Daar stond hij in de catacomben van Ahoy Rotterdam. Zwart-rode shawl gedrapeerd om zijn nek. De rijzige man stak boven de menigte uit. Kaarsrecht, markante kop, vriendelijk. Met iedereen een praatje makend.

Hij was optimistisch gestemd, altijd weer. Jan Baylé had de status van ‘dorpsoudste’, een rustige en wijze talisman die geluk bracht. Dat bleek een aantal keer tijdens de finale van de zaalcompetitie in een kolkend sportpaleis Ahoy, waar DOS’46 Nederlands kampioen werd. Jan was reisleider en dirigeerde de colonne autobussen met de uitgelaten supporters naar hun parkeerplek.

Jan ging na de winst niet eens uit zijn dak. De uitbundigheid zat in zijn rood-zwarte hart. De bekendste Dosser, erevoorzitter Jan Baylé, is zaterdag op 83-jarige leeftijd plotseling overleden. Een enorme schok voor heel Nijeveen. Hij was die middag nog met zijn vrouw Klaasje op het sportpark geweest om de kinderen van de kampweek te verwelkomen. Jan leefde met alle geledingen van de vereniging mee. Een club waar hij zijn leven lang hard voor heeft gewerkt.

Hij was enorm trots op DOS’46. Het was in de ogen van deze clubman een morele verplichting: het dienen van je geliefde vereniging waarvoor je je privéleven soms opzij zette. Hij kon als vertegenwoordiger van veevoederbedrijf Koopmans werk goed met zijn vrijetijdsfuncties combineren.

Muzikant

Jan Baylé was een veelzijdig man. Hij was niet alleen verknocht aan zijn korfbalclub, hij was ook een muzikant in hart en nieren. Jan bespeelde de tuba in het orkest en de blaaskapel bij muziekvereniging Euphonia. Hij was er maar liefst 70 jaar lid van. Ook in de rol van voorzitter blies hij jarenlang zijn partij mee. Daarvoor werd hij, evenals bij DOS’46, gekroond met de titel van erevoorzitter. Er zijn weinig mensen die hem dat na kunnen vertellen: erevoorzitter van twee verenigingen. Terecht dat hij daarvoor ook koninklijk werd beloond met zijn benoeming in 1995 tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau.

Jan Baylé werd op 4 april 1938 op de Veendijk geboren. Direct na de oorlog werd in Nijeveen de korfbalvereniging DOS’46 opgericht. Destijds speelden de toen nog twaalftallen achter café Oosting (dichtbij de Veendijk), waardoor Jan al op jonge leeftijd in aanraking kwam met de korfbalsport.

Schoenen vergeten

Als speler was hij bij een uitwedstrijd een keer zijn schoenen vergeten. Een andere speler had wel reserveschoenen, maar deze bleken een paar maten te klein. Jan kreeg de schoenen met veel pijn en moeite aan. Na afloop stond het bloed in de schoenen. Het kostte hem de nagels van zijn grote tenen. Jan was een doorzetter en een verdienstelijk korfballer, die van grote afstand raak kon schieten, aldus het levensverhaal op de site van de club.

Het was bijna een vanzelfsprekendheid dat de clubman pur sang de vereniging ging leiden. Dit gebeurde in 1968 toen hij werd gekozen tot voorzitter, een functie die hij tot 1983 vervulde. In deze periode maakte de club een enorme groei door. Zijn voorzitterschap kreeg in 1982 een gouden glans met het Nederlands kampioenschap.

Oud-trainer en voormalig onderwijzer van de openbare lagere school Rinse Popma omschreef hem In een jubileumboekje als een rustige voorzitter, die gemakkelijk mensen kon overhalen om in commissies te gaan zitten. Je kon de altijd sympathieke Jan Baylé immers niets weigeren. En Jan op zijn beurt weigerde nooit als er op hem een beroep werd gedaan.

Principes

Volgens het bestuur van DOS’46 was Jan ook een man van principes. Een DOS’46-shirt zonder embleem was voor hem een doorn in het oog. De trouwe clubman was de laatste jaren actief als klusjesman rondom het veld. Met zijn blauwe stofjas aan was hij vaak te vinden in en om de kantine. Hij voelde zich verantwoordelijk voor de gehele accommodatie. Jan zorgde ervoor dat de clubvlag ’s avonds werd binnengehaald en dat de verdwenen ballen uit de bosjes op de plek terechtkwamen waar ze hoorden.

De clubvlag hing woensdagavond halfstok tijdens de condoleantiebijeenkomst in de veldkantine voor de leden. Zij spraken over deze aimabele man die altijd persoonlijke interesse in anderen toonde. Ondanks zijn belangrijke functies wilde hij eigenlijk nooit op de voorgrond treden, zo herinnert Arend Waaijer hem, maar niettemin kende iedereen Jan Baylé.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Meppel