Christiaan Triebert voor het hoofdkantoor van de New York Times.

Column Christiaan Triebert, onze man in New York: Paraat, voor als the shit hits the fan

Christiaan Triebert voor het hoofdkantoor van de New York Times. FOTO HANNA HRABARSKA

Christiaan Triebert beschrijft een keer per maand zijn belevenissen in New York. Triebert is geboren en getogen in Leeuwarden en studeerde in Groningen. Hij werkt bij The New York Times waar hij zich bezighoudt met digitale onderzoeksjournalistiek. Met zijn team kreeg hij begin mei een Pulitzer Prize - de meest prestigieuze Amerikaanse prijs voor de journalistiek - voor een serie verhalen over de Russische schaduwoorlog in Afrika en het Midden-Oosten.

Steeds heb ik gezegd dat de Amerikaanse verkiezingsstrijd niet zo mijn ding is, maar nu moet ik er dan toch aan geloven. En deze strijd tussen Trump en Biden is natuurlijk wel een bijzondere, in een bijzondere tijd.

Sinds deze week maak ik samen met andere leden van het team Visual Investigations op de redactie van The New York Times deel uit van de grote groep verslaggevers die zijn ingeschakeld voor de presidentsverkiezingen en dan vooral met het oog op wat er dinsdag zou kunnen gebeuren.

Een vreemde gewaarwording, want wij zijn juist goed in het reconstrueren van gebeurtenissen. Razendsnel achterhalen wat er gebeurd is als een raket wordt afgeschoten op een passagiersvliegtuig in Iran, of juist langer onderzoek naar een kwestie als de bombardementen op ziekenhuizen in Syrië.

Maar nu? Nu monitor ik op verzoek van de redactie de gang van zaken in Virginia en West-Virginia. Virginia is een zogeheten swingstate , een van de staten waar het nog onzeker is welke kandidaat gaat winnen. En mijn collega’s volgen andere staten. Zien we activiteiten van militie-achtige groeperingen? Is er sprake van intimidaties rond stembureaus? Kunnen we achterhalen of daar mensen met wapens kiezers bedreigen? Zijn er misschien banden aan te tonen tussen milities en de politie?

Dat er geweld zal voortkomen uit deze verkiezingen is helemaal niet onwaarschijnlijk. We hebben eerder gekeken naar het complot om gouverneur Gretchen Whitmer van Michigan, een Democraat, te ontvoeren. We hebben er uiteindelijk niets mee gedaan voor de krant, maar het maakt wel duidelijk hoe hoog de spanningen in het land zijn opgelopen.

We houden rekening met alle scenario’s. Als Biden wint, wat dan? En als Trump wint?

Hier in New York zie je de hele week lange rijen voor de stembureaus, want er kan al gestemd worden. Doordat mensen vanwege corona meer afstand moeten houden zijn de rijen nog langer, maar je zou je kunnen afvragen: waarvoor? New York is een staat die hoe dan ook Democratisch stemt. Maar mensen zijn tot het uiterste gedreven om toch hun stem uit te brengen. Collega’s hebben er interessante verhalen over geschreven .

De meeste collega’s werken trouwens nog steeds vanuit huis, net als ik. En dat gaat waarschijnlijk nog heel lang zo blijven. We hebben net te horen gekregen dat we er rekening mee moeten houden dat we tot juli 2021 niet op de redactie mogen werken. Nou ja, je mag er af en toe wel naar toe maar dan moet je een afspraak maken en word je naar binnen begeleid. Sommige collega’s hebben daar behoefte aan, ik kan wel goed in mijn eentje thuis werken achter mijn laptop.

Maar ik denk dat ik binnenkort toch wel even een afspraak maak om naar de redactie te gaan. We, mijn collega’s van Visual Investigations en ik, kregen namelijk bericht dat de plaquettes die horen bij de Pulitzer Prize die we hebben gewonnen, op onze bureaus liggen. Toch wel leuk om die even op te halen.

Het is wel de vraag wat het voor de stad gaat betekenen als de coronamaatregelen nog zo lang gaan duren. New York is natuurlijk een peperdure stad om te leven en waarom zou je hier dan blijven als je je werk toch vanuit huis moet blijven doen?

Op straat is het nog steeds druk, en vrijwel iedereen draagt mondkapjes. Ik mijd de metro, maar die zit wel gewoon vol. Dat zijn mensen die geen keus hebben: ze moeten gewoon naar hun werk omdat ze anders geen inkomen hebben.

Even terug naar de verkiezingen. Als journalist bij The Times moet je altijd rekening houden met potentiële hacks of phishing mails . Maar bij verkiezingsbijeenkomsten worden verslaggevers ook fysiek beveiligd. Bij de krant werkt een heel veiligheidsteam dat focust op online-bedreigingen en in deze periode is er extra beveiliging. Ik ben er niet bang voor en digitaal krijgen we sowieso altijd wel shit over ons heen.

Maar nu zijn we dus vooral aan het afwachten op wat mogelijk gaat komen. Net als mijn collega’s bel ik met experts om een beetje een idee te krijgen wat we kunnen verwachten. Hoe dan ook is mij gevraagd om in de nacht van dinsdag op woensdag, dus als de stembureaus gesloten zijn, aan het werk te gaan.

We weten niet wat er gaat gebeuren, maar we zitten er klaar voor als the shit hits the fan. En dan kunnen we als team hopelijk bewijzen boven tafel halen. Je hoopt natuurlijk dat er geen bloed vloeit, maar er is zo veel geweld in de VS…. Alleen al de afgelopen dagen zijn er weer twee zwarte mannen gedood door de politie.

De verdeeldheid die je nu ziet is niet nieuw, maar het is wel meer aan de oppervlakte gekomen. Ik sprak mensen die zeiden: dat systematische racisme is er sinds de jaren zestig geweest. Maar het werd weggemoffeld en die tijd is nu voorbij.

Het maakt deze hele periode wel interessant. En daarmee gaan de verkiezingen ook wel om meer dan de keus tussen twee oude witte mannen, zoals ik wel eens spottend heb gezegd.

menu