Column Rosa Timmer: Het mooiste ongelijk

Het was nog maar een paar weken na zijn beroerte toen de auto van mijn vader gekeurd moest worden. Hij stond ook gepland voor een grote beurt. Mijn vader kon destijds niet meer dan rechtop zitten met behulp van kussens in een speciale stoel, dus reden man en ik met pa’s auto naar de garage.

We wisten daar niet zo goed hoe we het moesten zeggen, maar deden het toch. ,,Keur hem, maar laat de grote beurt maar zitten’’, zeiden we tegen de man achter de balie. Het was pijnlijk, het was moeilijk, het leek het definitief toegeven van een verlies.

Registreer gratis en lees dit artikel

Heeft u al een account? Inloggen

Door op verzenden te klikken ga ik akkoord met de algemene voorwaarden en privacy statement

Na registreren leest u direct verder

Gefelicteerd! U bent nu geregistreerd

U kunt met deze registratie elke maand 6 plus artikelen lezen.
We wensen u veel leesplezier.

Limiet bereikt

U heeft de limiet van 6 plusartikelen voor deze maand bereikt. Op de eerste dag van de volgende maand vullen we het tegoed weer aan. Of neem een abonnement voor onbeperkte toegang.

Abonneren

Bent u al abonnee?

Geschreven door

Word wakker met het belangrijkste nieuws uit het Noorden met onze ochtend-nieuwsupdate.

Meer dan 22.249 nieuwsbriefabonnees

Je kunt je op elk moment weer uitschrijven

Lees hier ons privacy statement.