Wim Beeftink hield van de zonnige kant van het leven

Tijd van Leven beschrijft het gepasseerde bestaan van mensen met een bijzonder verhaal. Vandaag Wim Beeftink (1936-2016) uit Assen.

Wim Beeftink hield van de zonnige kant van het leven, van humor, van grapjes. Tegelijkertijd was hij een filosofische man, een denker. Zijn opgewekte natuur en zijn behoefte out of the box te denken verdroeg zich niet altijd met de striktheid in geloof en denken die hij dat hij van huis uit mee kreeg.

Tot eind 1996 stond Wim aan het hoofd van de Waterleiding Maatschappij Drenthe (WMD). Als hoofdingenieur en directeur heeft hij het bedrijf jaren geleid met grote betrokkenheid bij zijn medewerkers.

Een hartinfarct rukte hem op 19 april dit jaar uit het leven, 79 jaar oud. Hij had die dag nog boodschappen gedaan met Chris en ging nog even in de tuin werken. Toen kwam hij binnen met pijn in zijn borst. Hoewel de hulp snel ter plaatse was, mocht het niet meer baten. Hij is in een paar minuten uit het leven gegleden.

Chris is zijn tweede vrouw, die weer in zijn leven kwam nadat Alie in 1996 was overleden. Alie en Chris waren schoolvriendinnen, op de christelijke hbs in Groningen, waar ook Wim naar toe ging. Chris ziet nog voor zich hoe Wim, destijds een kleine, tengere jongen, naar Helpman fietste waar Alie en Chris beiden woonden. Wim was al vanaf zijn zestiende tot over zijn oren verliefd op de twee jaar jongere Alie, maar de relatie met Alie ging niet altijd over rozen.

Wim fietste langs de mooie villa aan de Verlengde Hereweg waar Alie woonde en durfde niet aan te bellen. Kwam bij Chris en andere vriendinnen vragen om raad. Het is helemaal goed gekomen: Wim en Alie zijn bijna 35 jaar gelukkig getrouwd geweest.

Wims vader was hoofd van de christelijke Kranewegschool in Groningen. Hij was betrokken bij de oprichting van het Gereformeerd Politiek Verbond (GPV), dat later is opgegaan in de ChristenUnie.

Wim zette zich dikwijls af tegen de zwijgzaamheid en de strenge soberheid thuis. Gleed langs de regenpijp naar beneden als hij op zijn kamertje moest blijven. Hij ging de Grote Markt verkennen nadat die tijdens de Bevrijding in puin was geschoten. Daarbij glipte hij een kelder binnen waar hij een grote vellen met postzegels vond, met de beeltenis van Adolf Hitler erop. Toen hij dat vol trots thuis liet zien, kreeg hij er van langs en gingen de postzegels subiet in het vuur.

Wim is lang een oorlogskind gebleven. Gebrek aan calcium verklaart vermoedelijk waarom hij veel botbreuken heeft gehad en pas na zijn achttiende jaar ging groeien. Wim kwam piepjong van de vijfjarige hbs. Hij wilde graag naar Delft om er weg- en waterbouwkunde te studeren, maar dat leek zijn vader nog niet zo verstandig. Eerst maar bouwkunde op de technische school in Groningen. Daarna ging Wim alsnog naar Delft.

Na zijn studie zou Wim de rest van zijn werkzame leven in de drinkwatervoorziening blijven werken. Eerst in Zwolle, in 1971 volgde de overstap naar het de WMD in Assen. Een waterleidingbedrijf paste goed bij Wim. Hij had er de technische kennis voor, het was een kleinschalig bedrijf. Alle lijntjes kwamen er samen bij Wim. Hij was heel betrokken, heel menselijk. Hij kende zijn medewerkers persoonlijk, voor hem waren zij als familie.

In 1962 zijn Wim en Alie getrouwd. Ze kregen vier kinderen. In 1963 kwam Annet, in 1964 Laura, in 1967 Peter en in 1971 Arianne. Het was een heel hecht gezin. De zaterdag was voor volleybal, de zondag voor kerkbezoek en een wandeling. Wim knutselde graag. Hij maakte een boekenkast en een legkast voor in de huiskamer. Voor elk kleinkind maakte hij een speciale stoel naar eigen ontwerp.

In 1996 stierf Alie. Een hele klap voor Wim. Hij wilde zijn kinderen niet met zijn verdriet belasten. Dat hoorde niet, als vader. Daar had hij strak omlijnde ideeën over. Later schreef hij een boek over haar leven. Het hielp hem om haar overlijden te verwerken. Chris was naar de begrafenis gekomen, vanuit Noord-Holland, waar ze toen woonde en voor haar moeder had gezorgd, die ook net was overleden.

Wim en Chris besloten elkaar op te zoeken. ,,Neem je fotoalbums mee’’, zei Chris, ,,dan kunnen we de tussenliggende tijd invullen.’’ Al gauw stond Wim voor haar, een stapel albums onder zijn arm. Ze hebben urenlang gepraat en hielden contact. Ze trouwden in 1997.

Zo volgden nog bijna twintig fijne jaren. Wim en Chris deelden de belangstelling voor sport. Wim heeft tot zijn zeventigste gevolleybald, Chris coachte een volleybalteam. Elk jaar gingen Wim en Chris er zes weken lang op uit met de vouwwagen. De laatste 10 jaar dacht Wim veel na over het geloof en over zijn familie.

Een paar jaar geleden kreeg hij last van boezemfibrilleren, maar dat leek niet al te ernstig en leek goed onder controle te zijn. Niets leek nog een aantal mooie jaren in de weg te staan. Wim maakte plannen voor de viering van zijn tachtigste verjaardag, met zijn eigen familie en die van Chris. Maar het lot beschikte anders. Op 19 april kwam het leven van een authentieke, filosofische en vrolijke man abrupt ten einde.

Toon reacties

Word wakker met het belangrijkste nieuws uit het Noorden met onze ochtend-nieuwsupdate.

Meer dan 22.249 nieuwsbriefabonnees

Je kunt je op elk moment weer uitschrijven

Lees hier ons privacy statement.