Kajakken door de Rottige Meente, langs gele plomp en ooievaarsnesten.

Thuis in het Noorden gaat varen in natuurreservaat de Rottige Meente: Kajakken richting rijkdom

Kajakken door de Rottige Meente, langs gele plomp en ooievaarsnesten. Foto Janna Zuiderveld

Bofkonten zijn we, dat we mogen kajakken in natuurreservaat de Rottige Meente. We hadden er dolgraag wat langer willen blijven. Tja, inschattingsfoutje.

Nieuwsgierig vraagt hij de jongens: ,,Waar komen jullie vandaan?’’ Zojuist hebben we een verrukkelijk kajaktochtje gemaakt in natuurreservaat de Rottige Meente. Terug bij de sluis zijn we getuige van een zomers vakantietafereel: drie vrienden die samen een snoek vangen. Trots toont Sven de vangst van hem en zijn vrienden Tygo en Janno: 90 centimeter. Ze zetten de vis erna keurig terug. De drie komen uit Nijetrijne. Je bent journalist of je bent het niet.

loading  

Vandaag zijn wij – twee verslaggevers – voor een kajakreportage op stap. En laat die nieuwsgierige verslaggever naast mijn collega nu ook mijn echtgenoot zijn. Sterker nog, hij is de man van de routes. Wandelen, fietsen, varen – hij is een ervaren tochtenmaker en schrijver. Iemand die alles heel zorgvuldig voorbereidt, plant, uitzoekt en uitschrijft. Maar ditmaal ben ik verantwoordelijk.

Ons doel is het veengebied de Rottige Meente, waar zich in de 13de eeuw de eerste mensen vestigden. Zij verbouwden er graan tot het land te nat werd om te bebouwen. En die nattigheid zoeken wij nu op. Want eeuwen nadien is het een rijk natuurgebied met plant- en diersoorten als krabbescheer, riet, waterlelies en roerdomp, baardmannetje, otter en grote vuurvlinder.

Windkracht
 

De kajaks huren we bij KayakTjongerTours in Langelille. Het bedrijf van Petra Boorsma biedt routes en arrangementen rond de Tjonger, op het Tjeukemeer en in de Rottige Meente. Mogelijke opstapplaatsen: Delfstrahuizen en Spanga. Ik kies voor de eerste, want, zo redeneer ik, dan kunnen we ook ‘even’ kijken op de Tjonger en het Tjeukemeer. Dat het windkracht 4 à 5 zou zijn, tja.

,,Ik zou nu niet het Tjeukemeer op gaan. Met meer dan windkracht 2 is dat alleen maar hard werken en, geloof me, dat is niet leuk varen.’’ Boorsma zegt het stellig. Ze staat ons op te wachten bij de steiger van hotel-restaurant De Tjongervallei in Delfstrahuizen. We krijgen een geplastificeerde route mee. Moeilijk is die niet, vooral rechttoe rechtaan en vice versa. Twee fris gekleurde kajaks liggen uitnodigend klaar. We hebben er zin in. De zon schijnt vaker wel dan niet – perfect eigenlijk – en die stevige wind, ach, we kunnen wel wat hebben.

loading

Passen en meten

Altijd weer spannend vanwege het gestuntel: instappen in een klein vaartuig. Even is het wankelen en passen en meten geblazen – mijn man met zijn lange benen heeft een maxi exemplaar –, we rechten de rug in het kuipje, maken de eerste onhandige slagen en ja, we varen. O, wat heerlijk, dat deinen op en glijden door het water. Het heeft onmiddellijk een rustgevend effect. Het winderige Tjeukemeer laten we mooi achter ons.

Plezierjachten groot en klein, protserig en shabby, comfortabel en alternatief varen ons voorbij. Leuk om de namen te lezen: Vedette, Summer of ’69, Boemeltje, Carpe Diem. Hier aan de Pier Christiaansloot ligt ook een flink aantal afgemeerd, aan beide zijden. Lijkt me niks, bootje aan bootje, zitten te zitten en naar elkaar te koekeloeren.

Met een steeds regelmatiger slag laten we de drukte verder achter ons, tot we rechtsaf buigen naar de Tjonger. We varen het riviertje even op, genieten van de rust op een breed stuk. Een moederfuut duikt onder, haar enige jong piept moord en brand. Gelet op de tijd keren we. We pakken de route weer op, want we zijn er nog niet.

loading

Op de druk bevaren Helomavaart duurt het de ervaren routemaker veel te lang voordat we bij de Scheenesluis zijn, het monument waarbij onze kajak het water uit moet om de Rottige Meente in te varen. Hij wordt onrustig. Ik zie nergens een logische plek waar we de wal op kunnen met onze ‘Oasissen’ en stel voor verder te varen. Maar hij moet en zal kijken. Tussen het riet wacht ik hem op, zet alsnog Strava aan en laat me lekker wiegen op de golven die een opgepoetst jacht veroorzaakt. Nee, hier is het toch niet, meldt man, zich teleurgesteld in zijn kajak wurmend.

Slome duikelaars

We naderen we een brug. Hij staat op het punt open te gaan. Waarom wachten zoals die plezierboten doen, we kunnen er toch makkelijk onderdoor, zeg ik ongeduldig. Mijn man raadt me aan de peddels stil te houden. Je weet immers nooit hoe een brug opent. Verrek, hij heeft gelijk. Het ding gaat niet omhoog, maar draait onze kant op open. Daar schrik ik even van. Vlot kajakken we verder, voor de pleziervaart aan. Het zal wederzijds zijn, ze vinden ons vast een stelletje slome duikelaars, maar ik ben na ruim een uur wel een beetje klaar met dat gemotoriseerde vaarverkeer om ons heen. Ontspannen peddelen is er nauwelijks bij.

Dat treft. De Rottige Meente is niet ver meer. We zien molen de Rietvink bij de Scheenesluis al, erachter rommelige wolkenpartijen tegen een hardblauwe hemel - een toeristisch plaatje als op een ansichtkaart. Aha, daar is de langverwachte aanlegsteiger. We tillen de kajaks, elk 25 kilo, samen op de kant. Het is goed te doen, zelfs alleen lukt het. Op een groene weide even verderop leggen we ze in het gras en werken we hongerig onze meegebrachte boterhammen naar binnen.

loading

Het waterrijke land ligt uitnodigend te blinken in de zon. Wat een natuurlijke rijkdom. Wat een bof dat we nu leven en niet toen. Hoe arm hebben de boerengezinnen het hier in de 19de eeuw wel niet gehad. Naast turfsteken moesten ze noodgedwongen de kost verdienen met rietsnijden en visserij. Veel van die boerderijtjes zijn verdwenen of in gebruik als recreatiewoningen, het een nog idyllischer aan de waterkant gelegen dan de ander. Het vuilnis staat op de wal klaar om met de boot te worden opgehaald, een auto kan hier nauwelijks komen.

Trekgat

Wat een stilte, wat een contrast met de Helomavaart. Het water van de Scheene is als een glasplaat. We varen langs talrijke ooievaarsnesten, tussen gele plomp en waterlelies door een trekgat in richting Munnekeburen. Wandelaars fotograferen ons vanaf het naastgelegen voetpad. Terug bij het moerasbos is een ouder echtpaar van de fiets gestapt om naakt te zwemmen.

In dit paradijs toch de hele dag rond te dobberen, wat een genot. We hadden dat kunnen doen. Ja, echt. Je kunt een rondje maken over de Scheene en de Linde als je in Spanga opstapt: 5 uur varen. Maar wie leek het ook alweer zo handig om in Delfstrahuizen te beginnen?

menu