De laatste rit van Jan Barelds door zijn stad was indrukwekkend. De korte stoet reed vanaf de woning annex schilderswinkel aan de Brouwersstraat naar de Hoofdstraat langs het pand op nummer 38 waar hij zijn jeugd heeft doorgebracht.

Vervolgens ging het langs Hoofdstraat 5, zijn geboortehuis, via de Kruisstraat en het Slotplantsoen richting Zomerdijk. Aan weerskanten van de weg vormden de manschappen van de brandweer met hun glimmend gepoetste wagens een erehaag voor de man die bijna twintig jaar dag en nacht voor de Meppeler gemeenschap klaar stond.

Hij was volgens commandant Willy Alberts een gepassioneerde brandweerman, in het bezit van alle benodigde diploma’s. Hij had ook succesvol examen gedaan om commandant te kunnen worden, maar een laatste strenge gezondheidskeuring kwam hij niet door.

Paardensport

Jan Barelds stond altijd voor anderen klaar. Als brandweerman en als eigenaar van het gelijknamige schildersbedrijf waar hij jarenlang 24 uur per dag te bereiken was voor glasservice. Een ruit gesneuveld tijdens een vliegende storm, Jan Barelds stond er. Weer of geen weer. Ook als vader was hij altijd beschikbaar om zijn drie dochters te begeleiden naar wedstrijden met eerst pony’s en later paarden. Dochter Jennifer behaalde in de springsport de vaderlandse top. Jan, vaak samen met moeder Karin, begeleidden de talentvolle dochter naar concoursen in binnen- en buitenland.

Jaarlijks hoogtepunt was het Indoor Concours Hippique in de markthallen. Jan was in verschillende functies bij dit grote evenement betrokken. Eerst als voorzitter van de Ponyclub Meppel, later als voorzitter van de Landelijke Rijvereniging Meppel en ten slotte als bestuurslid van het indoor concours. Het hele gezin leefde er naartoe. Dochters Joyce, Jennifer en Jo-Ann deden diverse keren mee aan het springfestijn in de markthallen.

Jan was trots op de sportieve prestaties van zijn dochters, maar dat uitte hij niet al te openlijk. „Dat voelde je natuurlijk wel, maar hij zei dat vooral tegen anderen”, herinnert Jennifer zich. Ze hebben nooit tevergeefs op hun vader een beroep gedaan, ondanks zijn drukke werkzaamheden. Zelfs doordeweeks wist hij zich vrij te maken om zijn meiden te begeleiden.

Opvolger

Al op 17-jarige leeftijd was Jan de opvolger van zijn vader die het schildersbedrijf had opgericht. Vader kwam te overlijden, terwijl jongste zoon Jan zijn opleiding genoot aan de schildersvakschool in Zwolle. Hij onderbrak zijn studie en zette het familiebedrijf voort. Zijn oudste zus Femmy, later bekend van parfumerie Schuurman, trad op als zijn voogd. Hij kreeg officieel toestemming van de koningin om als broekie zaken te mogen doen. Hij leidde niet alleen het schildersbedrijf in Meppel, maar stuurde ook winkels in Ruinen, Nijeveen en Ruinerwold aan. Jan haalde in de avonduren en op zaterdag alle benodigde vakdiploma’s.

Hij was een harde werker die uitstekend kon opschieten met zijn personeel. Uit zijn mond nooit een onvertogen woord. Hij was een kordate kerel die niet tegen onrecht kon. Nooit klagen of mopperen, een geboren optimist, altijd opgeruimd met vaste opmerkingen die zijn levensinstelling schetsten: „komt wel goed”, „maak je niet naar” en „kan altijd erger”. Zo is hij volgens zijn vrouw Karin altijd gebleven. Zijn zonnige kant liet hij vaak met humor blijken. De namen van zijn dochters sprak hij bijvoorbeeld steeds met een grappig accent uit.

Liefde

Het was liefde op het eerste gezicht ergens in de zomer van 1974 op camping de Blauwe Hand in Wanneperveen waar veel bekende Meppeler families in het weekend en tijdens de vakanties neerstreken. Zo ook de gezinnen Barelds en Westenbrink. De ouders van Jan hadden er een caravan en een boot. Jan en Karin mochten graag een stukje varen.

Karin steunde Jan waar mogelijk. Hij hield zich bezig met het schildersbedrijf, terwijl Karin de winkel onder haar hoede nam. Enkele jaren geleden stootte hij de 24 uursglasservice af. Hij had meer dan 40 jaar dag en nacht voor de grote klantenkring klaar gestaan. Karin en Jan konden nu ongestoord aan het eind van de zaterdagmiddag naar de camping gaan in Olst aan de IJssel om bij te komen van de drukke werkweek. Ontspannen bootjes kijken, zonder bekende Meppelers tegen te komen. Luisteren naar Hollandse muziek.

Toen de kinderen nog klein waren, was het jaarlijkse hoogtepunt de wintersportvakantie. Als kleine meisjes vonden de dochters dat hun vader héél goed kon skiën. Wat ze vooral van hun vader hebben geleerd, is dat het normaal is hard te werken en doorzettingsvermogen te tonen. Zelfs vanaf de camping stond hij klaar om als vertrouwde vakman bij klanten nieuwe ruiten te zetten.

Jan werd in februari opgenomen in Isala Zwolle. Een hersenoperatie bracht verschillende complicaties teweeg. Hij moest en zou nog een paar dagen naar huis. Na een tweede operatie raakte hij in coma, waaruit hij niet meer is ontwaakt. Na een leven van hard werken had hij over een paar jaar willen stoppen. Nu varen op de IJssel de bootjes voorbij zonder dat Jan ze nakijkt. Karin zet met hulp van velen het familiebedrijf voort. De vele honderden reacties van klanten en bekenden zijn daarbij een welkome steun in de rug.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Meppel
In memoriam