Emmer schrijfster José Bryan debuteert met boek over Ierland (en legt uit waarom je daar nooit de weg moet vragen)

José Bryan (51) uit Emmen is verslaafd aan Ierland. Foto: Martin Laning

Als kind stond ze al te dansen van vreugde toen Johnny Logan in 1980 voor Ierland het Eurovisie Songfestival won. José Bryan (51) uit Emmen is verslaafd aan Ierland en heeft nu een boek over het ‘grote eiland’ geschreven.

Inmiddels heeft ze ‘Poblacht na hÉireann’ ruim 15 keer bezocht, droomt ze van een vakantiehuis daar en kan ze haar liefde voor het groene eiland wel van de daken schreeuwen. Zij besloot vorig jaar haar passie op papier te zetten.

,,Toen ik er voor het eerst kwam was ik bang dat de praktijk zou tegenvallen. Dat ik mij alles te rooskleurig had voorgesteld. Het tegendeel bleek waar. Het voelde als thuiskomen. Ierland is niet mijn favoriete vakantieland, het is mijn tweede vaderland.”

‘Ieren zijn goed in verhalen vertellen’

Na een jaar lang schrijven en schrappen ligt Whats’s the story? Op reis langs de verhalen van Ierland sinds deze week in de winkel.

De titel van het boek is eigenlijk een begroeting en kenmerkt volgens haar de Ieren. Verhalen vertellen, daar zijn ze goed in. ,,Elke stad, streek of provincie barst van de volksverhalen en legendes. In tegenstelling tot Nederland kent ook bijna iedereen ze en worden ze vol trots en bezieling verteld.”

Een belangrijke tip voor Ierlandgangers heeft ze wel paraat. ,,Vraag nooit de weg. In plaats van een korte maar krachtige routebeschrijving krijg je dan meestal een uitgebreid verhaal voor je kiezen, waardoor je bij wijze van spreken het hele land door moet om bij je bestemming drie kilometer verderop te komen”, lacht ze.

Van kabouters en piraten tot hongersnood en oorlog

Het boek geeft inzicht in de beroemde Ierse piraten Queen, oorlogshelden, beschermde kabouters die allemaal schoenmaker zijn, pubs en landschappen. Ook minder vrolijke zaken zoals de Noord-Ierse kwestie, de rol van de kerk en de grote hongersnood in de 19e eeuw komen aan bod.

‘Nu maar afwachten of de lezer net zo enthousiast is’

José is vanwege dit jaar nog niet in Ierland geweest. Voordeel was dat ze alle tijd had om te schrijven. Een proces dat beslist niet van een leien dakje ging. ,,Ik was op een bepaald moment zo ontevreden en onzeker dat ik wilde stoppen. Ik heb het manuscript door een ervaren schrijfster laten lezen en die drukte mij op het hart om door te gaan.”

Ze wijst naar het resultaat, liggend op de eettafel. ,,Nu maar afwachten of de lezer ook zo enthousiast is als die het boek in de boekhandel ziet liggen.”

menu