Vergeet Courchevel, Les Menuires en Val Thorens. Want vlakbij ligt het kleine dorp Brides-les-Bains dat ook is verbonden met Les 3 Vallées, het grootste skigebied ter wereld. Brides-les-Bains is stukken goedkoper dan ‘de grote drie’. De geneeskrachtige bron is mooi meegenomen.

,,En wat als ze me vergeten zijn?” Ik staar naar het sterretjesplafond, luister naar esoterische muziek en krijg een beetje jeuk op mijn hoofd door een zweetdruppel. Krabben is er niet bij. Ik lig strak ingepakt in plastic.

Ik ben in de spa van Brides-Les-Bains in de Franse Alpen. Ik onderga een wrap treatment . Dan word je eerst ingesmeerd met een warme lotion (keuze uit kokos, zeewier of katoen) waarna je in een plastic laag wordt gewikkeld. Je ligt dan nog 20 minuten te relaxen op een waterbed. Lekker is het, maar van claustrofobie moet je geen last hebben. Ondanks mijn bijna 40 jaar krijg ik weer een babyhuidje – in elk geval voor een avond.

Gezondheidstoerisme

De spa in Brides-les-Bains tapt zijn water uit een geneeskrachtige bron die al in de Romeinse tijd bekendheid genoot. Ook tegenwoordig wordt aan het thermale water – met een hoog gehalte natrium, calcium en zwavel – nog altijd een helende werking toegeschreven. Aartsbisschoppen uit de zestiende eeuw dronken geregeld een flesje bronwater. Een aardbeving draaide de kraan kortstondig dicht, maar na een zware storm in het begin van de negentiende eeuw ging de warmwaterbron weer open. Daarna kwam het gezondheidstoerisme op gang.

In 1824 verschenen hier de eerste hotels en in 1845 werd het eerste thermale complex in gebruik genomen, met 28 bad- en doucheruimtes. „Het water bleek goed voor de lever, reuma, obesitas en dankzij bezoekjes van de internationale adel werd het modieus om hier naartoe te gaan”, zegt Matthieu Courteaud van de lokale VVV.

loading

In de zomer loopt het hier vol met Franse ‘patiënten’. „Dankzij het Franse sociale systeem mogen zieke Fransen hier drie weken blijven. Elke dag behandelingen, gezond eten en afvallen. Mensen betalen alleen de accommodatie. De verzekering betaalt de behandelingen.” De gasten drinken een half uur voor elke maaltijd het water bij de bron. „Het water remt de eetlust en dus eten mensen lichter, gezonder en vallen ze af.”

Uitgebreide maaltijd

Of ik een glaasje mag proeven van dat wonderwater? „Helaas .... dat kan alleen in de zomer.” Eigenlijk ben ik daar wel blij mee, want over een uur gaan we naar een authentiek Frans restaurant en ik heb na een dag skiën en drie uren in de spa juist wel zin in een uitgebreide maaltijd.

Eenmaal in het restaurant bekijk ik verlekkerd de menukaart. Vlees eten doe ik al twee jaar niet meer, maar godzijdank zijn we in het land van de duizend kazen.

De tartiflette , een traditioneel gerecht uit de Savoie, is ook zonder spekjes te krijgen, er is raclette en fondue, maar we kiezen voor een boîte chaude . De verwarmde Vacherinkaas wordt in zijn ronde houten verpakking geserveerd. We dopen de gekookte aardappelen erin. Heerlijk!

Elke steen, boom en sneeuwvlok

Eeuwenlang keken de dorpelingen van Brides-les-Bains naar de fraai besneeuwde bergtoppen verderop, maar daar even snel bij in de buurt komen was onmogelijk. De komst van de Olympische Spelen van 1992 naar Albertville veranderde alles. Sindsdien verbindt een lange gondellift (de Olympe) het schuchtere dorpje met het allergrootste aaneengeschakelde skigebied ter wereld: Les 3 Vallées. In het dorpje sliepen Olympische skiërs, schaatsers en skischansspringers. De lift bleef, zodat je nu vanuit Brides-les-Bains in 25 minuten het skigebied van Méribel bereikt en vanaf daar kun je doorskiën naar Courchevel, Les Menuires en Val Thorens.

Dus stappen we elke ochtend in de witte bubbles naar de bergen. Aan het einde staat gids Bernard Touchant ons op te wachten. Veel Franser dan deze man wordt het niet. Hij draagt een roodwitblauw pak met ESF ( Ecole de Ski Français ) erop, is helm- en mutsloos („anders hoor ik niks”), hanteert een mooi ouderwets zwierende skistijl en zit vol met verhalen.

600 kilometer piste

Touchant geeft hier al les sinds 1982, hij kent elke steen, elke boom en elke sneeuwvlok van de 600 kilometer piste (en ook wat mooie lijntjes er vlak naast). Het heeft vannacht 20 centimeter gesneeuwd – de eerste sneeuwval sinds kerst – dus de stemming zit er goed in. „Dankzij de ligging van Méribel kunnen we in de ochtend aan deze kant in de zon skiën en in de middag aan die kant. On y va ?”

loading

Het eindpunt is restaurant Les Pierres – plates voor een late lunch – op de top van de Saulire op 2740 meter hoogte. We bestellen La gratinée à l’oignon vooraf (foto) en La quenelle à la truit rosé als hoofdgerecht. De uiensoep is precies wat ik ervan hoopte; overdadig met ui, kaas en krokante broodstukjes. De quenelle, een soort zacht hartig taartje gemaakt van bloem, melk en forel is een Franse verrassing die ik nog nooit eerder proefde, maar ga opzoeken voor thuis.

De stier en de locomotief

Met de honger enigszins gestild, uitzicht op de vallei van Méribel en een glas vin rouge in de hand begint Touchant te vertellen. Over zijn Méribel met maar 1000 stemgerechtigden (van wie 250 in één familie), over de charme van de verplichte bouwstijl met hout en steen en over helden van weleer: de stier en de locomotief .

Twee zeer sterke skiërs die elk de eer van de Courchevelvallei of die van Méribel verdedigden tijdens de Derby de la Saulire, een bijzondere race die lang niet altijd kan plaatsvinden. „Sinds de jaren vijftig racen skiërs in de Derby van hier naar Brides-les-Bains op 600 meter hoogte. Dat zijn dus 2100 hoogtemeters; een afdaling van vele kilometers. Als er genoeg sneeuw was gevallen keek iedereen ernaar uit om helemaal naar Brides te skiën.”

Na de lunch beginnen we aan onze eigen Derby de la Saulire. Maar niet voordat we even een afzakkertje drinken bij La Folie Douce, waar platte après-skimuziek is ingeruild voor een prachtige show met dans en zang.

Uiteindelijk komen we tot op een derde van de lange afdaling naar Brides-les-Bains; de sneeuw is op. Sowieso liggen er maar pistes tot op twee derde van de totale route. Dat betekent dat de stier en de locomotief indertijd zelf hun weg moesten vinden in het laatste stuk door het bos. Vanuit de lift zien we later dat dit een slijtageslag moet zijn geweest. Maar goed dat het finishdorp een fatsoenlijke spa bezit.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Extra