Recensie: Hermus & Co delven goud in Hotel Spoorzicht

Er is goud gevonden in Loppersum.

Nee, niet het goud voor de Haagse schatkist in de vorm van bevingsgas, maar echt goud: munten uit de zestiende eeuw. Opgediept na rioleringswerkzaamheden in de toch al bewogen bodem. Maar goudkoorts heerst er vandaag niet in Loppersum. Daarvoor is het hier allemaal te rustig, te netjes. Zoals dat al lange jaren gaat in Hotel-Restaurant Spoorzicht in Loppersum. Een ouderwets logies bij een ouderwets spoorlijntje. Maar helemaal up-to-date gemaakt: Spoorzicht heeft zich verrijkt met een echte ‘spa’, een wellness-oord. En met succes, zo lijkt het. Op deze doordeweekse dag zijn er verschillende buitenlandse – lees: Duitse – spa-gasten, terwijl elders in een zaaltje een enthousiaste managementbijeenkomst wordt gehouden. Het beeft vanavond misschien niet in Loppersum, het reurt in elk geval wel.

Spoorzicht is gevestigd in een mooi pand, constateert Co onomwonden. Een beetje plattelands-chique, maar dan op zijn Gronings. Ook de bediening schuifelt mooi tussen terughoudendheid en ongedwongenheid. En bediening krijgen we in veelvoud aan tafel. Dat begint al als we om de wijnkaart vragen. De keuze voor een pinot noir wordt enthousiast ontvangen, maar de wijn blijkt niet meer in de kelder. Terwijl bediening 1 nog verder speurt, komt een bevallig-vrolijke bediening 2 met enkele suggesties: we aaien virtueel een merlot en een mooie wijn uit de Luberon, waar Hermus vroeger nog eens druiven plukte. Helaas, pindakaas: ook die wijnen blijken verdwenen uit de keldervoorraad. De maître – nummer drie aan tafel – geeft geen krimp en komt met een Bordeaux van Chateau Dubois Claverie die weliswaar een stuk prijziger is, maar aangeboden word voor de prijs van de Luberonwijn (23,50 euro). Kijk, dat is souplesse. ,,Vier wijnen, drie gastlieden, twee gasten, één fles”, vat Hermus de actie samen. Het zorgt voor een huiselijke, ongedwongen sfeer.

Trio van vis

Die sfeer blijft de hele avond hangen, ook bij de andere gasten. Maar het gaat natuurlijk ook om het eten. Co twijfelt een beetje bij de aankondiging van zijn voorgerecht, het trio van vis (8,75 euro). Meestal is dat een excuus voor een chef om wat vis die voorhanden is op het bord te smijten, maar dat is de eer te na van de kok van Spoorzicht. Hij serveert een trio in soort, in bereidingswijze en in smaak. Een mooie bisque die zacht van smaak is en vooral niet te zout – wat bij kant-en-klaartjes vaak het geval is. Ernaast een tartaar van rauwe zalm, lichtjes aangemaakt. Ten slotte een gebakken visje. Roodbaars om precies te zijn, en hij is perfect gegaard. Een knapperig huidje, zacht vlees. ,,Zo zou ik nog wel eentje willen”, zegt Co, wat tegelijk een klein verwijt is – het had een onsje meer gemogen – als een fiks compliment (,,oei, wat lekker”).

Hermus’ voorgerecht komt onder de naam In zijn eendje (8,75 euro) en bestaat uit gerookte eendenborstfilet met een compote van kweepeer en een crumble van zwarte olijven. De plakjes koude filet liggen gedrapeerd op een paar blaadjes sla, niet zo’n nepbult die veel volume suggereert. De kweepeer en de olijvencrumble blijken mooi te combineren met eend.

Content

Co stuift spoort lekker verder met Zo gestoofd (17,50 euro), een stoofpotje van Schotse hooglander met groenten en kruiden, en een ‘hutspot op eigen wijze’. ,,Potje is een understatement. Zeg maar gerust ‘pot’.’’ Co gaat van klein hapje naar grote hap, en het bevalt hem uitstekend. De ‘hutspot’ bestaat uit stukken wortel, aardappel in schil en gestoofde witlof die bovenop de vleesstoof ligt. En die is machtig, krachtig en prachtig. ,,Goed gekruid, goed bevleesd.’’

Voor verlichting zorgen twee salades, eentje met venkel, komkommer, courgette in zuur en eentje met kool en wortel. Ernaast een bak aardappels uit de oven en wat zure mayonaise. ,,Ze pakken wel uit hier’’, gnuift Co. Hermus laat onderwijl zijn mes zakken in de tasteful cow, gebakken rib-eye op gegrilde groenten met een botertje van zwarte knoflook (21,50 euro). Het mes glijdt door het zachte vlees dat mooi rood wordt geserveerd. Wat wortelpuree eronder, geroosterde zoete aardappelen, tomaatjes uit de oven, kleine preitjes, courgettes, aardappeltjes in de schil geroosterd uit de oven, tikje gekruid. ,,Ik ben hier wel content over’’, concludeert Hermus. ,,Niet zo zuinig Hermus’’, corrigeert Co die stiekem ook nog wat meevorkt.

Grand dessert

Het nagerecht mogen we niet eens kiezen. De bediening suggereert met enige klem het Grand dessert (7,25 euro per persoon). En ze hebben zo gelijk: het bordje oogt bescheiden, maar de smaak is dat bepaald niet. We noteren een bavarois van mango (mooi), een parfait van citroen (geweldig), een tartaartje van ananas (verrassend), chocoladetruffel en chocolade-walnoottaart (prima) en een donders lekkere spoom , een soort schuimende sorbet. ,,Wat heeft u geproefd, denkt u?’’, vraagt de bediening schalks. ,,Uhh”, antwoorden we. Het blijkt een witte wijn gekruid met vanille, anijs en rode peper. Tja, daar heb je ons dan.

loading

In de nazit is de conclusie helder. Gouden munten hebben we vandaag niet gevonden in Loppersum, maar wel ander blinkend spul. ,,En heeft u ook muntthee?’’, vraagt Co met uitgestreken gezicht. Het wordt een dubbele espresso. Maar een dubbele whisky had ook gekund, want je spoort zo maar gemakkelijk terug naar Stad.

loading  

Je kunt deze onderwerpen volgen
Extra
menu