De molen in Onderdendam is al jaren een fijne culinaire plek. Of beter: plekje, want er kunnen maar erg weinig gasten geherbergd worden in het restaurant. Dat was al zo pré-Corona, en met de anderhalve-meter samenleving is de rek er helemaal uit.

Ruimte voor een terras om uit te serveren, mocht dat straks mogelijk zijn, is er ook niet echt. Dus hebben de uitbaters ten langen leste toch maar besloten over te gaan tot afhaalmenu’s. ,,Best lastig om daarvoor clientèle te trekken in zo’n klein dorp als Onderdendam”, meent de chefkok.

Maar gelukkig heeft de naam en faam van het restaurant ervoor gezorgd dat Hermus zijn oude Volvo pontificaal voor de voordeur parkeert – veel andere parkeerruimte is er overigens niet – om zijn afhaaldozen in ontvangst te nemen.

…slecht voor de tanden…

De route naar Chez Jacques voert langs het Boterdiep, dat zo dicht en onbeschermd langs de weg ligt dat Hermus er bijna in zeilt als hij probeert de afhaaldozen even op de stoel naast hem te herschikken. De schrik verjaagt hij thuis met een glas mooie weissburgunder uit de privé-koeling.

De geschenkdozen van De Molenaar – zo zien ze er althans uit – bevatten een keur aan bakjes en bakken. ,,Daar gaan we een mooie maaltijd van maken”, wrijft Co zich in de handen. We hebben twee driegangenmenu’s à 37,50 euro besteld, één vegetarisch en één wat vleziger. Als extraatje hebben we een tussengerecht à 5 euro meegenomen.

Terwijl de oven en de pannetjes opwarmen, besmeren we de huisgemaakte molenbroodjes – van de korenmoelen Joeswert – met gezouten boter. Om vervolgens aan te vallen op de voorgerechten die koud kunnen worden geserveerd. Hermus trapt af met de gerookte makreel met mierikswortel, gember, radijs en mosseltjes . De makreel komt als een rond tartaarvormpje.

Het nieuwe hip in de keuken

We hebben het al vaker geconstateerd: radijs is het nieuwe hip in de keuken. Maar hier komt hij niet in dunne rauwe plakjes, maar een beetje ingelegd en in kwarten, zodat je een mooie bitterbeet en wat zuur hebt. De dunne slierten ingelegde gember passen perfect bij de vettige vis, zoals ook de mierikswortelsaus. De mosseltjes zijn dan meer een zacht-zeeïge versiering.

Co geniet van de gepocheerd venkelhart met rauwe venkel, radijs, mierikswortel en gember . Het zoet-anijzige van de venkel werkt als een smaakomvatter van de andere ingrediënten. ,,Simpel, maar doeltreffend.”

Over het tussengerecht, de gerookte paprikasoep, ontstaat wat onenigheid tussen Hermus en Co. Waar de eerste aangeeft dat hij de soep lekker krachtig van smaak vindt, noemt Co hem een beetje flauw. ,,Ik heb het over de delicate rooksmaak”, zegt Hermus. ,,En ik over het zout, dat te spaarzaam is gebruikt.” Kijk, zo leg je verschillende smaakaccenten. Het euvel van die zouteloosheid wordt echter opgelost als blijkt dat er een bakje gezouten aardappel-’kaantjes’ in de doos staat, die we door de soep moeten roeren.

Een dingetje

Dat zout een dingetje is bij de chef en bij Co blijkt dat uit haar vegetarische hoofdgerecht, biet wellington met hollandse asperges, bospeentjes en aardappelgratin . De biet, in blokjes gesneden, in gegaard in een rol van deeg en is mooi gegaard. ,,Maar hier had zeker wat meer zout in gekund.” De bijlagen zijn echter uit de kunst: eenvoudig in presentatie, perfect in garing en smaak.

Die bijlagen zijn er ook bij Hermus’ hoofdgerecht, de zachtgegaarde lamsnek . Die moet even sousvide worden opgewarmd. Na tafelbrede proeving zijn we het erover eens dat dit al een wat ouder lam moet zijn: de smaak en geur gaan al een beetje richting vettig en krachtig. Dat vinden Hermus en Co prettig, maar we kunnen ons voorstellen dat het sommige mensen, die toch al niet van lamsvlees houden, wat af zou schrikken.

loading

Wij slurpen het boterzachte vlees geduldig op en laten de laatste restjes brood nog het jusopsoppende werk doen. Daarbij geholpen door de rode Valpolicella Ripasso van Zonin, die we bij de slijter hebben aangeschaft. ,,Heb met de Zonintjes nog hun wijnen gedronken bij een lamsmaal in Toscane”, pocht Hermus. Co zucht gelaten.

Hete karamel

Om vervolgens weer op te veren bij het nagerecht, de tarte tatin met appel en karamel met als sidedish kaneelmousse met vanille-crème. De tarte heeft twintig minuten op zijn kop in de oven gestaan en als Hermus hem gaar omdraait vloeit de hete karamel over de fraaie appelbolletjes. We moeten hem wel snel eten want de karamel stolt binnen de kortste tijd tot een keihard suikerlaagje. ,,Slecht voor de tanden”, glinstert Co.

 

Restaurant De Molenaar, Uiterdijk 4, Onderdendam, tel. 050 204 1732, www.restaurantdemolenaar.nl

Je kunt deze onderwerpen volgen
Extra