Column Daniël Lohues: Grens

Als ik naar Amerika vlieg, word ik er bij de grens altijd uitgepikt voor een extra controle. Vorig jaar werd ik door een strenge, geüniformeerde beer van een vent met zijn duim en zijn wijsvinger om mijn rechter elleboog naar een ruimte zonder ruiten gevoerd. Een soort klaslokaal zonder klok. Het zat er vol met Latino’s en Arabieren. Daar kwam een Ericaan met een Gibsongitaar en een halflege koffer bij.

Je moest je paspoort afgeven. Een man met een hoed op, zoals de hopman van de verkenners die ook altijd droeg, tetterde om de zoveel tijd dat je de telefoon uit moest zetten en niet met elkaar mocht praten. Het begon lang te duren.

Registreer gratis en lees dit artikel

Heeft u al een account? Inloggen

Door op verzenden te klikken ga ik akkoord met de algemene voorwaarden en privacy statement

Na registreren leest u direct verder

Gefelicteerd! U bent nu geregistreerd

U kunt met deze registratie elke maand 6 plus artikelen lezen.
We wensen u veel leesplezier.

Limiet bereikt

U heeft de limiet van 6 plusartikelen voor deze maand bereikt. Op de eerste dag van de volgende maand vullen we het tegoed weer aan. Of neem een abonnement voor onbeperkte toegang.

Abonneren

Bent u al abonnee?

Word wakker met het belangrijkste nieuws uit het Noorden met onze ochtend-nieuwsupdate.

Meer dan 22.249 nieuwsbriefabonnees

Je kunt je op elk moment weer uitschrijven

Lees hier ons privacy statement.