Het staat er al sinds het eind van de achttiende eeuw, het heeft ontelbare gasten onderdak geboden en passanten gelaafd. ’t Wapen van Drenthe, sinds het midden van de negentiende eeuw zo’n beetje in de vorm zoals het er nu nog staat, bij de kolk van Assen, is een baken van gastvrijheid.

De laatste decennia strekte die zorg zich uit tot ex-psychiatrische patiënten en asielzoekers. Sinds een jaar of twee is het pand weer hersteld in zijn oude functie: gasten tegen betaling laven met eten en drinken.

Dat wordt even wat moeilijk nu. We bezochten ’t Wapen begin oktober, nog onwetend van de lockdown die ons uit de restaurants verjoeg. De recensie was al klaar, toen we de zaak moesten omgooien. En dat was jammer, want we hadden er best genoeglijk gegeten in een sfeervol ingericht restaurant met prachtige schilderijen aan de muur, grote sculpturen van honden, aubergine-paarse muren, comfortabel meubilair.

…er komt nog meer aan…

We werden bediend door een jongedame, van wie de glimlach door haar mondkapje scheen. Met heel wat horeca-ervaring – internationaal, Mallorca, Bonaire – , maar terug in Assen bleef ze zonnig.

Vanavond staan we weer aan de deur, maar nu voor de afhaal. En gelukkig, de glimlach achter het mondkapje is er weer, een en al gastvrijheid. Alleen al daarom is dit een plek om terug te keren als het straks weer mag. Dit keer doet ze het overhandigende werk, twee driegangenmenu’s die we van de kaart hebben samengesteld.

De vers afgebakken broodjes (5 euro) komen met kruidenboter, tapenade en hummus. Daar kan niemand een buil aan vallen, hooguit een buik: het zijn veel broodjes en fiks gevulde dipbakjes. Hermus moet de helft van het aangebodene in Chez Jacques snel van tafel halen, want anders komt Co niet meer toe aan de andere gerechten. Haar voorgerecht is een bospaddenstoelenbouillon (5,75 euro) van de krachtige soort, met bosui en truffel. ,,Kun je nog even wat brood laten staan om te dippen”?, vraagt ze. Maar Hermus is onverbiddelijk: ,,Er komt nog meer aan.”

Zelf is hij voorzichtig zijn voorgerecht aan het ontleden, de tartaar van gemarineerde zalm met frisse sla, kapperappeltjes, garnalen en dillemayonaise (9 euro). Co weet van Hermus dat hij – in consumptieve zin, maar als bereider kan hij er ook wat van – de vaderlandse zalmkoning is en probeert al niet eens mee te vorken. De zalm is lekker aangemaakt, heeft een zuurtje waar tegenover het zoet van de garnaaltjes staat.

De pinot grigio van il Cigno (10,50 euro per fles) past prima bij de zalm, maar moet meer smaakmeters maken bij zijn hoofdgerecht, de huisgemarineerde spareribs (15,75 euro). ‘Ambachtelijk bereid volgens grootmoeders recept met knoflook en chilisaus’, staat op de kaart. Dat ze vroeger krabbetjes serveerden, okay, maar ik zie de grootmoeders in onze buurt al niet echt uitgebreid met knoflook en chilisaus in de weer.

loading

En ze zullen ze zeker niet zo donker geblakerd hebben als dit bord vol. Maar onder dat laagje – de marinade is zoet en karamelliseert zeer donker – komt sappig vlees tevoorschijn. Hermus knaagt dat het een lust is, maar het bord krijgt hij niet leeg. ,,Voor morgen”, schuift hij het terzijde. De meegeleverde frieten, die warm waren toen hij ze ophaalde, zijn een beetje verslapt, maar we herkennen nog wel de oorspronkelijke kwaliteit.

Co heeft nog geen afscheid genomen van de winter – die sowieso niet helemaal weg is – en besluit zich te laten verwarmen door de coq au vin (16,50 euro) ‘een lekker Frans kipstoofgerecht met krielaardappelen’. Ze laat zich lekker doorstoven met het gerecht, waarin de sappige kip er eentje is van de forse afmetingen. De krielaardappeltjes zijn gekookt, en in het bord drijft een keur aan wortel en vooral doperwtjes.

Die laatste komen we niet tegen in de klassieke versie uit de Bourgonje, waar ze bovendien oorspronkelijk haan, coq , in plaats van kip gebruikten. ,,Niet zeuren Hermus, dit is gewoon lekker’’, slurpt Co lekker verder, terwijl ze toch nog een stuk brood weggrist om de laatste druppels op te vegen.

Het dessert bestaat uit een tweekleuren chocolademousse, geserveerd met eigengemaakte cheesecake en een amarenenkersensaus (5,50 euro per portie). Het is een klein kunstwerkje uit de keuken, waarbij de twee kleuren mousse worden ingestoken met twee kleuren chocofiguurtjes. De combinatie met de gezoete, maar oorspronkelijk zure amarena-kers blijkt perfect. De glimlach op Co’s gezicht is bijna zo groot als de verborgen glimlach van de bediening van ’t Wapen.

loading

Grand Café ’t Wapen, Vaart Z.Z. 1, Assen, tel. 0592-269469, www.twapen.nl

 

Je kunt deze onderwerpen volgen
Extra
Eten & drinken