De camper waarmee Roel Snijder en zijn gezin vier weken door Niieuw-Zeeland trokken.

Droomvakantie: Roel Snijder werd in Nieuw-Zeeland twee keer aangehouden door de politie (wegens te láng-zaam rij-den)

De camper waarmee Roel Snijder en zijn gezin vier weken door Niieuw-Zeeland trokken.

Reisbeperkingen maken de vakantie er deze zomer niet leuker op. Maar in gedachten kan alles. Dus dromen we in de zomerbijlage wekelijks lekker weg naar die perfecte vakantie van toen. Aflevering 7: Nieuw-Zeeland

''Waar zou jij nou nog wel eens naartoe willen?", was haar vraag aan mij in het voorjaar. Ruim anderhalf jaar later hobbelden we 20.000 kilometer verderop in een zespersoonscamper over bochtige bergweggetjes van het Abel Tasmanpark in Nieuw-Zeeland.

We mijmerden dat voorjaar over onze eerdere verre reizen zonder kinderen en hoe mooi het zou zijn als we de drie van toen nog 12, 10 en 7 ook eens konden laten ervaren dat de wereld veel groter is dan Nederland en de gangbare vakantielanden. Ruim vijftien jaar eerder waren we er dichtbij Down Under – in Australië – en lonkte Nieuw-Zeeland. Maar het was april, de winter naderde op het zuidelijke halfrond. We zochten liever de aangename tropen van Azië weer op. Al die jaren daarna bleef het toch kriebelen, knagen en lokken: de magie van het land van Kiwi’s, oftewel Aotearoa, het Land van de Lange Witte Wolk zoals de Maori het noemen.

,,Nou dan zetten we alles aan de kant om het laten lukken’’, was haar nuchtere reactie. En we legden het idee voor aan de kinderen: een vakantie naar de andere kant van de wereld, vier weken zomer in onze winter. Ze waren uiteraard dolenthousiast over de plannen: twee weken extra schoolvrij vragen rond de kerstvakantie (,,joehoe!’’), vluchten en een camper boeken, een route uitzetten. En bovenal: geld sparen. Want met het bedrag dat we voor deze onderneming kwijt zouden zijn, konden we ook een auto of een nieuwe keuken kopen.

Belevenis

Dus: alles aan de kant, zuinig zijn. Een korte en sobere zomervakantie in eigen land, minder cadeaus met verjaardagen en sinterklaas, wat langer doorlopen op onze schoenen, minder nieuwe kleren, geen nieuwe boeken of cd’s, veel minder uit eten. We maakten er een sport van en we kregen er lol in.

De enorme vliegreis ernaartoe was al een belevenis op zich. Twee keer 12 uren vliegen via China naar Auckland, en dan nog een binnenlandse vlucht naar Christchurch waar de camper stond te wachten. Tijdens de tussenstop op het kolossale vliegveld in het steenkoude Shanghai (een busreis van de ene terminal naar de andere kostte een half uur) snapte een heel leger aan douanebeambten niet hoe het zat met ons gezin. Ook op moeders paspoort met haar meisjesnaam stonden onze drie kinderen met mijn achternaam … De man met de grootste pet en de meeste strepen op zijn mouw had na tien keer uitleggen geen zin meer in gedoe en liet ons gaan met een gebaar van: ‘Nederlanders …’

In Christchurch – dat een paar jaar later fors werd getroffen door een aardbeving – kwam de man met de enorme jetlaghamer: in de bus die ons van het Zuidpool Museum terug naar het centrum bracht vielen we collectief als een blok in slaap.

loading

Fjorden

De vier weken in Nieuw-Zeeland? Onvergetelijk. Alles wat de reisgidsen, vakantieprogramma’s, blogs, vlogs en andere verslaggevers beloven is waar. Nieuw-Zeeland is fantastisch. Prachtige kusten, sensationele bergen, alle denkbare soorten landschappen op korte afstand van elkaar. Sfeervolle dorpjes en stadjes, vriendelijke Kiwi’s. Kerst en oud en nieuw op het strand, pinguïns, zeeleeuwen, woudreuzen, fjorden, geisers, Maori-ceremonies, hoosbuien op de veerbootreis tussen Zuider- en Noordereiland, kindvriendelijke wandeltochten, zwemmen met dolfijnen.

Vele jaren later halen we in ons gezin nog steeds herinneringen op aan onze mooiste ‘zomer’-vakantie ooit. Met de onvermijdelijke vraag van een gezinslid of ik nog weet dat tijdens de eerste twee dagen dat ik achter het stuur zat van de camper twee keer door de politie ben aangehouden? Eh, ach ... Nee, kom op, vertel nog eens: wegens te láng-zaam rij-den toch? Wat een grap.

Oké, ik kan het uitleggen. Voor het eerst in mijn leven achter het stuur van een bus van een meter of 7, links rijden en in de bergen van het Banks-schiereiland richting het Franse walvisvaardersdorp Akaroa. Zwaailichten, stoppen, uitstappen! Wat zijn we hier aan het doen? Ik reed zo langzaam dat er een echte file achter mij was ontstaan. Sorry. Oké, niet meer doen, prettige reis.

Tourists

Dag 2, op weg naar het Hanmer Forest Park. ,,Zwaailichten!’’, riepen ze vanaf de achterbank. Ja hoor, leuk, grappig … „Nee, echt. En ook weer een lange rij achter ons.’’ Deze agent pakte net niet zijn bonnenboekje: „Er zijn ook mensen in dit land die wel werken! You tourists ...’’ Wederom sorry.

Daarna durfde ik elke dag iets dieper op het gaspedaal te staan en na vier weken leverden we ons dierbare ‘Unitedje’ vrijwel ongeschonden (slechts een paar krassen op het dak van de slaapcabine herinnerden aan een boom op de camping bij Russel in de paradijselijke Bay of Islands) in bij verhuurder United, naast het vliegveld van Auckland.

Nog Kiwi’s gespot? Wel als het om de Nieuw-Zeelanders, de NZ-dollars en de beroemde vruchten gaat. De zeldzame en legendarische loopvogels (zo groot als een kip) lieten zich niet zien. Daarom kochten we een knuffelkiwi als aandenken aan deze droomvakantie.

loading

menu