Fietsen langs de dijk betekent veel schapen en bijbehorende -poep.

Thuis in het Noorden fietst 52 kilometer in Friesland: Spelen met de wind

Fietsen langs de dijk betekent veel schapen en bijbehorende -poep.

Windkracht 5 en de weerapps voorspellen pittige buien. Thuis in het Noorden fietst 52 kilometer in het noorden van Friesland, bij Holwerd, niet echt een gebied dat bekend staat om lekkere beschutting. We laten ons niet weerhouden. Gelukkig maar

Het is een kleine plaats maar iedereen in het Noorden kent Holwerd. Van naam dan, want maar weinig mensen parkeren hun auto in de dorpskern om van daaruit het gebied te verkennen. Bijna iedereen sjeest door naar de pier in een poging de boot naar Ameland te halen.

Ook leuk. Maar om lekker uit te waaien kun je ook heel goed aan de vaste wal blijven. Zeker met de windkracht die vandaag onze tocht zal beheersen. De weersvoorspellingen zijn niet al te best maar man en ik hebben dit nou eenmaal zo gepland en we zijn niet van suiker. Regenjack in de zadelzak en gaan.

We vinden een geschikte route op www.visitwadden.nl/nl/bezoeken/routes/3002824305/rondje-holwerd . 47 kilometer, een prima afstand. Bij de plaatselijke supermarkt kopen we nog snel een pak koeken dat later deze toch goede diensten zal bewijzen.

loading

Weinig mensen

In een klein dorp als dit is de fietsknooppuntenroute snel gevonden. Meteen gaan we de vlakte op, mijn haren waaien alle kanten op. De zon schijnt, de donkere wolken zijn nu nog ver weg. We fietsen al een paar kilometer als we bedenken dat we nog geen mens hebben gezien. We zijn alleen met de elementen en het prachtige landschap. Dat bevalt ons wel.

Een week eerder fietsten we in de buurt van Grou en Earnewâld, hoe anders was dat. Veel bootjes, wandelaars, fietsers, dorpskernen. Heel gezellig. Hier in het noorden van Friesland ziet het er heel anders uit. Grote landerijen, kleine dorpen, nauwelijks mensen. We zien geen zeilen door de graslanden gaan, weinig water hier. Ja, de zee maar daar zijn we nog lang niet.

Terpdorpen

We fietsen eerst naar Lichtaard, naar het zuiden. Al bij de Miedenmolen stappen we af, toeristen die we zijn. Even omheen lopen, foto maken.

Aan het landschap is te zien dat we hier dicht bij de zee zitten. Bewoners wierpen hier lang geleden terpen op, voor wanneer de zee het land overspoelde. Holwerd is er een eerste voorbeeld van maar ook Lichtaard, Reitsum en Ginnum. Via Reitsum fietsen we tegen de wind in verder naar Ginnum. Een voorproefje van wat nog komen gaat. Het is flink trappen maar goed te doen. In Ginnum mogen we via een stukje eigen weg (naar routepunt 77) een klein stukje afsnijden en dan gaan we weer naar het noorden, de zijwind maakt het ons wat makkelijker.

loading  

Grote kerken

Na Blije komt Hegebeintum op ons pad. Op de terp staat een 12de eeuwse Romaanse kerk, gebouwd van tufsteen uit het Eiffelgebergte. De kerk staat op de hoogste terp van Fryslân (8,8 meter boven NAP). We fietsen naar boven en bekijken lopend de kerk en het fraaie kerkhof. Indrukwekkend.

Schuin tegen de wind in fietsen we richting Ferwert. We krijgen een beangstigend zicht op donkere wolken die dreigend op ons afkomen. In de stromende regen fietsen we het dorp in. Dit lijkt ons een goed moment om te lunchen.

In de regen bekijken we het dorp met speciale aandacht voor parasols en andere mogelijke tekenen van een eetgelegenheid. Helaas. Het enige eetcafé in het dorp, ‘t Hoekje, blijkt dicht. Gelukkig is het al snel weer droog en met zo’n wind zijn onze kleren dat ook. De jassen kunnen weer uit. We bekijken iets rustiger alweer een enorme kerk: protestantse Sint-Martinus, gebouwd in de vijftiende eeuw, te bereiken via een mooie boog op een sfeervol pleintje. Net buiten het dorp stoppen we even, we hebben echt wel trek, de eerder gekochte koeken komen goed van pas.

loading

Op de dijk

Hierna voorziet de toch in een rit naar de dijk. Daarachter zullen we de zee zien. Toch? Hoopvol trappen we omhoog. Om de zee slechts heel in de verte te zien. Niet erg, het gebied ervoor is ook prachtig. Kwelders en landaanwinning. Normaal gesproken een paradijs voor vogelaars, zoals mijn man er een is, maar de vogels vinden het wel goed vandaag. Het waait ze te hard.

Dit wordt het allermooiste gedeelte van de fietstocht. Vanwege dijk en schapen, vanwege de fraaie vergezichten maar vooral vanwege de wind die ons bijna letterlijk naar het oosten blaast. Halverwege vraagt de regen om een jack en onze magen om weer een koek en water.

Er is geen beschutting, midden in weer en wind stillen we honger en dorst. Maar wat zou het eigenlijk. We kijken uit over het wad en dan deert regen en wind je toch niet, integendeel. Knop om en genieten. Dit is weer, daar moet je het mee doen, prima. Wat een uniek uitzicht, zo mooi.

Naar de pier

En verder waaien we. Vlakbij de pier zien we de veerdienst van Ameland naar de wal varen, de auto’s naar parkeergarage snellen. We besluiten de pier op te rijden en even een kijkje in de haven te nemen. Weliswaar 4,5 kilometer (heen en weer) omfietsen, maar bootjes kijken is altijd leuk en zoveel mensen hebben we nog niet gezien, deze tocht.

Halverwege de pier kun je lopend naar de Kees Weverswadpost, een vogelkijkhut midden in de kwelder. Maar opnieuw begint het te spoelen en we haasten ons naar het restaurant. Met een uitzicht op mensen in plaats van vogels genieten we van een late lunch.

Als we weer verder kunnen is het droog en doet zelfs de zon zijn best door te breken. We komen langs twee grote vrouwen, een dikke en een dunne. Ze kijken uit over de Waddenzee. Wachten op hoog water is van Jan Ketelaar en bestaat uit twee vrouwen van 5 meter hoog, opgetrokken uit cortenstaal. Het beeld gaat over de zoektocht naar balans en uitwisseling, zo lezen we. We hadden het zelf niet bedacht. De weinige mensen die er rondlopen gaan er allemaal mee op de foto.

En door, verder zoeven we naar het oosten. We zien alleen maar schapen, slechts heel af en toe komen we een fietser tegen die tegen de wind in zwoegt. We fietsen Holwerd vlot voorbij waarbij ik me een beetje zorgen maak. Dat betekent namelijk ook dat we straks terug naar het westen moeten.

loading

Pal tegen de wind in

Via Ternaard gaat het eerst naar het zuiden maar dan is er geen ontkomen meer aan, terug gaat het pal tegen de wind in. Er staat heel af en toe een boerderij of een bomenrij die de wind breekt maar verder is het echt wel even harken. Als we wat tegen elkaar zeggen moeten we schreeuwen, de wind verwaait onze woorden. Mijn kapsel is twee keer zo volumineus, onze kuiten worden dat ook.

De laatste 10 kilometer moeten we hard werken om terug in Holwerd te komen. Maar, zo schreeuwen we naar elkaar, dit is toch ook de reden dat je fietst en niet in een auto zit: je wilt bewegen, je spieren voelen, de wind in je gezicht, je wilt leven!

En zo komen we toch heel tevreden aan in Holwerd.

menu