Je zult het zien. Besluit je na zestig jaar trouwe dienst te stoppen met het bezorgen van de krant, gaat het prompt mis.

De telefoon in huize Van Dijk in Een rinkelt vandaag onophoudelijk. Waar de krant blijft. Joldert (76) en zijn vrouw Grietje (73) van Dijk moeten het antwoord schuldig blijven. De trouwe krantenbezorger fietste zaterdag, na maar liefst zestig jaar in weer en wind kranten rondbrengen, zijn laatste ronde.

Bie pad

Wat mocht hij graag ‘ bie pad’ zijn. Voor de vogeltjes, die zodra het weer wat warmer wordt zo mooi beginnen te fluiten. Voor een praatje met zijn dorpsgenoten. ,,Soms sta je dan zó te praten dat je prompt de buurman voorbij fietst”, zegt Van Dijk. Zijn dorpsgenoten wisten de bezorger snel te vinden en het probleem werd meteen opgelost.

Zestig jaar lang kwam in het gezin Van Dijk de krant voor alles. Dat begon in 1960 met de wens van de destijds 15-jarige Van Dijk om een brommer te kopen. Maar als schilder verdiende hij, met 7 gulden 50 per week, veel te weinig. Dus ging hij de Provinciale Drentse en Asser Courant (PDAC), één van de voorlopers van Dagblad van het Noorden , bezorgen in zijn geboortedorp.

‘Kan de koeien wel wegdoen’

Het waren maar zeven kranten. Maar het was er de ‘Provinciale Drentsche en Asser’ veel aan gelegen abonnees in het dorp te houden en dus kreeg hij per wijk betaald, niet per krant. En de brommer? Die spaarde Van Dijk bij elkaar. ,,Ik weet nog goed dat ik bij een boer kwam. Die zei: ik kan de koeien wel wegdoen, ik moet ook kranten gaan lopen.” Van Dijk lacht.

Als Van Dijk een vaste baan krijgt bij de Domo in Beilen nemen zijn broer en zus de wijk even over. En later bezorgen dochters Grietje en Hennie de kranten om een zakcentje te verdienen. ,,Maar die misten de gave van hun vader”, zegt Van Dijk vrolijk. ,,Dus dan moest ik het maar weer doen. Nooit één dag met tegenzin. Eerlijk is eerlijk. Voor de centen doe je dit niet. Ik vind het mooi werk.”

Geen vakantiemensen

In de loop van de jaren worden de kranten kleiner van formaat en komen er steeds meer titels bij. ,, Telegraaf , Volkskrant , NRC , AD ”, somt Van Dijk op. ’s Nachts om 04.00 uur worden de kranten in Een afgeleverd. Om 06.00 uur trekt Van Dijk zijn gele veiligheidshesje aan en gaat met de gouden Batavus op pad. In die zestig jaar maar een paar dagen uitgezonderd.

,,We zijn geen vakantiemensen”, zegt Grietje van Dijk. Eén keer gingen ze een weekje naar Texel. Toen nam hun kleinzoon de route over. Er waren wel eens weekendjes weg, of een uitstapje naar de Huishoudbeurs. Dan wachtte Van Dijk midden in de nacht tot de kranten waren gebracht en bracht hij ze meteen weg. Daarna konden ze weg.

,,Zestig jaar lang ging de krant voor alles. Je krijgt ervoor betaald, dan moet je het ook goed doen”, vindt Van Dijk. Hij voelde zich verantwoordelijk. Nieuwe inwoners in het dorp kregen ‘zomaar’ de krant. Het reserve-exemplaar dat hij elke dag kreeg, ging een maand lang in de bus bij de nieuwe inwoners van Een. Zo werd contact gelegd, en wie weet kreeg ‘zijn’ krant er wel een abonnee bij.

Verzamelwoede

Zaterdag vonden de krantenlezers uit Een een afscheidsberichtje van Van Dijk tussen de krant. Dat heeft hij geweten. De lieve berichtjes, kaartjes, een bos bloemen en een ontbijtje van Plaatselijk Belang doen hem goed. De reden om te stoppen? De afstand tussen hem en de krant wordt steeds groter. De jaarlijkse feestavond is er niet meer. Ook het kaartje op zijn verjaardag ontbreekt. De lol gaat eraf en ook de leeftijd speelt mee.

,,Ach, er wordt niks anders van”, zegt Van Dijk berustend. ,,Ja, dat ik uitslapen kan. Dat zal eerst wel wennen wezen.” De krant wil hij in geen geval missen. De reden daarvoor is verzameld in tientallen multomappen, zijn andere hobby. ,,Ik verzamel alles uit Een.” Alle krantenknipsels over het dorp worden zorgvuldig uitgeknipt en bewaard. ,,Ik kan er wel uren zoet mee zijn”, glundert hij.

En de eerste keer dat de bezorger ook zelf in de krant staat? ,,Die komt er ook bij. Kan ik mooi beoordelen of het goed is gegaan.”

Je kunt deze onderwerpen volgen
Drenthe