Foto: Rene Gonkel

Merlijn Kamerling verwerkt de zelfmoord van zijn vader Antonie Kamerling met publicatie van een boek: ‘Zijn ziekte nam zijn hoofd over’

Foto: Rene Gonkel

Heel Nederland treurde, maar Merlijn Kamerling kon jarenlang niet praten over zijn vader Antonie en diens zelfverkozen dood. Totdat hij ontdekte dat het wegstoppen van verdriet hem niets bracht. ,,Hoe zwaar ook: probeer je gevoel te delen."

Merlijn Kamerling (21) lijkt op zijn vader en toch ook weer niet. In plaats van blond is hij donker, zoals zijn moeder Isa Hoes. Zijn manier van bewegen en praten erfde hij wel van Antonie. Zelf constateert hij in zijn boek Nu ik je zie: ‘Net zoals hij draag ik leren jasjes, weet ik vaak niet wat ik wil en lig ik graag te blowen op de bank.’

Maar een ding weet hij zeker na zijn zoektocht naar Antonie en zichzelf: zijn angst dat zijn vaders depressies zich ook hebben genesteld in zijn dna is ongegrond. Beter zelfs: die onrust is volledig weg, zegt hij. ,,Natuurlijk ben ik af en toe somber of heb ik last van buien, maar ik heb ontdekt dat ik alleen maar alles te weten wil komen over het leven. Wat heeft het allemaal te bieden? Ik heb nooit gedacht: het zou beter zijn als ik er niet meer ben."

Acteur/zanger Antonie Kamerling bekend van tv-hits zoals GTST en All Stars, de film De kleine blonde dood en musicals als Turks Fruit; had dat gevoel wel. Sterker, zijn depressie en manische buien overspoelden hem steeds vaker en heftiger en leidden ertoe dat hij op 6 oktober 2010 op 44-jarige leeftijd uit het leven stapte.

loading  

Nederland reageerde ontzet: hoe kun je dit doen? Collectief verontwaardigd ook: je hebt een mooi gezin, een fijn huis en succes, mensen houden van je. Waarom?

Merlijn heeft nog wel momenten van onbegrip

In Nu ik je zie verwoordt Merlijn het zo: ‘Waarom zeg je wel netjes een interview met Libelle af, terwijl je mama, mij en Vlinder (zijn zusje, red.) zonder een woord voor altijd in de steek laat?’ Een echt antwoord kreeg hij niet. En nog steeds vindt hij het erg dat Antonie hem vroeger op blote voeten naar school bracht, slechts gekleed in een badjas, soms luidkeels zingend. Nog steeds voelt hij schaamte. Maar zijn zoektocht leverde wel nieuwe inzichten op. Bijvoorbeeld of hij zijn vader kwalijk neemt dat hij voor de dood koos.

,,Ik zou het niet langer verwijten willen noemen. Er zijn nog wel momenten van onbegrip, en soms voelen die aan als een keiharde klap in mijn gezicht. Mijn vader had al eerder een poging gedaan. Daarna ging hij langs bij mijn oma en zei letterlijk: ‘Maak je geen zorgen, met mij gaat het goed, zoiets zou ik natuurlijk nooit echt doen.’ Niet veel later deed hij dat wel. Je zou kunnen denken: hoe is het mogelijk dat mensen hem geloofden, maar ja, mijn vader was een slimme man, hij kon acteren en hield daardoor waarschijnlijk zijn werkelijke emoties verborgen.

Het niet toelaten van verdriet, al die onverwerkte dingen waren een obstakel om iets van mezelf te maken

,,Ik heb wel moeite met de omschrijving ‘een zelfverkozen dood’. Dat vind ik lastig, want dan ga je uit van een bewuste keuze. Ik houd mij nu vast aan de gedachte dat hij op dat moment zo ver heen was, dat hij geen andere uitweg meer zag. Zijn ziekte, want zo noem ik het, nam zijn hoofd over. Verwijten? Nee, ik vind het zielig en voel medelijden."

Twee jaar huilen

Lange tijd dacht Merlijn er anders over. Na het overlijden van Antonie huilde hij twee jaar, waarna hij besloot te stoppen met verdrietig zijn. Waarschijnlijk omdat hij de situatie en de pijn niet aankon, analyseert hij. Dat de buitenwereld hem alleen zag als ‘zoon van’ en met ongevraagde adviezen kwam, hielp daarbij niet. Na vijf jaar weigerde hij helemaal over zijn vader te praten. Ook besteedde hij bewust geen seconde aandacht aan zijn films, interviews, optredens, luisterde nooit zijn hit Toen ik je zag.

Merlijn lag de laatste jaren vooral blowend op de bank. Had geen zin in een studie, verdiende af en toe geld als pizzabezorger, werkte bij een callcenter en een broodjeszaak. Hij had de luxe dat moeder Isa financieel bijsprong voor boodschappen.

,,Maar vorig jaar trof het me dat de dood van mijn vader me niets had gebracht. Ik had niets gepresteerd, was nergens trots op. Het niet toelaten van verdriet, al die onverwerkte dingen waren een obstakel om iets van mezelf te maken. Ik besloot mijn gevoelens op te schrijven. Ik schreef twaalf pagina’s, die ik mijn moeder liet lezen. Ze vond dat ik dat goed gedaan had en vroeg of ik die niet breder wilde delen."

Eerlijke ontmoetingen

Dat was het begin van zijn zoektocht naar zijn vader en zichzelf. Een expeditie die hem voerde naar onder anderen Antonies collega’s/vrienden Reinout Oerlemans en Beau van Erven Dorens, zijn moeder en broer Kristiaan.

Dat waren eerlijke en soms pijnlijke ontmoetingen: Oerlemans die toegeeft dat hij te weinig aandacht aan zijn vriend besteedde en nauwelijks aan hem dacht bij castings. Van Erven Dorens die zich afvraagt waarom hij de familie de afgelopen tien jaar nooit heeft bezocht. En Antonies moeder die meewerkt aan het boek terwijl ze er altijd moeite mee heeft gehad dat alles over haar zoon met de buitenwereld wordt gedeeld.

,,Ik had hetzelfde gevoel als mijn oma, en wilde bovendien nooit in the picture staan. Dat klinkt best tegenstrijdig en ook gek, nu ik met dit boek kom. Maar ik hoop dat leeftijdgenoten met soortgelijke ervaringen wat hebben aan mijn verhaal. Dat je moet praten en dingen niet moet wegstoppen. Voor hetzelfde geld zie je me hierna nooit meer in de media. Ik heb geen vastomlijnde plannen voor de toekomst, maar heb mezelf nu weer op de rit sinds ik mijn eigen rotzooi meer op orde heb. Daardoor kon ik eerder ook geen langere relatie aangaan. Voordat ik met iemand anders kan zijn, moet ik eerst weten wat ik zelf wil."

Merlijn blowt nog wel, maar die gewoonte bepaalt niet langer zijn leven, zegt hij. En hij is bezig met een documentaire over de nalatenschap van zijn vader. En die is er tien jaar na Antonies overlijden nog steeds, gezien het boek, het tv-portret, de serie All Stars & Zonen en de nieuwe versie van zijn Toen ik je zag. Al plaatst Merlijn daar een kanttekening bij: ,,Het gevoel dat mijn vader in dit nummer stopte, ontbreekt in deze cover."

menu