Marquin Regoor wil weer een 'gewone papa' zijn.

Marquin Regoor start crowdfunding voor hersenbehandeling in Amerika: ‘Ik wil mijn leven terug’

Marquin Regoor wil weer een 'gewone papa' zijn. Foto: Daan Prest

Een val met de fiets in de heuvels aan de voet van de Mont Ventoux veranderde vier jaar geleden het leven van Marquin Regoor compleet. De klap met zijn hoofd op het asfalt zorgde voor een hersenbeschadiging die hem 24 uur per dag in de greep houdt. „Mijn zoons van 3 en 7 jaar kunnen twee uur bij me zijn, dan ben ik kapot. Ze kunnen niet eens bij me logeren.”

Marquin heeft plaatsgenomen op de bank voor het raam. „Anders moet ik tegen het licht in kijken. Dat vreet energie.” Ondanks de plek in de woonkamer knijpt de Meppeler regelmatig zijn ogen stijf dicht. Zoekend naar een antwoord, hard werkend om zijn gedachten op een rijtje te krijgen.

„Je kent het wel, dat je ’s morgens wakker wordt en moet nadenken welke dag het is en wat er op je programma staat. Bij mij kost dat extra veel moeite. En later moet ik wéér bedenken wat ik ’s middags ga doen. Ik functioneer op 35%. Alles werkt wel, maar is snel oververhit. Onderlinge verbanden missen. Mijn hoofd is mist. Als ik op zoek ga naar herinneringen, moet ik door de mist.”

De Mont Ventoux op

Met een paar maten van Studenten Roeivereniging Boreas uit Zwolle besloot Marquin Regoor in 2016 de uitdaging aan te gaan op de fiets de beruchte Mont Ventoux te beklimmen. Zo vaak als mogelijk. Het trainen kon beginnen. Hij was in topvorm toen ze op de plaats van bestemming in Frankrijk aankwamen.

Om gevoel voor het landschap te krijgen, kroop hij samen met een groepje op de fiets voor een ritje door de heuvels onderaan de Kale Berg. „Ik ging voorop in de afdaling. Dacht nog: ik moet niet te hard gaan, ze moeten me kunnen volgen. Toch ga je al snel 40 tot 50 km/uur.”

Twee bochten verder gebeurde het. Hij kwam de bocht door waar de weg onverwacht bezaaid lag met gravel. Marquin: „Ik schoof de weg af. Op het randje van het asfalt, eraf, er weer op. Dat is het plaatje dat ik in mijn hoofd heb, of het klopt weet ik niet. Van de momenten daarna weet ik niets meer. Een half uur later werd ik wakker. Wat ik zag, was blauwe lucht. Ik hoorde: ‘Marquin is wakker!’. En weg was ik weer. Zo is het een tijdje doorgegaan; wakker en weer weg. Op mijn telefoon zag ik foto’s van mijn vrouw, het familieweekeinde, mijn mannetje. Ik dacht: ‘Oké, dit ben ik.’”

Wazig

Hij werd per ambulance naar het ziekenhuis gebracht waar hij drie uur lang van de ene scan naar de andere ging. Er werd niets gevonden en hij mocht gaan. Ondanks zijn zere nek en hoofd en zijn kapotte huid, leek de beschadiging mee te vallen. Sterker, op de dag dat de beklimming van de Mont Ventoux plaatsvond, reed hij een stukje mee om zijn vrienden uit te zwaaien en even te kijken hoever hij zou komen. Het resultaat is verbijsterend: hij reed die dag twee keer de Mont Ventoux op. „Toen ik afstapte werd alles wazig, de horizon draaide.”

Toch bleef de ernst van de situatie onder de oppervlakte. „Wie is er niet kapot als hij bovenop de Mont Ventoux aankomt? Misschien had ik niet goed gegeten, was mijn suiker te laag.” Tot vier maanden na dit moment leefde Marquin zijn leven, tot hij in de sportschool plotsklaps misselijk, moe en slaperig werd. „Thuis ging het slechter. Ik was gespannen, kon de kinderen minder goed aan, werd onzeker, sliep slecht. Een Wmo-arts was de eerste die zei dat ik de situatie onderschatte. Hij stelde een rapport op waar ik me helemaal in kon vinden. De neuroloog sprak van een hersenkneuzing.”

Eenzaam

Een scheiding en een dreigende burn-out deden geen goed aan de gezondheidstoestand van Marquin. Therapieën, medicatie en behandeling in twee revalidatiecentra boden geen uitkomst. Hij kon niet werken, zijn sociale leven viel compleet weg. „Ik voelde me gruwelijk eenzaam. Wie wilde mij nog? Iemand die tien keer per dag met een lapje op zijn ogen op de bank moet gaan liggen? Ik wilde niet meer. Maar er is één ding erger dan dit; dat ik naast mijn eigen leven ook nog eens de leventjes van mijn zoons de vernieling in zou helpen.”

Wonderwel gloort er nu toch medische hoop voor Marquin. Twee bekenden ondergingen voor een vergelijkbare aandoening een behandeling in Utah, Verenigde Staten. De behandeling is erop gericht om gebieden van de hersenen die door het trauma buiten werking zijn gesteld weer efficiënt te laten werken.

„Zie het zo: als je van Meppel naar Amsterdam moet en je gaat altijd via Parijs, duurt dat langer en kost het meer energie. Bij de behandeling in Amerika blokkeren ze de weg naar Parijs en zorgen ervoor dat je weer rechtstreeks naar Amsterdam gaat,” verpakt hij de geneeswijze in een metafoor. „Taken worden weer door het juiste gebied in de hersenen uitgevoerd.”

Crowdfundingsactie

Marquin is na een online screening en gesprek met de neuroloog toegelaten tot de behandeling. Kosten: € 24.000,-. En dus startte hij samen met zijn moeder en vriendin een crowdfundingsactie.

„Ik weet niet hoe, maar het moet en zal gebeuren. Tot nu toe was het voor mij knokken, knokken, knokken en won ik er niets mee. Ik wil mijn leven terug, deelnemen aan de maatschappij, zin geven aan mijn bestaan, af van het stempel gehandicapt. Ik wil weer een gewone papa zijn.”

Vooralsnog staat de teller op ruim 6.000 euro. „Het is een kwart, maar dit is wel het pad dat ik moet lopen. Utah is mijn haven, ik móet erheen.”

Voor meer informatie over de inzamelingsactie: Gofundme.com en zoek op Marquin Regoor.

menu