Gerda Douma met haar man en dochter.

Droomvakantie: Gerda Douma vroeg haar dochter of ze een maand met haar mee mocht reizen in Zuid-Amerika (en ze zei nog ja ook)

Gerda Douma met haar man en dochter.

Al jaren stond het op ons verlanglijstje: Zuid-Amerika. Wat niet op mijn verlanglijstje stond was dat onze dochter (toen 22) daar een half jaar low-budget ging reizen. Alleen. Te beginnen in Colombia. Daarna zou ze afzakken naar het zuiden. Goed idee! Als het de dochter van een ander zou betreffen.

Reisbeperkingen maken de vakantie er deze zomer niet leuker op. Maar in gedachten kan alles. Dus dromen we in de zomerbijlage lekker weg naar die bijzondere vakantie van toen. Aflevering 4: Zuid-Amerika

Dryest place on earth

We vroegen of ze het goed vond dat we een maand met haar mee gingen reizen en dat leek haar nog leuk ook. Al zal het feit dat wij een paar dagen een huisje huurden en reisden met een huurauto ook meegespeeld hebben.

Na een vlucht van meer dan 20 uur kunnen we onze dochter na drie maanden weer in de armen sluiten. Wat een gelukkig moment in Calama, in het noorden van Chili.

Het worden geweldige dagen. De natuur, het leven daar, de kleurrijke mensen, het eten, de pisco sour. Alles is fantastisch. Het is heet (40 graden Celsius), hoog en heerlijk. En wat zien we meteen veel. Lama’s, flamingo’s, geisers, woestijn. Het gebied geldt als ‘the dryest place on earth’ en dat zie je aan de begroeiing, de barsten in de aarde. Zo bijzonder, zo’n uitgestrekte droge vlakte.

Dan begint het te regenen. En niet zo’n beetje ook. De stroom valt uit, we blijken zes gaten in het dak van onze lodge te hebben en de wegen veranderen in enorme modderpoelen. Als ze er nog liggen tenminste. Doordat ze geen regen gewend zijn worden hele stukken weg weggeslagen. Veel wegen zijn totaal onbegaanbaar, levensgevaarlijk.

Op ons reisplan staat een tocht nog verder naar het noorden om daar naar National Parc Lauca te gaan. Vanuit San Pedro de Atacama is dat toevallig de enige weg die nog begaanbaar is. In Pica overnachten we, de dag erna willen we verder. Dat lukt niet, die weg is afgesloten. Een deel ervan is veranderd in een rivier. Er is geen alternatief. We maken van de nood een deugd en bezoeken badplaats Iquique.

De tijd begint ietwat te dringen want we hebben een vlucht van het uiterste noorden van Chili naar het zuiden geboekt. Zou het ons lukken om op tijd op het vliegveld in Arica te komen?

De weg blijkt na een dag hard werken zo aangepast te zijn dat er weer auto’s langs kunnen. Gelukkig, we halen onze nachtvlucht. De overstap moet in 20 minuten, een mens zou van minder onrustig worden, maar onze stress kunnen we omzetten in een stukje rennen. Hijgend halen we de vlucht. loading

Daktent

In Punta Arenas, in het zuiden van Chili, staat onze auto klaar: een flinke fourwheeldrive met een tent op het dak. Als we aankomen is het 23 graden maar dat duurt niet lang. Op zoek naar een kampeerplek begint het enorm te waaien en af te koelen. De avond is koud.

Patagonië blijkt fantastisch. Wat een natuurschoon. We maken mooie reizen waarbij we elkaar als bestuurders afwisselen. We zien nandu’s (kleine struisvogels), condors en guanaco’s. Wanneer we in Parque Nacional Torres del Paine aankomen weten we niet wat we zien: de uitzichten zijn adembenemend mooi. De kleuren, de bergen, de beesten, het is allemaal geweldig.

En dan opnieuw storm en regen. Het wordt een onrustige nacht. We besluiten ons niet te laten kisten. Regenjassen aan en gaan. De geplande dag hiken zit er niet in, met de auto bezoeken we de mooiste plekken, we maken korte wandelingen en warmen steeds weer op in de auto. Een paar dagen later zullen de Chileense kranten koppen: uitroepteken op de kop ¡Alerta roja en el Paine!: code rood in El Paine.

Argentinië

We steken de grens over naar Argentinië en eindelijk wordt het weer wat vriendelijker. Daar bezoeken we de beroemde Perito Moreno, een enorme gletsjer. Je hebt mooie dagen en geweldige, dit was echt fantastisch. Zo mooi, zo imposant. En, hoera, de zon schijnt!

Door een prachtige ansichtkaart, wat een natuurschoon, rijden we naar El Chalten. We klappen de tent uit op een camping met een prachtig uitzicht. Die avond begint het te waaien, de dag erna te stormen. Nadeel van een tent op het dak: je vangt erg veel wind. Patagonische wind heet dit drama. Om twee uur ‘s nachts vertrouwen we het niet langer, we klappen de tent in en proberen in de auto nog wat te slapen: zinloze missie.

De dag erna boeken we een hotelletje. Want het blijkt een vasthoudend weertype. Vanuit Rio Gallegos, de lelijkste stad die ik ooit heb gezien, rijden we twee uur over een grindpad met kuilen om pinguïns te zien. Ook weer zo’n belevenis. Ze laten zich prima bekijken. En ruiken...

Na deze dag scheiden onze wegen zich. Ingrid gaat alleen verder, wij gaan na een paar dagen Vuurland langzamerhand terug naar ons comfortabele leven thuis. Naar een stenen huis, naar weersomstandigheden die je kent, een leven dat je kent.

Storm, overstromingen, kou (kamperen rond het vriespunt) en hitte, idioot veel regen en lekkage, stress vanwege vluchten die we dreigden te missen en een paar slapeloze nachten. Klinkt niet als een droomvakantie maar voor ons was het er wel een.

Als ik eenmaal thuis mijn relaas aan een collega doe, concludeert hij: „Precies een vakantie voor jullie.”

menu