Held uit Havelte na 13 jaar alsnog onderscheiden voor het redden van zijn buurvrouw

Henk Struijs met zijn toenmalige buurvrouw Carla Boland op het gemeentehuis van Groesbeek waar hij de medaille kreeg opgespeld.

Dertien jaar geleden redde Henk Struijs (64) in Havelte het leven van zijn buurvrouw Carla Boland en haar twee zoontjes, toen haar doorgedraaide ex hen wilde vermoorden. Deze week kreeg de tegenwoordig in Groesbeek wonende ex-militair daarvoor een hoge onderscheiding uit handen van minister Ank Bijleveld.

Hij vindt zichzelf geen held. Henk Struijs deed op die zondagavond in november 2006 wat moest gebeuren, vindt hij. Minister van Defensie Ank Bijleveld reikte hem de Eerepenning voor Menschlievend Hulpbetoon, de hoogste civiele onderscheiding die we kennen, uit.

De minister roemde Struijs voor zijn heldhaftige optreden: ,,Eén klik veranderde alles. Henk... jij haperde niet. Jij weigerde je buurvrouw aan haar lot over te laten. En al voelde dat voor jou op dat moment heel natuurlijk, vanzelfsprekend is het zeer zeker niet.”

Met gevaar voor eigen leven

Landmachtkapitein Henk Struijs woonde destijds in Havelte en schoot die avond – hij had net Studio Sport gekeken – buurvrouw Carla Boland van twee deuren verder met gevaar voor eigen leven te hulp. Zij werd met haar twee kinderen (toen 3 en 7 jaar) door haar ex met de dood bedreigd.

Struijs ging de woning binnen, waar de ex – onder invloed van drank en pillen – op 2 meter afstand een in China gefabriceerde Diemaco-mitrailleur op hem richtte en de trekker overhaalde. Het wapen weigerde: Struijs overmeesterde de man, die ook gedreigd had omstanders neer te schieten, en hield hem drie kwartier in bedwang tot de politie kwam.

Inmiddels woont hij dankzij de liefde in Groesbeek. ,,Ik ben uitgezonden geweest naar Libanon en Bosnië”, vertelt hij. ,,Daar heb ik wel ergere dingen meegemaakt. ‘Daar heb je pech man’, dacht ik automatisch toen ik hoorde dat het wapen ketste. Pas na afloop, toen ik de mitrailleur op verzoek van de politie ontlaadde, schoot het door mijn hoofd dat mijn twee kinderen wees zouden zijn geweest als het wapen het gedaan had. Ik was pas daarvoor weduwnaar geworden.”

Uit het oog verloren

De ex werd later veroordeeld tot zes jaar cel. ,,Hij heeft geen dag gezeten”, zegt Struijs. ,,Vlak na het vonnis beëindigde hij zijn leven.” De buurvrouw en de kinderen zag hij nog wel, totdat ze verhuisden. ,,Toen ben ik ze uit het oog verloren.” Tijdens de uitreiking van de onderscheiding was buurvrouw Carla Boland er ook bij.

Hij had in eerste instantie begin juli naar het Binnenhof moeten komen voor de medaille. Struijs weigerde. ,,Ik ben 23 jaar niet op vakantie geweest. Mijn vriendin had voor mij als verrassing voor 4 juli een midweekje naar Maastricht geboekt. Naar André Rieu. Daar heeft ze het hele jaar voor moeten sparen. Dat laat ik niet schieten. Dus komen ze naar Groesbeek.”

Hij heeft er geen trauma aan overgehouden. ,,Ik was getraind op dit soort situaties: had bovendien twaalf jaar gebokst. Mij zoon – die is verstandelijk gehandicapt – wel. Die dacht dat ik, na zijn moeder, ook niet meer terug zou komen. Hij heeft het er nu nog over.”

Genoegdoening

Struijs ziet de onderscheiding een beetje als genoegdoening. ,,De gemeente Westerveld heeft nooit eens gevraagd ‘hoe gaat het nu met jullie’. De politie wel. Daar kreeg ik een grote bos bloemen van. Heb ik zeer gewaardeerd.”

Minister Bijleveld betreurt het dat het dertien jaar heeft geduurd voordat de Groesbekenaar werd onderscheiden voor zijn optreden. ,,Het dossier is gewoon ergens blijven liggen. Maar het is meer dan terecht dat hij ’m nu alsnog heeft gekregen.”

Je kunt deze onderwerpen volgen
Westerveld