Sanne Annema en Jelle Boomsma vangen twee ochtenden per week een groepje kinderen op in de loods van Zo! Zorgoplossingen in Leeuwarden.

Stoom afblazen bij Sanne en Jelle: 'Er zijn kinderen die het thuis Spaans benauwd krijgen'

Sanne Annema en Jelle Boomsma vangen twee ochtenden per week een groepje kinderen op in de loods van Zo! Zorgoplossingen in Leeuwarden. FOTO HOGE NOORDEN/JACOB VAN ESSEN

Het brengt rust in huizen én hoofden. Op steeds meer plekken bieden hulpverleners kleinschalige dagopvang aan kinderen die vanwege hun gedrag even buiten de deur moeten zijn.

,,Roei maar een flink eind door, want op de terugweg heb je toch voor de wind.’’ Speurend over het water langs het Leeuwarder industrieterrein De Hemrik, dringt het tot Sanne Annema en haar collega Jelle Boomsma door wat ze tegen de twee tieners in de grote opblaasbare kano hebben gezegd. Ze zullen de opmerking toch niet al te letterlijk hebben genomen? Gelukkig, als ze wat beter kijken, zien Sanne en Jelle dat de boot alweer op de kant ligt. 

Kano varen, cake bakken en Monopoly spelen, het is een greep uit de activiteiten die de therapeuten van ZO!-zorgoplossingen aanbieden aan kleine groepen jongeren in een grote bedrijfsloods aan de Ceresweg. Normaal gesproken vindt hier groepstherapie plaats, nu biedt de Leeuwarder praktijk op deze plek een aantal dagdelen per week noodopvang aan kinderen, die vanwege hun gedrag even buiten de deur moeten zijn. Om te voorkomen dat spanningen hoog oplopen.

In de stress raken

Het zijn jongeren die al bij ZO! in therapie zijn, bijvoorbeeld omdat ze autisme hebben, een hechtingsstoornis of een hersenbeschadiging door alcoholgebruik tijdens de zwangerschap (FASD).

Als alle kinderen weer naar huis zijn, legt Jelle uit: ,,Wij hebben pro-actief gehandeld toen de coronamaatregelen afgekondigd werden. Voor welke gezinnen kan het spannend worden als alle structuur wegvalt, als kinderen niet meer naar school kunnen en niet meer naar hun clubjes en hun verenigingen?’’

'Als de kinderen opgeladen zijn, zijn ouders dat ook'

De zorg voor kinderen met een beperking was vóór de coronacrisis, toen niet iedereen 24/7 thuis was, voor sommige ouders al pittig genoeg. ,,De uitdaging is des te groter als iedereen de hele dag op elkaars lip zit’’, stelt Sanne.

Jelle: ,,Er zijn kinderen die het thuis Spaans benauwd krijgen en daar gaan eventuele broertjes en zusjes weer op reageren.’’ Sanne: ,,En dan komt het thuisonderwijs er ook nog bij. Met kinderen die in de stress raken als ze iets niet snappen. Die niet heel makkelijk zomaar een sommetje overslaan.’’

Rust in de hoofden

En dus kunnen sinds de corona-maatregelen twee jongeren per hulpverlener één of twee dagdelen per week terecht in de huiselijk ingerichte loods, met voetbaltafel, zitzakken en een wand om op te krijten. Niet voor onderwijs – hoewel iedereen die dat wil z’n werk best mee mag nemen – maar voor ontspanning. Even rust in de hoofden, van kinderen én van ouders. ,,Als kinderen opgeladen zijn, dan zijn ouders dat ook’’, zegt Sanne. ,,En een uitgeruste ouder kan ook veel meer aan.’’

Wat ze doen in de loods, is volgens Jelle geen hogere wiskunde, maar vraagt wel kennis en kunde. ,,We volgen een vaste routine, passend bij deze jongeren. Kinderen komen hier om negen uur, hebben een uurtje voor zichzelf, om tien uur eten we fruit, dan gaan we naar buiten, we doen iets samen en om twaalf uur gaan ze weer naar huis.’’

Sanne: ,,En alles natuurlijk volgens de RIVM-richtlijnen. Niet ziek zijn, afstand houden, handen wassen bij binnenkomst en drogen met papier. We hebben elk een eigen tafel en een eigen stoel.’’

Meer dan ooit behoefte

En er blijkt behoefte aan. De komende weken pakken Jelle en Sanne er nog een ochtend bij en twee andere collega’s gaan ook twee dagdelen aanbieden. Elders in het Noorden ontstaan ook initiatieven. Jelle: ,,Wij doen dit omdat we zien dat we meer dan ooit nodig zijn.’’

Sanne: ,,Zolang er ook nog bouwmarkten en kledingwinkels open zijn, vind ik dat ik belangrijk werk heb waar ik mee door moet gaan. Minstens zo belangrijk als nog kleding kunnen passen.’’ 

De beide therapeuten hebben getwijfeld of ze hun verhaal wel wilden doen in de krant. Sanne: ,,Niet vanwege negatieve reacties, die er ongetwijfeld zullen zijn omdat mensen vinden dat het onverantwoord is wat wij doen. En daarvan zeg ik: het is pas echt onverantwoord om deze gezinnen aan hun lot over te laten.''

,,Maar omdat wij maar zo’n klein groepje kunnen helpen. Er zit een limiet aan wat wij kunnen doen. En dat is wrang, omdat wij het al onze kinderen en hun ouders gunnen.’’ 

menu