Jacques Hermus doet een rosétest.

Buiten de Deur: 'Als Hermus niet naar de rosé kan, moet de rosé maar naar Hermus komen'

Jacques Hermus doet een rosétest.

Hermus moest begin april een paar honderd rosés proeven. Ze stonden, als onderdeel van de eerste editie van het rosé-festival Air Provence, opgesteld op twee wijndomeinen in de Provence. ‘Moest’ werd ‘kon niet’, want uiteraard werd het vineuze festival afgelast.

,,Als Hermus niet naar de rosé kan, moet de rosé maar naar Hermus komen”, opperde een van zijn Co’s handenwrijvend. ,,Het is tenslotte voorjaar, het rosé-seizoen komt eraan en als we die dan niet op de terrasjes kunnen genieten, dan maar in huis met een lekkere maaltijd. Of op het eigen terras.”

Prijstechnisch

Een proeverijtje dus, alsof we op een terras aan de Groningse Hoge der Aa of de Meppeler Stoombootkade rosé zitten te nippen. Waarbij we het prijstechnisch wat in de hand houden. Niet iedereen zal de twee tientjes neerleggen die Whispering Angel van Chateau d’Esclans moet kosten – hoewel het de moeite waard is. Ook voor een van de hippe terrasrosés, AIX, moet je met zo’n vijftien euro rekening houden.

“…als Hermus niet naar de rosé kan …”

We zijn voor bereikbaarheid gegaan. Zes rosés uit drie supermarkten afkomstig uit twee Europese landen (de ‘oude’ wijnwereld) en vier zogenoemde Nieuwe Wereldlanden. We maken er een blinde proeverij van, waarbij Hermus de ‘toastmaster’ is en de etiketten heeft afgeplakt en genummerd. Twee teams proeven. Aan de ene kant van de schutting de Hermusfamilie-Co’s, aan de andere kant de bevriende buurtjes, die eveneens behept zijn met enige wijnkennis en -smaak. Alles op papier genoteerd.

De afgeplakte flessen hebben nummers, dus zullen we ze ook volgordelijk beschrijven. Te beginnen met nummer één, de Echo Falls uit Californië (4,99 euro, Albert Heijn). Een zogenoemde ‘white zinfandel’, genoemd naar de populairste druif uit de Californische wijngaarden. ‘Wit’ is de druif niet, het is een rosé gemaakt van de blauwe zinfandeldruif.

De wijn kleurt aardig richting rood, heeft misschien wat beperkte aroma’s maar in de mond heeft de wijn dat typische Amerikaanse, laten we zeggen behoorlijk aanwezige smakenpalet. ,,Knallende kersen”, proeft de een, en vooral erg zoet, concluderen we allen. Eén Co vindt dat juist lekker – maar die is dan ook net een half jaar in Amerika geweest.

Snoepjesrosé

De tweede is een Lindeman’s Bin 35 rosé uit Zuid-Oost-Australië (Albert Heijn, 6,99 euro), gemaakt van de grenache-druif. In Spanje maken ze van die garnacha-druif vaak snoepjesrosé, maar de Australiërs zijn verrassend terughoudend in de zoetjes bij deze rosé. Een stuk lichter van kleur dan de vorige wijn, geuren van wit fruit – perzik – en een smaak die wat mineralig en zelfs een beetje ‘petrol’ is. ,,Vol van smaak, mooie zuren, een uitgebalanceerde smaak”, zijn slechts enkele van de commentaren. Waarmee de wijn zomaar naar de volgende ronde gaat.

Daar zou de volgende wijn, de Gato Negro van San Pedro uit de Chileense Central Valley (5,17 euro, Jumbo) wellicht aan kunnen kloppen. De wijn, gemaakt van de cabernet sauvignondruif, heeft een tikje oranje tint en lijkt ook een minuscuul bubbeltje te hebben. Ook hier een klein beetje ‘petroleum’ in de neus, maar in de smaak komt daar weinig van terug. Daar overheerst een zuurtje. ,,Niet helemaal in balans”, moppert de een, terwijl de ander de citruszuren “lekker fris” vindt.

Uit de vierde fles stroomt de donkerste, roodste rosé van het stel. De Kaapse Pracht uit Zuid-Afrika (Aldi, 2,99 euro) doet er alles aan om het Zuid-Afrikaanse gevoel bij de Nederlandse consument op te roepen (‘Wijn van de Weskaap’, ‘droë rose wyn’), maar hij wordt per container naar Europa vervoerd en in Duitsland gebotteld met verschillende namen voor de verschillende markten. Gemaakt van de pinotage en colombard.

De laatste is een witte druif, dus hier wordt wit en rood door elkaar gemengd om rosé te krijgen (een schande in Frankrijk, daar mag je rosé alleen van blauwe druiven maken). Wat overigens niet leidt tot een groot succes onder de proevers. ,,Een donkerroze Karvan Cevitam”, noemt de een het, “neuh zuur’’, meent de ander. ,,Limonade”. Maar voor drie euro, jongens, kom op, dan mogen er wel een paar foutjes in zitten.

Wijn met verschillende laagjes

De vijfde fles heeft de bleekrozigheid of zalmkleurigheid die de Provençaalse rosés kenmerkt. De Saint Louis de Provence (6,99 euro, Albert Heijn), gemaakt van de druiven grenache en cinsault, kan op goede weerklank rekenen. Droog, elegant, ,,viooltjes in de neus”, een wijn met verschillende laagjes. ,,Lekker op terras en bij een pasta met zalm.”

Tenslotte belanden we in het noorden van Italië, waar de Mezzocorona (Jumbo, 5,99 euro) – de naam pakt wat ongelukkig uit in deze tijd – wordt gemaakt van de pinot grigio. Meestal wordt die druif geschaard onder de witte druiven, maar hij heeft een licht blosje op het velletje, en dat is hier in de fles geperst. De bleke rosé valt in de smaak. Verfrissend, lichtzuur en een tikje mineraal, leest Hermus in de proefnotities. ,,Ronduit lekker” is een commentaar. Waarmee de wijn zich, samen met de Provençaal, tot de ‘winnaar’ mag noemen, op de hielen gevolgd door de Lindemans. Geldt ook voor de prijzen.

menu