Column Rosa Timmer: Game on

Sinds ik een volwassen leven probeer te leiden, moet ik mijn vakantieplannen voor eind januari doorgeven op mijn werk. Ik vind het nogal een bizarre gewoonte, maar toe maar. Daarmee is de vakantiestress ook meteen een half jaar eerder. Zeker nu ik rekening moet houden met vriend.

Omdat we allebei van compleet verschillende dingen houden, heb ik een mooi systeem bedacht. Het ene jaar kiest hij, het andere jaar ik. Hij wil altijd met de auto naar een of ander schiereiland van Duitsland en ik wil een echt leuke vakantie naar het andere eind van de wereld. Het systeem werkte perfect, totdat ik aan de beurt was.

Ik wil dit jaar naar Bali. Voor één keer had vriend een geldig bezwaar: er zijn aanslagen geweest in Indonesië en dus is op Bali het terreurniveau verhoogd. Prima, een endje verderop zijn de prachtige Filipijnen. ,,Wil ik niet heen, daar is het een rotzooi'', stelde vriend alsof hij ook wat mocht zeggen. ,,Ik wil naar Noord-Korea'', zei hij. ,,Daar is het netjes.'' Dat klopt. En misschien krijgen we er ook wel een heel net doodskistje als ze er achter komen dat we journalisten zijn.

Dus de atlas er maar bij gepakt. Japan? Bang voor de gesmolten kernreactoren. Brazilië gaat niet meer sinds het zikavirus. In Costa Rica regent het vijf minuten per dag niet, en dan kun je net zo goed in Nederland blijven. Ik begon wanhopig te worden. Zoals sommige mensen bang zijn om heimwee te krijgen, zo ben ik bang dat ik levend begraven zal worden in dit huis als ik blijf.

Ik geloof niet dat we dit keer een plek kunnen vinden waar we allebei heen durven en willen. Vanaf nu is het ieder voor zich. Elke avond kijken we apart van elkaar op vakantiesites. Het is afwachten wie het eerst twee tickets boekt die niet meer geannuleerd kunnen worden.

Game on.

Toon reacties

Word wakker met het belangrijkste nieuws uit het Noorden met onze ochtend-nieuwsupdate.

Meer dan 22.249 nieuwsbriefabonnees

Je kunt je op elk moment weer uitschrijven

Lees hier ons privacy statement.