Een stille 5 mei van hoop: we hebben de veerkracht, solidariteit en inventiviteit om de donkerste periodes te overwinnen

Het bevrijdingsvuur in Assen brandt. Aan de voet van het vuur Commissaris van de Koning Jetta Klijnsma. Foto: Marcel Jurian de Jong

Het was een bevreemdend beeld dat miljoenen mensen maandagavond op televisie zagen: een dodenherdenking met een handjevol mensen rond koning Willem-Alexander en koningin Màxima op de anders zo bomvolle Dam in Amsterdam.

Bevrijdingsdag wordt vandaag net zo ongewoon. Geen feesten en vrolijke mensen, zoals we die kennen van bijvoorbeeld de bevrijdingsfestivals in Groningen en Assen. Het zal stil zijn op straat. Het is frustrerend dat ons land door de coronacrisis niet als vanouds stil kan staan bij vijf jaren van wreedheden, onvrijheid, onderdrukking en leed, juist nu daar 75 jaar geleden een einde aan kwam.

De dodenherdenking en Bevrijdingsdag hebben in een lustrumjaar altijd net even wat meer impact. De meeste werknemers krijgen dan een dag vrij. En bij een volgend lustrum zijn er steeds weer minder Nederlanders die uit eigen ervaring kunnen vertellen over wat zich tussen 1940 en 1945 afspeelde.

Het is niet gepast om een vergelijking te maken tussen de onvrijheid van de Tweede Wereldoorlog en de beperkte bewegingsruimte die de coronacrisis ons oplegt. De ongemakken waar we nu mee leven, prikkelen wel het besef dat welvaart, welzijn en vrijheid minder vanzelfsprekend zijn dan het leven van alledag doet vermoeden.

Dat zal de komende tijd ook blijken. De geschiedenisboekjes vermelden later mogelijk dat de pandemie wereldwijd de opmaat was naar de grootste crisis na de Tweede Wereldoorlog.

Bevrijdingsdag is daarom ook een moment om vast te stellen dat Nederlanders de veerkracht, solidariteit en inventiviteit hebben om de donkerste periodes te overwinnen.

Dat is een hoopvolle gedachte die deze vijfde mei aanreikt.

menu