Hermus haalt ook deze week allerlei gerechten in huis.

Buiten de deur oftewel thuis op tafel: Drive, she said

Hermus haalt ook deze week allerlei gerechten in huis.

‘Vanaf 16:00 zit ik (Renske) er weer klaar voor uw bestelling op te nemen.’ En ja hoor, even na vieren neemt een vrolijke Renske de telefoon op bij Bij Elzinga in Ten Boer.

Het restaurant aan de De Valckestraat probeert zich kranig door de Corona-periode te slaan door een deel van de vaste menukaart voor afhaal gereed te maken. De Elzingaatjes – Renske is één van hen – zitten pas sinds 2018 in het voormalige rijkspolitiebureau en evenementen als wijn- en whiskyproeverijen en hun High Tea-parties zitten er nu even niet in.

Slappe frieten

Hermus keuvelt wat met Renske en komt erachter dat bij de afhaal de warme hoofdgerechten niet alleen begeleid worden door verse groenten en een frisse salade, maar ook door frieten. „Ja, dat is misschien wat lastig als u nog een stukje moet rijden, qua slappe frieten.” Hermus omzeilt het bezwaar, hij heeft tenslotte geen thuistafeltje in Ten Boer: „Eet ik die frieten toch alvast in de auto op.”

Het is rustig voor het restaurant, dat gelegen is aan een straat aan een driehoekig plein, waar een overijverige ambtenaar paaltjes aan het eind heeft laten zetten. Ja, je zal maar eens doorrijden en een rondje maken, zeg. File, verkeersoverlast!

Voordeel is wel dat Hermus, na zijn besteltasje in ontvangst te hebben genomen van een keurige jongeman, ongestoord aan het eind van de straat zijn frietje op kan eten. En het moet gezegd, die schurken patatologisch tegen de top aan. Grote, onregelmatige frieten, van buiten krokant, van binnen zacht romig. En ja, een doopsel in Brander-mayonaise is altijd een feest.

Tussenstop

De rest van het maal mag even afkoelen voor een latere opwarming thuis. Want we hebben nog een tussenstop te doen richting Co. Aan de Wasaweg op het industrieterrein van Groningen stuurt Hermus zijn auto naar de Drive Indo. Bijzonder speels woordgrapje van de uitbaters van het Javaans Eetcafé aan het Schuitendiep in de stad.

Op dit adres hebben ze normaal hun cateringbedrijf, maar omdat het restaurant gesloten is, kunnen gasten zich nu hier vervoegen. De drive-in maakt zijn naam waar: een rijtje auto’s – kennissen repten eerder zelfs van files – borden met menu’s, iemand die de bestelling opneemt. Gelukkig heeft het nog een klein beetje een houtje-touwtjegehalte.

Sommige menuborden staan pas vlak voor het uitgifteloketje, zodat je al je bestelling klaar hebt en denkt: ‘oh, dit kan dus ook.’ Want vooraf bestellen kan niet echt, je moet met je auto achteraan sluiten. Maar met een betaalapparaat op een lange plank en de maaltijd die binnen een kwartier vanuit een loket wordt aangereikt met wat wij identificeren als een vlaggenstok kunnen we snel weer op pad.

De frisse Bintangbiertjes (2,85 euro per flesje) worden meteen ontkroond door een hongerige Co. Zij duikt bij wijze van voorgerecht in de gado gado (4,50 euro), dat typisch Indonesische groentegerecht met ei, een keur aan groenten (uiteraard buncis , boontjes) , verkruimelde kroepoek en een fikse schep pindasaus. Het ei is, zoals het hoort, niet gebakken maar gekookt en het gerecht is koud. Zo eten ze het namelijk op Java.

Hermus haalt intussen voorzichtig de carpaccio (8 euro) uit de piepschuimen doos. Bij Elzinga gebruikt de Hollands-Klassieke versie van de Italiaanse klassieker, dus met zontomaatjes, oude kaas, gemengde sla, rode ui en basilcumpestodressing. Die is niet onaardig, maar het mooi opgemaakte gerecht glijdt niet tot een mooi opgemaakt gerecht op het bordje. Daarvoor is Hermus te onhandig.

Serieuze volvlezige spareribs

Handig is hij daarentegen wel met de huisgemarineerde smokey spareribs (18 euro). Die worden frietloos even in de oven opgewarmd, en vervolgens in al hun veelheid op het bord uitgespreid. Niet van die laffe krabbetjes met een paar flintertjes vlees, maar serieuze volvlezige spareribs.

Een zachte rooksmaak en een marinade – die niet mierzoet is zoals bij zovele spareribs-inwrijfsels – maken het tot een kluiffeest vanjewelste. Goed, ze worden geserveerd met wat verse groenten – we zien wortel, broccoli – en een bakje frisse sla, maar hier draait alles om de carnivoor.

Voor Co komt uit de Drive Indo een klassieke snack: de lemper (2,85 euro). Dat is een Indonesische snack gemaakt van een rolletje kleefrijst gevuld met kruidig kippenvlees. Gewikkeld in vershoudfolie om hem warm te houden. De lemper ziet er niet uit, een soort flieberig rillend wit worstje, maar met de subtiele smaak is niks mis.

Krachtiger wordt het als ze haar perkedel Bali (4,50 euro) opschept, vijf rundergehaktballetjes in satésaus. Het rund wordt overdonderd door een diepsmakende satésaus, waarin pepertjes, het zoet van (palm?)suiker en het gebrande van de pinda’s heerlijk samenkomen. En? “Drive nog maar een keer”, zegt ze.

Drive Indo, Wasaweg 11-1, Groningen (Het Javaanse Eetcafe, Schuitendiep 33 gaat op 1 juni open, maar de drive-Indo blijft nog tot zeker 1 juli ook open).

Bij Elzinga, De Valckestraat 2, Ten Boer

menu