Ricardo Dodde.

Ricardo Dodde uit Groningen wordt 20 in 2020: 'Door sporten ben ik zekerder van mezelf geworden'

Ricardo Dodde. Foto: Corné Sparidaens

In de rubriek 20 in 2020 vertellen jongeren die zijn geboren in het jaar 2000 over hun leven. Wat doen deze (bijna-)twintigers, wat houdt hen bezig en hoe zien zij de toekomst? Vandaag Ricardo Dodde uit Groningen.

Gepest

,,Ik ben jarenlang gepest. Dat begon in de brugklas. Schelden, uitlachen, mijn spullen verstoppen: heel kinderachtig. Ik was een makkelijk doelwit. Ik was de kleinste van de klas en onzeker. Vooral door dat pesten ben ik afgestroomd. Eerst ging ik van havo/vwo naar vmbo-tl (theoretische leerweg), maar ook daar ging het niet lekker.

Daarna ben ik verder afgestroomd naar kb (kaderberoeps). Qua niveau was dat te laag voor mij, maar omdat ik in die klas wel op mijn gemak was, ben ik er gebleven. Ik heb een soort weerbaarheidstraining gevolgd, waardoor ik nu niet meer bang ben om iets terug te zeggen. Liever was ik niet zo lang gepest, maar ik ben er sterker uit gekomen. Ik laat het nu nooit meer gebeuren.’’

Op kamers: een heel ander leven

,,Vooral de laatste twee jaar sta ik sterker in mijn schoenen. Ik ben mbo verpleegkunde gaan doen en daar zat maar één jongen bij mij in de klas. We hebben veel aan elkaar gehad. In diezelfde periode ben ik ook uit huis gegaan. Van Yde naar Groningen.

Dan krijg je natuurlijk een heel ander leven! Net 18 jaar, in de stad... je begint wat te drinken, uit te gaan, naar de sportschool. In Yde deed ik dat niet. Daar is helemaal niks en zeker geen sportschool. Door het sporten ben ik zekerder van mezelf geworden. Ik werd breder qua postuur en voelde me fitter.

Jammer genoeg heb ik de laatste tijd niet echt kunnen sporten omdat ik last heb van mijn buik. Ik ben ook heel erg afgevallen. De artsen hebben allerlei onderzoeken gedaan, maar weten niet wat het is. Inmiddels gaat het weer de goede kant op, maar ik zit nog wel aan de Nutridrink om aan te komen. Ik woog nog maar 57 kilo, terwijl ik 65 ben geweest.’’

Gamen

,,Ik zit heel veel te gamen. Drie uur per dag ongeveer. Nee, het is geen verslaving. Ik doe het om tot rust te komen. Even niks aan mijn hoofd. Dat begon op de middelbare school. Lekker mijn eigen ding doen, als ik thuiskwam. Het is meer dan alleen spelen. Ik spreek online ook af met vrienden. Terwijl we tegen elkaar spelen, praten we over bijvoorbeeld onze plannen voor het weekeinde of de vakantie.

Wat mijn favoriete game is? Ik speel van alles. Schiet-, race-, sport- en strategiespellen. Ik heb een heel grote tv op mijn kamer, waarop ik mijn Playstation heb aangesloten. Die tv, waar ik ook Netflix en YouTube op heb, heb ik gekocht van het geld dat ik verdiende met mijn baantje bij de Jumbo in Eelde. Daar werkte ik tot mijn achttiende.’’

Van kb naar hbo?

,,Na twee jaar mbo verpleegkunde ben ik geswitcht. Ik doe nu de mbo-opleiding administratief juridisch ondersteuner. Daarna wil ik nog graag naar het hbo, richting rechten of zoiets. Op het kb zeiden de docenten al dat ik wel hbo zou kunnen doen. En als ik het zou kunnen, waarom dan ook niet?

Dat de verpleging het niet was voor mij, werd vorig jaar duidelijk tijdens mijn stage op de gesloten afdeling van verpleeghuis het Heymanscentrum in Groningen. De druk in de zorg is heel hoog. Je moet snel en efficiënt werken, terwijl ik juist een beetje slordig ben.’’

Dementerende ouderen

,,De stage was vooral in het begin best zwaar. De bewoners op die afdeling zijn behoorlijk dementerend. Sommige bewoners hebben in de oorlog heel erge dingen meegemaakt en vertelden daarover alsof het net was gebeurd. Die stel je dan gerust door bijvoorbeeld te zeggen: ‘Dat is nu niet meer zo; hier bent u veilig’.

En één mevrouw zei vaak dat ze zo naar huis moest, omdat ze nog eten moest koken voor haar kinderen. Daar ga je dan niet tegenin. Waarom zou je? Ze wordt er een stuk vrolijker van als je zegt: ‘Veel plezier!’

Dat ik de bewoners ook moest helpen bij het naar de wc gaan, was wel even wennen. Je oefent op school wel met een pop, maar dit is toch anders. Ik moest over allerlei drempels heen, maar ben wel blij dat ik dit heb meegemaakt. Ik heb een hoop geleerd. Er is nu niets meer vies of teveel.’’

menu