Buiten de deur: Het deugt in Bloemberg

Een zomeravondbries waait door het Reestdal. Aan gene zijde van het riviertje ligt het Overijsselse land, ons terras van vanavond staat nog net op Drentse bodem.

En wel in het buurtschap Bloemberg, behorende tot wat in de ambtelijke taal de ‘officiële kern Veeningen’ heet. We zien een paar huizen, enkele boerderijen en een uitspanning die in vroeger tijden dienst deed als vergaderzaal, dorpshuis en vooral kroeg.

In een knik van de weg die naar een kleine brug over het riviertje voert, staan bij restaurant Poortman nu grote parasols te wiegen in de wind. De ondergaande zon aait over het verdorrende gras van het doorgaans groene rivierdal. Poortman heeft na zijn vroegere bestaan als dorpskroeg een behoorlijke metamorfose ondergaan. Met behulp van een sterrenchef een paar dorpjes verderop heeft zich hier een jong stel gevestigd. Hij kok, zij gastvrouw. Beiden met ambitie, zo blijkt uit de kaart en entourage. Linnen op de tafel, een mooi rustig interieur – type basic chique –, fijne schilderijen.

Het is vanavond tamelijk stil bij restaurant Poortman. Andere gasten zijn er niet, dus kunnen we uitkiezen waar we gaan zitten. Met een Brugse Zotte op het terras houden we nog even de zomer vast. Een ruim gevuld mandje met wit- en bruinbrood ernaast, met geile – mooie vettige – boter stilt de eerste honger. Het brood kan ook worden gedipt in een schaaltje met een romige saus met daarin ui, augurk en knoflook. ,,Wat een heerlijke verfrissing”, constateert Co opgetogen.

Het opgetuigde gemoed wordt verder gebalsemd met haar voorgerecht, rode biet met geitenkaas en balsamico (12,50 euro). De rode-bietensalade ziet er op het eerste gezicht bedrieglijk eenvoudig uit, met wat rucola, stukjes geitenkaas, reepjes appel. De bloemblaadjes van de Oost-Indische kers zijn al wat frivoler. Maar onder het gebladerte treft ze een lauwwarme rode bietenmousse met eidooier, room en balsamico van een zoete zalvigheid. Ze valt even stil. En dat zegt in haar geval wat. Ernaast staat nog een bakje met weer een andere mousse met een krokantje van aardappel en mosterd. ,,Een kers op de taart, en dat voor een voorgerecht.”

Ook Hermus krijgt een fraai bordje. Zijn zacht gegaarde makreel met appel, mosterd, venkel en ansjovis (eveneens 12,50 euro, zoals de meeste voorgerechten) komt met allerlei mooie bloemetjes erop. Hermus meent korenbloem te herkennen, maar zijn bewondering voor het diepblauwe ervan wordt overtroffen door een smaakverwondering. ,,Zeldzaam zacht en toch krachtig van smaak, de makreel. De vis lijkt rauwvet en gegaard tegelijkertijd.” Appel, mosterd en venkel zijn klassieke begeleiders, maar daarom niet minder smakelijk. De ansjovis is een perfecte smaakversterker. Een glas Villa Montin, gemaakt van chardonnay en viognier, uit de Pays d’Oc (5 euro) omvat in al zijn bloemige vettigheid het gerecht perfect. Opmerkelijk: de wijnen worden geschonken in Riedelglazen, de Rolls Royce onder de wijnglazen.

Voor het hoofdgerecht trekken we naar binnen, begeleid door een nonchalante tiener in de bediening die nog een beetje in de gaten wordt gehouden door de gastvrouw. Hij moet misschien nog wat leren, maar is niet beschroomd. Bij Co’s bestelling van kip met patat en appelmoes als hoofdgerecht: ,,En wat drinken we erbij mevrouw? Een glaasje Fristi?” Het hoofdgerecht (25 euro) is een knipoog naar de kindermenuutjes, aan de uitvoering is niks kinderachtigs. De kip – of het kippetje – is in zijn geheel op het vel gebraden met rozemarijn en tijm. Het vlees is ongelooflijk mals. De appelmoes is met piment en een pepertje op onverwachte wijze op smaak en de frieten zijn met schil tot een kunstwerkje gemaakt. Een zure mayonaise erbij en mevrouw Co voelt zich weer het mannetje.

Hermus’ hoofdgerecht is de kalfstong in een lichte bouillon met groenten, kruiden en azijn (25 euro). De kalfstong komt in drie stevige plakken en ligt in een fikse plens bouillon die zoutig is – maar niet te zoutig – en een tikje zuur. Hermus waant zich weer helemaal terug aan de kerstdis van zijn moeder. ,,Zo mooi.” Wat hem betreft had de brunoise van wortel en de bosui op de tong achterwege mogen blijven. Maar de in de schil gekookte en geroosterde aardappeltjes zijn weer top, net als de sperzieboontjes met erover heen gekruimeld gebakken spek. De salade van Hollandse kropsla is eerlijk.

Terwijl de zon in het Reestdal zakt en het land verder verstilt, komen de nagerechten. De crêpe Suzette (alle nagerechten zijn 8,50 euro) bestaat uit fijne, lauwwarm geserveerde flensjes in sinaasappelsaus. ,,Zit gelukkig mooie likeur in”, knikt Co tevreden. Het ijs en de bolletjes merengue geven de klassieker extra cachet. Hermus’ kersen met chocolademousse en verveine-ijs brengen ook hem in een staat van tevredenheid.

In het strijklicht lopen we nog even door de prachtige groentetuin achter het restaurant, nagelnieuw aangelegd. ,,Kijk, ze laten ook planten doorschieten voor de bloemetjes – zelfs van de rucola – en de zaden.” Dat doet moestuinier Hermus deugd, zoals veel bij Poortman hem deugd doet. ,,Hier wordt fijn gekookt.”

Toon reacties

Word wakker met het belangrijkste nieuws uit het Noorden met onze ochtend-nieuwsupdate.

Meer dan 22.249 nieuwsbriefabonnees

Je kunt je op elk moment weer uitschrijven

Lees hier ons privacy statement.