De afgelopen week ging het beter met een groot deel van mijn cliënten. Zo vertelde Danielle dat ze minder chagrijnig was en het was gelukt om twee keer per dag een flink eind te wandelen en liever te zijn tegen haar kinderen. Ze hadden twee weken geleden heerlijk geschaatst en vorig weekend een hut gebouwd in het bos.

Een andere cliënt, Freek, was spontaan begonnen met het opruimen van zijn tuin en was daar zo vrolijk van geworden dat hij ook zijn buurman was gaan helpen met het bouwen van een kippenhok.

Beiden zijn bij mij in therapie. Zou ik nou zo’n ontzettend goeie therapeut zijn, of is er iets anders aan de hand? Uiteraard het laatste. Het draait allemaal om de zon van afgelopen weken. De lichtintensiteit van de zon werkt rechtstreeks in op ons limbisch systeem, dat is het emotionele deel van ons brein.

Als we veel binnen blijven zitten op een stoel, neigen we sneller naar negatieve emoties en piekergedachten. We zijn gevoeliger voor somberte en ook angst en we zien op tegen activiteiten.

Door de zon kunnen we onze emoties beter reguleren omdat we gemakkelijker positieve gevoelens ervaren en ook actiever worden, we gaan sneller naar buiten en zetten ons lijf in beweging. Hierdoor worden we fitter en worden we ‘lekker moe’ in plaats van ‘moe in ons hoofd’ en daardoor slapen we ook beter. Met een betere emotieregulatie doen we wijzere dingen, zoals onze buurman helpen.

De zon maakt dat we meer gaan spelen, zoals twee weken geleden toen we massaal het ijs op gingen. Spelen verbindt en verbroedert en geeft ons een goed gevoel, we worden aardiger voor elkaar. Daar heb je geen psycholoog voor nodig, de zon doet haar werk. Sterker nog, ik had die zon zelf ook hard nodig.

In de afgelopen maanden was ik weer vervallen in mijn akelige chocoladeverslaving. Een stomme gewoonte die vooral in de herfst en winter toeslaat. De chocolade in de winkel roept ‘koop mij, koop mij!’, vooral aan het einde van een werkdag. En door me dan te gedragen als een willoos slachtoffer eet ik rustig een grote reep helemaal op. En vaak eet ik ook uit het pak hagelslag. Dat voelt eventjes lekker, maar vervolgens word ik sloom en chagrijnig en dat maakt me niet gezelliger.

De afgelopen week echter maakte ik mijn wandelrondes vanzelf langer en werd ik vrolijk van al die spelende gezichten om me heen. En het leuke is, die chocolade roept opeens minder hard, het zijn nu de bananen en peren die mij proberen te verleiden in de supermarkt en dat lukt ze opperbest.

En daardoor heb ik weer minder suikerdips, blijf ik fitter en vrolijker. En misschien ben ik daardoor ook wel een betere psycholoog voor Danielle en Freek. Ach ja, het zijn net echte mensen, die psychologen.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Extra