Irma van Steijn

Column Irma van Steijn: Het omzetplafond

Irma van Steijn Foto: Niels Westra

Dominique is vijfentwintig jaar oud en ik heb haar ontredderd aan de telefoon. Eindelijk durfde ze de stap te zetten naar haar huisarts, voor een verwijzing naar onze praktijk. Een half jaar eerder was ze al eens bij een grote GGZ-instelling geweest.

Goedbedoelend adviseerde de psychiater haar pillen, maar Dominique wil niet aan de pillen. Ze wil leren zelf regie te krijgen over haar angsten, ze weet alleen nog niet hoe.

De afgelopen maanden heeft ze zich steeds vaker in haar huis teruggetrokken, uit angst voor nog meer angst. Dat terugtrekken is overigens vrij gemakkelijk in coronatijd en funest voor mensen met sociale angst. Ze bedenkt voortdurend allerlei rampscenario’s die er ‘zouden kunnen gebeuren buitenshuis’. Haar brein is een expert geworden in het maken van gruwelijke en zichzelf herhalende cliffhangers.

Dominique belt voor een eerste afspraak en daar overvalt haar de volgende ramp: helaas mag onze praktijk geen nieuwe cliënten aannemen, ze zal moeten wachten tot het nieuwe jaar of naar een andere praktijk toe moeten, die mogelijk wel plek heeft. En dat is niet omdat we haar niet willen of niet kunnen behandelen, het is omdat wij het zgn. ‘omzetplafond’ van haar zorgverzekeraar overschrijden.

Een omzetplafond is iets heel anders dan een systeemplafond. Een zorgverzekeraar bepaalt van te voren hoeveel geld ze gaat uitgeven aan behandelingen binnen een praktijk en legt dat vast in een contract. Zo doen ze dat met iedere zorginstelling, ook bij ziekenhuizen.

Wij hebben geen glazen bol, we weten niet precies hoeveel mensen de huisartsen zullen doorverwijzen. Als het dan in de loop van het jaar fors drukker wordt dan gedacht, en we dus veel meer mensen helpen, dan gaan we uiteraard over dat omzetplafond heen en is het geld na driekwart jaar ‘op’.

Dus als je na september hulp nodig hebt, dan heb je ‘pech’. En dat is natuurlijk rampzalig, zeker nu er steeds meer mensen kampen met psychische problemen door de sociale consequenties van de coronamaatregelen.

Ik adviseer Dominique met de wachtlijstbemiddelaars van de zorgverzekering te bellen, dat zijn vriendelijke medewerkers die je bemiddelen naar een andere plek. Maar dat ziet Dominique helemaal niet zitten, ze is bang dat er vooral plek zal zijn in de instelling waar ze juist niet naartoe wil. Ze wil in behandeling in de praktijk waar de huisarts haar naar heeft verwezen, ze raakt ontmoedigd.

Maar dan heeft Dominique een constructief idee: er zijn blijkbaar zorginstellingen die ruim onder hun omzetplafond blijven, waarom dan niet een deel van dat budget overhevelen naar de praktijk van haar keuze? Ik vind het een goed plan, laat mensen zelf regie hebben over waar ze heen willen en betaal de zorg daar waar die wordt geleverd. Maar wie overtuigt de zorgverzekeraar? Het is mij nog niet gelukt en nu dreig ik zelf wat ontmoedigd te raken. Iemand een goed idee?


i.vansteijn@maarsinghenvansteijn.nl

menu