Janneke Schellekens zette een nieuw lingeriemerk op: Pavone.

Hulp bij 'ongelukjes': absorberend lingerie bij ongewenst urineverlies

Janneke Schellekens zette een nieuw lingeriemerk op: Pavone. Foto: Dingema Mol

Na een zware bevalling hield Janneke Schellekens (36) last van sporadisch urineverlies – net als een miljoen andere vrouwen. Daarom ontwierp ze een speciale, absorberende lingerielijn én wil ze haar verhaal kwijt.

„De geboorte van mijn zoon verliep dramatisch. Hij had een groot hoofd en ik kreeg hem er niet uitgeperst. Ik beviel thuis, met mijn huisarts erbij. Eigenlijk moest ik naar het ziekenhuis, maar toen we dat constateerden was het al te laat – hij moest er nú uit, anders zou hij het misschien niet overleven. Van onderen moest ik helemaal worden opengeknipt. Het was een ravage.

Na de bevalling kreeg ik last van urineverlies, wat ik niet had gehad na de geboorte van mijn dochter. Bijvoorbeeld als ik boodschappen tilde of tijdens het sporten – ineens had ik een urinevlek. Niemand van de vrouwen met wie ik sportte zei dan: ‘Ah joh, dat hebben we allemaal weleens.’ Ik zag wel iedereen denken: getver! Het meest gênante moment dat ik heb meegemaakt? Voor mijn werk – ik had een commerciële functie – zat ik veel op de weg. Als ik weer eens in de file stond, deed ik het soms bijna in mijn broek; ik kon mijn plas niet goed meer ophouden. Dus dan reed ik naar de rechterbaan en als we stilstonden, deed ik snel beide portieren open aan de bijrijderskant en ging ik daartussen zitten plassen.”

Een luier dragen - niet sexy

„Aanvankelijk schaamde ik me ervoor, omdat ik dacht dat ik de enige was; mijn vriendinnen waren nog geen moeder geworden, met hen kon ik er niet over praten. Ik merkte ook dat mijn omgeving het lastig vond om er open over te zijn.

De huisarts vertelde me dat vrijwel alle vrouwen die een zware bevalling hebben gehad, dit meemaken. Maar waarom hóór je daar nooit iets over en hoe dóén al die vrouwen dat dan, vroeg ik me af. Katoenen inlegkruisjes vond ik zó onflatteus, en ik voelde me kort na de bevalling toch al niet aantrekkelijk. Het woord ‘incontinentie’ helpt ook niet echt; ben je dat als je af en toe wat druppeltjes verliest? We associëren dat met viezigheid, met een luier dragen – niet sexy. Misschien helpt het om er een ander woord voor te verzinnen.

loading

'Voor een vriendin'

Er rust een enorm taboe op, heb ik gemerkt. Als ik op een beurs sta, kopen vrouwen het ondergoed zogenaamd ‘voor een vriendin’. Zoveel vrouwen worstelen met dit soort problemen, ook met huidirritaties of lichen sclerosus, een jeukerige en pijnlijke huidaandoening die ervoor zorgt dat je vrijwel geen andere stof kunt verdragen dan katoen.

Ik weet zelf hoe dat is. Op mijn 19de, terwijl ik ontwikkelingswerk deed in Bolivia, werd ik verkracht door een bekende van mijn gastgezin. Omdat die familie tot de elite behoorde, kon ik mijn mond niet opendoen. Ik gaf mezelf de schuld en hield het geheim, ook voor mijn dierbaren. Maar ik voelde me vies en begon mezelf obsessief te wassen. Dat leidde tot allerlei klachten. Uiteindelijk kon ik alleen nog katoenen onderbroeken van Hema en Zeeman verdragen. Toen ik op mijn 20ste in Italië ging werken, lachten mijn Italiaanse vriendinnen me daar keihard om uit: ‘Gini, die onderbroeken van jou, dat kan echt niet!’

Ze trokken me mee naar de lingerieafdelingen van modehuizen, en voor mij als Brabantse meid ging er een wereld open. Die trotse vrouwen leerden me veel over eigenwaarde en vrouwelijkheid, over kracht en elegantie. Daarom heet mijn merk ook Pavone, Italiaans voor ‘pauw’. Al was die sexy, Italiaanse lingerie IS voor mij niet draagbaar. Zo borrelde het idee op een slip te ontwerpen die superzacht en comfortabel is, en heel mooi.

Beide voeten op de grond

Het zetje om er werk van te maken, kwam in 2016. Ik was met mijn moeder op vakantie in Turkije, toen ze ziek werd en er een hersentumor werd gevonden. Ze werd geopereerd en lag vervolgens in coma. Omdat ze steeds zo enthousiast over mijn idee was geweest, begon ik aan haar ziekbed te schetsen. En toen stierf ze ineens, nog maar 57 jaar oud en nog zo vol levenslust. Ik was er kapot van, want mijn moeder was alles voor me.

Haar dood zette me met beide voeten op de grond: ik besefte dat ik een loonslaaf was geworden; mijn baan als consultant maakte me helemaal niet meer blij, en ik kon er ook mijn creativiteit niet in kwijt. Als ik ook jong zou sterven, zou ik dan hiermee gelukkig zijn? Fuck it, dacht ik, ik ga mijn plan uitvoeren. Zo werd de dood van mijn moeder een van de ergste gebeurtenissen in mijn leven, en tegelijk een van de mooiste. Dat vind ik nog steeds niet te bevatten.”

  loading

Elegante slip met kussentje van bamboe-fleece

„Het geld dat mijn ouders gespaard hadden, gaf mijn vader aan mijn zus en mij. Daarvan besloot ik mijn eerste collectie te maken. Achter de naaimachine zette ik een elegante slip in elkaar met een zijdezacht kussentje van bamboe-fleece. Dat absorbeert een borrelglas aan vloeistof. Ik vond een fabriek in China die zuiver bamboe kon leveren zonder chemische bewerkingen en zocht een naaiatelier die de slipjes kon produceren. Om de prijs zo laag mogelijk te houden bied ik de lingerie alleen aan via mijn webshop.

Het eerste halfjaar gebeurde er niets. Ik had 100.000 euro geïnvesteerd, maar niemand bestelde. Slapeloze nachten had ik ervan, ik heb gehuild en gebeden. Mijn man maakte grapjes: ‘Ach schat, als je helemaal niks verkoopt, kun je de rest van je leven elke dag een nieuw slipje aan’. Ik besloot me aan te melden voor de rubriek Blootgeven in Vrouw van De Telegraaf ; ik ging in mijn lingerie op de foto en vertelde mijn pisverhaal: ‘Ja, ik plas weleens in mijn broek’. Kennelijk herkenden veel vrouwen zich erin, want ineens kwamen er bestellingen.

Dankbetuigingen

Het meest bijzondere vind ik de dankbetuigingen die sommige vrouwen achterlaten op mijn website. Ik krijg soms kippenvel van al die berichten, bijvoorbeeld van vrouwen met lichen sclerosus die zó blij zijn dat ze eindelijk weer mooi ondergoed kunnen dragen dat fijn zit.

Die positieve reacties geven me elke keer weer een boost. Ik zal nooit vergeten dat ik werd gebeld door een vrouw die huilde aan de telefoon, zo opgelucht was ze. Ik was volkomen sprakeloos.”

menu