Restaurant de Gaffel.

Binnen de deur: Een pakket op stand van De Gaffel

Restaurant de Gaffel.

De vorige lockdown hadden ze gebruikt om het restaurant op te knappen, dit keer hebben de uitbaters van De Gaffel in Valthe de deuren geopend voor afhaalmaaltijden. Elke week bieden ze twee afhaalboxen aan: De Gaffel en De Vegetarische. Elk voor 40 euro, elk met precieze gebruiksaanwijzingen voor het thuis afmaken van de gerechten.

Niet zomaar af te halen bij een loketje, nee, bij De Gaffel gaat men serieus te werk. Via de voordeur loop je per anderhalve meterstreep het restaurant binnen. Er zijn heel veel anderhalve meters, want er staat een lange sfeervol versierde tafel waar je omheen moet. Op de tafel een keur aan fraaie wijnen, toegelicht door de gastvrouw die zich heeft gekleed alsof het een fijne avond in het restaurant betreft.

Met zo’n mooie presentatie besluit Hermus tot een flesje rood van Les quatres fils Aymon (29 euro), een eigenwijze blend van pinot noir en gamay uit Bourgogne. Doordat de wijnmaker die twee druivensoorten en ook nog eens verschillende jaargangen met elkaar mengt, mag hij alleen maar het label Vin de France dragen. Maar schijn bedriegt: tikje gekoeld geserveerd, hebben we hier te maken met een uitstekende huiswijn.

Voordat Hermus zijn knip helemaal leegstaart bij al die wijnen, stiefelt hij naar de afhaal voor de menu’s. De twee tassen moeten met enige voorzichtigheid via de achterzijde van het restaurant naar de auto worden gedragen. Sommige gerechten zijn namelijk al keurig opgemaakt, en met een beetje schommelen wordt het dan rommelig eten.

Het kaarsje is meegeleverd

Indahouse heeft Co intussen de oven reeds voorverwarmd. Goed meegedacht, want in de tassen zitten ook huisgemaakte tomatenbroodjes, die even moeten worden afgebakken. In de tussentijd besmeren we de meegeleverde toast met een smeuïge gevogeltepaté en gekarameliseerde uitjes en een lekker grove olijventapenade. De ‘borrelhap’ serveren we met een volle chardonnay uit eigen koelkast. Het kaarsje, dat door De Gaffel is meegeleverd, flakkert gezellig tussen hapjes en de flonkerende wijn.

Op het signaal van de oven-‘ping’ voor de broodjes pakken we Het Entree uit. Voor Hermus is dat t ataki van tonijn, avocadocrème, dashi, tomaatjes . Dat gerecht is al keurig opgemaakt, we hoeven slechts met een pipetje nog wat dressing op het geheel te druppelen. Bij tataki is de vis bijna rauw, daarna heeft-ie alleen een korte vuurschroei gekregen en is vervolgens gemarineerd in zuur en in plakjes gesneden. De avocadocrème is zacht en subtiel, wat flinterdunne schijfjes radijs en mierikswortel geven het geheel een bite. Een paar bloemetjes van de Oost-Indische kers geven het hapje nog meer fleur.

Een negen min, oordeelt Co die een vorkje meeprikt. Om vervolgens haar voorgerecht een negen plus – ,,of misschien nog hoger” – te geven. ,,Nee”, corrigeert Hermus, ,,we doen hier niet aan cijfers”. Maar ook hij geeft toe dat de s ushi met mango en komkommer, crème van dashi, kroepoek, avocadocrème, tomaatjes en radijs een werveling van smaken is, met een mooi zuurtje in de bolletjes rijst. Wel vraagt Co zich af of de dashi wel vegetarisch is – het is een soort bouillon die vaak getrokken is van kombu (zeewier) en dunne reepjes (gedroogde) tonijn. ,,Maar waarschijnlijk is het de vegetarische kombu dashi ”, oppert ze. In elk geval geeft het een mooie umamismaak aan een fris en sprankelend gerecht.

Vegetarische klassieker op niveau

Bij De Pièce , het hoofdgerecht, zijn er geen twijfels. De gegratineerde witlof, aardappeltaart, romanesco, uiencrème en kaassaus is een vegetarische klassieker op niveau. De laatste drie ingrediënten zijn in een vacuümzak opgewarmd in kokend water, de witlof en taart gegaard in de oven. Het verbaast Co hoe zo’n ogenschijnlijk eenvoudig gerecht toch zo diep kan smaken. Met alle lof voor de saus en de crème en het bereiken van een mooie beetgare witlof. Dat Hermus het bord niet zo netjes opmaakt, hindert de smaakervaring niet.

Hermus’ bordje is gevuld met rouleau van zwijnshaas, omwikkeld met spek, aardappeltaart met uiencrème, romanesco en jus met jeneverbes . Eigenlijk zijn daar, op de opmaak door hemzelve, helemaal geen aanmerkingen op te maken. Een herfstig, volsmakend gerecht waarbij het zwijnevlees door de spekomwikkeling zijn mooie sappigheid bewaart. ,,Had ik al gezegd dat die wijn eigenlijk bij alle gerechten past?”

Het Dessert is voor beiden hetzelfde: witte chocolade, savarin van passievrucht, bros, gel van sinaasappel en krokant van Napoleon . Een friszoet nagerecht met een soort cakeje (de savarin), brosse chocolade en hinten van citroenmelisse en grapefruit. ,,Zeg, wanneer gaat De Gaffel weer echt open?”, vraagt Co hoopvol.

De Gaffel , Odoornerweg 1, Valthe

menu