Irma van Steijn.

Column Irma van Steijn: Het legegebouwensyndroom

Irma van Steijn.

Een syndroom is de benaming van een ziektebeeld: een verzameling van tezamen voorkomende ziekteverschijnselen of symptomen. Bijvoorbeeld het zogenoemde s ickbuildingsyndroom, dat is een geheel van gezondheidsklachten (met name oog- en ademhalingsklachten, hoofdpijn en vermoeidheid) die de gebruikers van een gebouw bij langdurige aanwezigheid ervaren en aan het gebouw zelf toeschrijven.

Al in 1984 werd dit syndroom beschreven door de Wereldgezondheidsorganisatie en de klachten werden gerelateerd aan een slechte binnenluchtkwaliteit. Nadien is er gelukkig veel verbeterd aan die luchtkwaliteit binnen kantoren.

Door corona zijn nu bijna alle kantoren leeg, iedereen is thuis aan het zwoegen. En ik zie een nieuwe diagnose opdoemen: het l egegebouwensyndroom, met ernstige gezondheidsconsequenties.

Degenen die het syndroom hebben, de directies, die lijden zelf eigenlijk het minst. Zij volgen namelijk netjes het dringende advies van ons kabinet en sommeren hun personeel thuis te werken.

Het zijn ook niet de directies die mijn spreekkamer bevolken. Nee, het betreft een deel van de medewerkers die klachten krijgen. Een groot deel kan zich thuis goed focussen, die vindt het lekker efficiënt.

Joost behoort helaas niet tot die groep: ,,Ik kan fietsend naar mijn werk, het kantoor kent een prima luchtkwaliteit en bovendien uitstekende ergonomische werkplekken. Als de helft van de mensen thuiswerkt kan de andere helft ruim 2 meter afstand bewaren. Een perfecte plek om me te concentreren en door de structuur die ik daar heb blijf ik actief gefocust op mijn werk. Dat lukt thuis niet, ik heb geen goede werkplek, het internet valt voortdurend uit en de buren zijn aan het verbouwen.’’

,,Ik krijg mezelf niet in een werkstand en loop forse achterstanden op. Soms probeer ik het nog even in de avond, dat levert steevast ruzie op met mijn vrouw. Van de week maakte ik tegen vijven een wandelingetje en kwam langs mijn werk. Normaal is daar om deze tijd nog volop bedrijvigheid, nu waren alle ramen donker. Er was helemaal niemand!’’

Joost is een van de velen die slecht gedijt onder thuiswerken en nu eigenlijk hard op weg is echt ziek te worden.

Hij presteert thuis zo beroerd dat zijn spanningsklachten oplopen en er een conflict met zijn baas dreigt.

Samen met een aantal collega’s heeft hij gevraagd of hij op kantoor mag werken. Met een klein groepje kan er gemakkelijk 5 meter afstand worden gehouden. Maar het antwoord blijft: het beleid is thuiswerken, daar houden wij ons aan.

Beleid is hiermee blijkbaar een set van dwingende regels geworden waar iedereen zich aan moet houden, ongeacht of je daarmee bewerkstelligt wat je wilde.

Directies die lijden aan het legegebouwensyndroom: ik daag jullie uit te luisteren naar de verschillende behoeftes van het personeel.

Ik weet zeker dat er met inachtneming van de richtlijnen plus creativiteit een hoop leed bespaard kan blijven.

Niet iedereen past dezelfde schoen.

Reageren? i.vansteijn@maarsinghenvansteijn.nl

menu