extra tijd krijgen, het liefst mét kwaliteit van leven. Ze pakt er haar oude liefde weer voor op: reizen. In haar kleine, oranje auto, die ze de naam Oranje Draak heeft gegeven, gaat ze twee jaar lang de wereld rondreizen. Daarbij laat ze zich sponsoren. ,,Het is beslist geen fourwheeldrive waar ik mee op pad ga. Het is een Toyota Aygo. Dat is gewoon mijn auto nu. Ik probeer altijd zoveel mogelijk alles te doen met de spullen die ik heb.’’

Onderweg bezoekt ze bijzondere mensen en projecten, waar ze al bloggend en vloggend verslag van doet op haar website www.oranjedraak.nl en op sociale media zoals Instagram en Facebook, onder de noemer Orange Dragon Foundation. Ze richt zich op wereldmuziek, duurzaamheid, sterke vrouwen en rechtvaardigheid. Onderwerpen die haar interesseren en breed genoeg zijn om voor langere tijd mee uit de voeten te kunnen. Veel ligt nog open; mensen kunnen zich gaandeweg nog melden met tips en zelfs een stukje met haar meereizen als zij in hun eigen netwerk geld inzamelen.

De stichting Oranje Draak is inmiddels opgericht en het bestuur en de vrijwilligers steunen haar op afstand.

Want het reizen zelf doet ze in haar eentje, tenminste als je hond Kaira niet meerekent. Zo is ze dat gewend.

‘Het reisvirus zit diep: gewoon met rugzak, ticket en reisgids op pad’

,,Ik heb veel gereisd in mijn leven, al sinds mijn studententijd. Altijd ver en lang. Naar Afrika, het Midden-Oosten, Zuid-Amerika, Noord-Amerika en Azië. Het reisvirus zit diep. Ik ging altijd zo veel mogelijk met het lokale openbaar vervoer en sliep waar het kon bij mensen thuis. Ik ging gewoon op pad met alleen mijn rugzak, mijn ticket en een reisgids. Onderweg ontmoet je altijd wel mensen. Ik heb ontzettend veel contacten opgedaan over de hele wereld. Mensen met wie ik nog steeds contact heb.’’

Ze heeft ook in het buitenland gewoond: voor een stage streek ze neer in Kirgizië en voor onderzoek in Thailand. Dat werk, voor de universiteit, doet ze niet meer. Ze is volledig afgekeurd. ,,In de academische wereld is het hard werken. Dat lukt mij niet meer. Juist daarom wil ik nu zo graag iets doen waar ik toch mijn tanden in kan zetten en waar ik blij van word. En dit, het reizen, kan ik in mijn eigen tempo doen.’’

loading

Kanker en corona: een dubbele uitdaging

Dat tempo zou ook nog wel eens kunnen worden bepaald door iets anders: corona. Want behalve haar ziekte vormt ook dit virus een behoorlijke uitdaging. ,,Het beïnvloedt mijn reis nu al. Ik begin in december, maar vanwege corona ga ik nog even niet de grens over. Ik reis eerst een maand door Nederland. Hopelijk is dan in januari de boel een beetje rustiger, zodat ik dan wél naar het buitenland kan. Ik zal een hoop coronatests moeten doen en misschien af en toe in quarantaine moeten. Nou, dan doe ik dat gewoon. Het is wat het is.’’

Want uitstellen, dat wil ze niet. ,,Ik kan het nu doen, later misschien niet meer.’’

Haar artsen in Rotterdam kijken op afstand met haar mee. Als ze ziek wordt, staan zij paraat om haar advies te geven. ,,Ze staan er helemaal achter dat ik dit doe. Ze hebben zelfs een ‘reisbehandelplan’ voor mij gemaakt. De afgelopen drie weken ben ik bestraald, om de reis zo goed mogelijk aan te kunnen. En verder is er letterlijk toch niets aan te doen.’’

Als het rondje Nederland erop zit, wil Saskia de Duitse grens over, om door te reizen naar Zuid- en Oost-Europa, richting Turkije en de Kaukasus. Daarna zet ze koers naar Afrika om oostelijk af te zakken richting Kaapstad. Ze knipt de wereldreis in twee delen, vanwege de Nederlandse regels. ,,Als je twee jaar lang wegblijft, moet je uitschrijven bij de burgerlijke stand. Maar ik wil graag Nederlandse blijven.’’

Vanuit Kaapstad vliegt ze terug voor een pauze in Nederland. Haar autootje gaat vervolgens per boot naar Zuid-Amerika, waar zij hem later weer opzoekt voor het tweede deel van de wereldreis, door Amerika en Azië. Onderweg slaapt ze zoveel mogelijk bij mensen thuis (lowbudget). Ook haar kampeerspullen en kookgerei gaan mee.

loading

Ik ben zoveel mogelijk bezig met leven

Saskia hoopt minstens 50.000 euro in te zamelen met particuliere giften, die ze doneert aan het KWF. ,,Ik heb daar een fonds op naam opgericht en nadrukkelijk bepaald dat ook vrouwen in het buitenland ervan moeten profiteren. Want de kankerzorg en de medicijnen zijn niet eerlijk verdeeld in de wereld.’’ De reis betaalt ze met ander sponsorgeld, van bedrijven. ,,Ik wil dat gescheiden houden. Zo krijgen individuen die geld geven de garantie dat dit ook echt naar het KWF gaat.’’

Rest de vraag hoe het voor háár is, om deze reis te maken in de wetenschap dat het waarschijnlijk haar laatste is? ,,Ik ben daar niet op die manier mee bezig. Het is niet zo dat ik in mijn hoofd heb dat ik aan mijn laatste reis begin. Ik ben zoveel mogelijk bezig met leven. Het is heel goed mogelijk dat ik zo ziek word dat ik naar huis moet. Dat zien we dan wel. Nu ben ik gewoon heel enthousiast. Ik ga reizen en draag ook nog iets bij aan de wereld. Ik ga dit gave project gewoon doen!’’

menu