Thomas Acda: ,,BN’ers zijn mensen van wie je denkt dat je weet wat ze doen, maar het bij nader inzien eigenlijk niet zeker weet.''

Thomas Acda: 'BN’ers zijn mensen van wie je denkt dat je weet wat ze doen, maar het bij nader inzien eigenlijk niet zeker weet'

Thomas Acda: ,,BN’ers zijn mensen van wie je denkt dat je weet wat ze doen, maar het bij nader inzien eigenlijk niet zeker weet.'' FOTO MALOU VAN BREEVOORT

Voor mensen met lichte smetvrees zitten er ook pluspunten aan corona, vindt Thomas Acda (53), muzikant, acteur en schrijver. ,,Fijn dat de mensen een beetje afstand houden.’’ En hij heeft lekker door kunnen werken. Na het vijf jaar geleden verschenen Onderweg met Roadie ziet vandaag zijn tweede roman het levenslicht: Scenario .

Scenario is een hallucinant avontuur van een liedjesschrijver en een acteur, die Nederland achter zich hebben gelaten om in New York een cursus scenarioschrijven te volgen. Bij toeval ontdekken ze dat hun buurman wordt afgeperst, wat een geweldige kans lijkt op te leveren voor het schrijven van een script.

Minstens vijf plotwendingen zitten er in het verhaal. ,,Dat vond ik grappig’’, zegt hij, terwijl hij naar het thermoskannetje thee kijkt dat zijn pr-medewerker voor zijn neus zet.

Hij: ,,Wat zit erin dan?’’

Zij: ,,Een zakkie.’’

Hij: ,,Lekker, dat is mijn lievelings­smaak.’’

Welke van de twee hoofdpersonen zou je zelf het liefst zijn?

,,Ik ben ze alle twee, ik heb mezelf opgesplitst. De een is ijdel en heeft daar totaal geen last van, de ander is absoluut niet ijdel en heeft daar heel veel last van. De een ligt rustig op de bank chinees te eten en is daar tevreden mee, de ander is voortdurend op zoek naar nieuwe avonturen.’’

Acda pakt zijn bril en pulkt met het pootje in de thermoskan met thee. ,,Hoe krijg ik dat zakje nou te pakken?’’

Vijf jaar geleden is het alweer dat hij en Paul de Munnik uit elkaar gingen. Goede vrienden zijn ze nog steeds, maar hij ‘weet zeker dat ze nooit meer bij elkaar komen’. Hoe pijnlijk de breuk ook, er is na twintig jaar samenwerking ruimte ontstaan in zijn hoofd voor nieuwe dingen, zegt Acda. Met Scenario heeft hij ‘gewoon een goed verhaal’ willen schrijven.

Is roem een thema in je boek?

,,Ik kan er in Amerika erg van genieten dat niemand mij kent. Sterker: ik erger me er enorm aan als ik na vijf uur wandelen in Yellowstone National Park twee Nederlanders tegenkom die met me op de foto willen. Dan is de hele ervaring weg van uren wandelen in de natuur. Soms denken mensen ook dat ze grappiger moeten zijn dan ik, maar dat zijn ze gewoon niet. Mijn gezin zegt altijd: we vinden het hartstikke leuk om met jou over straat te lopen, als we er maar niet 2 of 3 meter achteraan komen.’’

Want?

,,Dan horen ze iedereen over mij praten.’’

Dat lijkt me hilarisch.

,,Op het hoogtepunt van Acda en De Mun­nik liep ik met mijn vrouw door Groningen. Na een half uur wilde ze naar huis, ze vond het niet te doen. Echt veel last heb ik er allang niet meer van. Ik ben 53, dus die enorme sexyness die bij roem kan horen is er wel van af.’’

Je hebt alleen nog de nadelen?

,,Die meisjes zeggen tegenwoordig tegen me: mijn moeder was zo’n fan van u. Wás, niet eens ís.’’

Waarom ben je zo laat begonnen met schrijven?

,,Ik ben heel vroeg begonnen met schrijven. Op mijn 20ste schreef ik Zitten voor de blues , over een man die op een dak van een huis mijmert over wat zich onder hem heeft afgespeeld. De uitgever vond het hartstikke goed, maar wilde er wel graag punten en komma’s in. Toen bleef er een doodnormaal verhaaltje over, meer een theatermonoloog dan een roman.’’

En twintig jaar later dacht je: kom, ik probeer het nog eens?

,,Vijftigduizend stuks verkocht, e-books meegerekend.’’

Vind je dat belangrijk?

,,Ik doe het niet voor de kat zijn viool. Ik schrijf voor mijn lol, maar dan moeten zoveel mogelijk mensen het lezen. Ik vind het raar als iemand zegt: maakt mij niet uit hoeveel ik er verkoop. Allemaal leuk om de gevierde schrijver te zijn, maar alleen daarvan kun je niet eten.’’

NRC Handelsblad schreef over Onderweg met Roadie ...

,,‘Weer een BN’er die zo nodig een boek moet schrijven.’ Een klassieker. De rest gunde me het succes wel.’’

Was het jaloezie?

,,Ik blijf het zeggen: ik ben géén BN’er. BN’ers zijn mensen van wie je denkt dat je weet wat ze doen, maar het bij nader inzien eigenlijk niet zeker weet. Ik ben bekend omdat ik op een podium sta, niet omdat ik op tv kan raden hoeveel aapjes ik heb gezien in een filmpje. Ik ben de trotse weigeraar van Expeditie Robinson en Wie is de Mol? . En vooral van De slimste mens . Waarom zou ik daar gaan zitten?’’

Omdat het een leuk programma is?

,,Ik kijk er graag naar. Ik kijk graag naar al die programma’s.’’

Zolang je er zelf maar niet in hoeft?

,,Ik zal je vertellen: ik ben als eerste gevraagd voor de rol van Maarten van Rossem. Nou vind ik Philip Freriks een geweldige kerel, al heb ik hem nog nooit ontmoet, maar ik ga toch echt niet met zo’n belletje in een stoel tegenover hem zitten om af en toe een wijsheid ten beste te geven.’’

loading

Ik las laatst dat al je geld is opgegaan aan drugs en scheidingen.

,,Hahaha, daar heb ik enorm veel plezier om gehad.’’

Heb ik wat gemist?

,,Dat gaat om een interview dat ik had met Vice . Een grap! Ik had nog nooit van Vice gehoord, maar dat bleek een blad voor jongeren van 18 tot 21. Hun grootste belangstelling gaat uit naar geld en welke schoenen ze daarmee kunnen kopen. Die jongen van Vice vraagt me: hoe geef jij je geld uit? Ik zeg: joh, dat is te saai voor woorden. Ik zet het op de bank en keer vervolgens mezelf een salaris uit. Daar betaal ik dan, het zal je verbazen, de hypotheek van, want de bank vindt het ontzettend leuk als je elke maand de hypotheek betaalt.

Dat vond hij inderdaad saai, dus ik zeg: schrijf maar gewoon op dat ik al mijn geld heb uitgegeven aan drugs en echtscheidingen, dat snappen jouw lezers tenminste. Dat heeft hij gedaan. Precies zo. Als je dan het begin en einde weghaalt, hou je natuurlijk een leuke quote over voor De Telegraaf en RTL Boulevard .’’

Heb je er nog last mee gekregen?

,,Ik ben ambassadeur van Stichting ALS Nederland. Die belde meteen op. ‘Zeg, wat heb ik nou toch gelezen?’ Die drugs dus. De scheidingen vonden ze niet zo erg. Daarna kocht ik een huis. Zei de makelaar: we hebben een negatieve melding gekregen. Ik zeg nog: een recensie? Bleek dat ze uit moesten zoeken of mijn geld niet uit misdaad kwam, of werd besteed aan terrorisme.

Op Radio 1 zouden ze me een keer interviewen over mijn nieuwste cd, maar ze hadden toevallig ook een item over vervuilde xtc, waaraan kinderen doodgingen. Of ik vond dat drugs getest moesten worden. Natuurlijk vind ik dat; ik heb liever een levend kind dan een dood kind. Maar dat wordt dan: ‘Thomas Acda is voor lega­lisering van xtc’. Mij interesseert het geen fuck, maar de bank schreef me dat ze genoodzaakt waren te vragen hoe ik aan mijn geld kwam voordat ze me een hypotheek konden geven.

Ik heb teruggeschreven: ‘Normaal ben ik daar als Nederlander ietwat bescheiden over, maar ik zal het even uit de doeken doen. Ik heb 2 miljoen platen verkocht, ik heb gespeeld in twaalf uitverkochte theatershows en in twaalf televisieseries en 35 speelfilms en ik heb een bestseller geschreven. Hartelijke groeten, Guus Meeuwis.’ Bekijk het even lekker.

Mijn management heeft gevraagd of ze dat stuk van de site van Vice af moesten laten halen, maar dat wilde ik niet. Die jongen had het keurig opgeschreven en mij maakt het niet veel uit. Ik moet cd’s verkopen. Als je kijkt naar mijn Instagram, zie je dat mijn grootste fanbase 18 tot 25 jaar is. Nou jij weer.’’

Knap hoor.

,,Ik verbaas me daar zelf hooglijk over. Het kan bijna niet anders dan dat die jongeren de cd’s van hun ouders hebben gepikt. Nou ja, Jeuk was ook vrij populair onder de jeugd. En All Stars leeft ook weer. Dus zo raar is het niet, meneer Wiegman!’’

Heb je er moeite mee dat je zo veel ouder bent dan je publiek?

,,Ik heb ook nog steeds fans van mijn leeftijd, hoor. Maar het klopt: veel theater­directeuren viel het ook op dat er naar mijn laatste show veel jonge mensen kwamen. Waarschijnlijk willen ze me steunen omdat mijn geld op is. Of omdat ze denken dat ze na afloop gratis drugs krijgen.

Ik moet zeggen: Paul en ik hebben in onze tijd volop genoten van het popsterrenleven, maar drugs, nee. Er was wel een moment... We hadden al drie optredens en interviews gedaan en moesten nog naar Winschoten. Ik zat in die auto en had geen idee waar we heen reden. Ik liet me tegen Paul ontvallen dat ik nu begreep waarom mensen aan de cocaïne gaan. Ik wist niet meer waar ik het vandaan moest halen. Paul belde onze agent en zei: we doen vanavond nog en dan houden we ermee op. Dat had hij keurig gezien. Ik was volkomen kapot en heb een week platgelegen. Volgens mijn vrouw lag ik dieper in bed dan een normaal mens.’’

Wanneer was dit?

,,In 2000, het jaar dat mijn broer overleed. Je hebt van die jaren. In 2015 was het ook zo: Acda en De Munnik stopte, mijn eerste boek kwam uit en mijn moeder overleed.’’

Zijn vader, inmiddels 85 jaar oud, heeft hij nog wel. ,,Hij is vrij fit, daar ben ik blij om. Hij heeft zijn eigen land om groenten op te verbouwen. Daar hebben we ons kostelijk mee vermaakt deze zomer. Ik heb nog een mooie quote voor je: ‘Thomas Acda heeft al zijn geld uitgegeven aan wortelzaadjes en planken voor de kas van zijn vader’.’’

loading

Heb je weleens ergens spijt van gehad?

,,Dat zal best, maar ik ben intelligent genoeg om dat in mijn hoofd te blocken. Ik heb veel geld uitgegeven. Dat je denkt: dat had wel wat zuiniger gekund. Maar spijt? Ik ben nu eenmaal van het genieten en morgen verdienen we het wel weer terug.

Ik had wel wat meer als mijn vader willen zijn. Die had de ballen om op woens­dag tegen zijn gezin te zeggen: zaterdag verhuizen we. Hij was Amsterdam-Noord helemaal zat. Toen zijn we vertrokken naar De Rijp. Ik ben, toen ik terug was in Amsterdam, nooit meer weggegaan. Dat krijg ik er bij mijn gezin niet doorheen.’’

Ben je een curlingvader?

,,Wat is dat?’’

Een vader die alles voor zijn kinderen wil recht strijken.

,,O, absoluut. Het probleem is: ik ben een kind van mijn moeder. Die had drie zoons, ik zit nu thuis met een vrouw en een dochter. Dan los je voor zo’n kind een probleem op, loop je weg van tafel en dan hoor je ze met zijn tweeën weer beginnen over precies hetzelfde probleem. Ze praten liever over problemen dan ze op te lossen. Dat kan ik niet! Ik moet oplossen! Ik los op!

Weet je: ik ben een neuroot. Ik ben zo’n man die propjes opraapt. Ik ben gefascineerd door het feit dat mijn gezin twee dagen lang langs een onderbroek in de woonkamer kan lopen zonder hem op te rapen. Als het mijn onderbroek is, krijgen ze wat respijt, maar als het die van mijn dochter is, denk ik: waarom? Al geef je hem maar een trap opzij.’’

menu