Zanger Marco Bakker en actrice Willeke van Ammelrooy verhuisden vorig jaar vanuit de Randstad naar het Heuvelland en willen er niet meer weg. Een gesprek over liefde, rust, ruimte, succes en het noodlot.

Het lijkt wel een klein museum, de woonboerderij in Klein Welsden waar Marco Bakker en Willeke van Ammelrooy een paar maanden geleden zijn ingetrokken. Boven de leren bank hangt een groot portret van de gevierde actrice in jongere jaren, gemaakt door Rits van Kooten. Aan diezelfde muur een abstract figuur met grote hoed, waarin je met enige fantasie Marco Bakker zou kunnen zien (gemaakt door de zwager van Willeke).

Ook in de andere ruimtes is kunst aanwezig. Driedimensionale werken, schilderijen, kleine en grote sculpturen, tot in het kleinste kamertje toe. De twee houden van kunst, dat is duidelijk. Kunst verrijkt het leven, zegt Marco als hij is neergeploft op de bank. Zonder kunst zou het bestaan grauw en grijs zijn.

Zelf heeft hij, net als zijn vrouw Willeke, een flinke bijdrage geleverd aan de wereld der kunsten. Samen staan ze al meer dan een eeuw op het podium en in de schijnwerpers. Hij als opera- en operettezanger en tv-ster, zij als film- en toneelactrice en regisseuse. „Tevreden gezichten in de zaal na afloop van een concert geven zo veel voldoening”, zegt hij. „En het applaus werkt verslavend. Aan een leven zonder zou ik niet kunnen wennen.”

Wat dat laatste betreft maakt het koppel moeilijke tijden door. Vanwege de coronapandemie zijn een concertreeks van hem en zestig toneelvoorstellingen van haar uitgesteld. Toch blijven ze monter, zegt de bariton die net terug is uit Hilversum. Daar heeft hij twee interviews gegeven – waarvan eentje in de nacht – over zijn onlangs verschenen biografie M arco Bakker, het complete verhaal .

„Wacht even, ik moet het afval nog buiten zetten”, roept Willeke vanuit de keuken, maar haar echtgenoot zit op de praatstoel en zal voorlopig niet ophouden. Hij vertelt over zijn jeugd, carrière, boek, grote liefde Willeke en steekt ook de loftrompet over het Heuvelland.


Waarom zijn jullie vanuit de Randstad verhuisd naar Klein Welsden?

Marco: „We woonden in Beverwijk waar ik geboren en getogen ben en hadden daar een leuk huis. Maar we begonnen ons steeds meer te ergeren aan de drukte. Altijd files. En mensen, veel mensen; op straat, het strand, in de supermarkt... Zo’n anderhalf jaar geleden hebben we besloten om rust en ruimte te zoeken. Zuid-Limburg kwam daarbij meteen in beeld. Ik heb producties gedaan met Opera Zuid in Maastricht. In de vrije uren die ik had tussen repetities en uitvoeringen, ging ik wandelen of fietsen in de omgeving. En werd verliefd op al die slingerweggetjes, heuvels, bossen en prachtige vergezichten.”

Willeke, die inmiddels aangeschoven is: „Mag ik ook wat zeggen? Ik had best wel naar Friesland gewild, hoor. Een boerderijtje daar is altijd een droom van me geweest. We zijn daar ook gaan kijken, maar konden geen geschikt pand vinden.”


Heb je het niet naar je zin in het Heuvelland?

Willeke: „Oh, jawel hoor. Marco kun je overal neerzetten, die schiet meteen wortel, maar ik moest toch even wennen. Limburg is best ver weg van mijn dochter, kleinzoon en zus die in Amsterdam wonen. Maar gelukkig heb ik een auto. En stapels luisterboeken. Als ik op en neer rij, heb ik weer een boek uit. Voordeel is trouwens dat we nu twee uur korter hoeven te reizen naar ons boerderijtje in Frankrijk.”


Hoe is het inburgeren verlopen?

Willeke: „Soepel! Er wonen hier heel aardige mensen. Op de dag van de verhuizing stonden er bloemen, een Limburgse vlaai en Mergelland-eieren op de keukentafel. Van de buurvrouw die we nog niet eens hadden ontmoet. Zo lief! Die eieren zijn trouwens ontzettend lekker. Als we ergens op bezoek gaan, nemen we altijd een doosje mee.”

Marco: „De mensen hier zijn een stuk minder opdringerig en brutaal dan in de Randstad. We worden af en toe herkend, bij de bakker in Margraten of de Jumbo in Cadier en Keer, maar verder met rust gelaten. Heel fijn. We hebben ook meteen aansluiting gevonden. De voorzitter van de Margratense harmonie stond op de stoep met de vraag of we konden samenwerken. Ik heb ingestemd met een reeks kerstconcerten, maar die ging vanwege corona helaas niet door. Ik denk erover om een concert te geven op de Amerikaanse Begraafplaats, voor nabestaanden van al die jongens die daar liggen. Ikben opgegroeid in de oorlog en die ervaringen – soms traumatisch – hebben me gevormd. Ik wil graag iets terugdoen voor onze bevrijders.”


Ook overwogen om definitief in jullie boerderijtje in‘la douce France’ te gaan wonen?

Marco: „Nee. We komen daar graag. Stokbrood, kaas en wijn, heerlijk. Je krijgt daar meteen een vakantiegevoel. En we kunnen ons daar helemaal anoniem voortbewegen. Maar er gaan wonen is geen optie zolang we werken. De afstand is te groot. Aan stoppen met werken moeten we trouwens niet denken.”

Willeke: „Zolang we daar plezier aan beleven en het fysiek en mentaal kunnen volhouden, gaan we door. We geven allebei ook masterclasses aan jongeren. Dat levert veel energie op!”


Vanwege de coronapandemie ligt het normale leven stil. Hoe vullen jullie de dagen?

Marco: „Ik ben bezig met een nieuwe cd en dat slokt tijd op. Bovendien oefen ik iedere dag. Zingen is topsport, je moet blijven trainen. En fit blijven. Ik wandel veel. Ben een echt natuurmens en kan uren dwalen door bossen en velden. Ook trek ik er regelmatig opuit op mijn e-bike en – als het weer het toelaat – op mijn motor. En Willeke en ik golfen.”

Willeke: „Ik ben niet zo’n wandelaar, heb er snel genoeg van. Ik heb kanker gehad en de chemo heeft mijn voeten aangetast. Neuropathie heet dat. Gelukkig kan ik wel golfen. Dat doen we in Wittem. Het is zo mooi daar! Wist je dat in Wittem de oudste bomen van Nederland staan? Ik verveel me nooit. Ik kan uren op de bank zitten breien. En ook ik moet oefenen. Teksten leren voor het theaterstuk en twee films waarin ik een rol ga spelen.”


Willeke heeft de laatste decennia een broze gezondheid. Eerst kanker en twee jaar geleden een hartoperatie. Zijn jullie bang voor corona?

Willeke: „We hebben allebei al corona gehad. In oktober gaf Marco een klein concert aan de Belgische kust, waarna we naar Frankrijk zijn vertrokken. Daar kregen we bericht dat de mensen met wie Marco had opgetreden, besmet waren. We zijn meteen naar Maastricht gereden en hebben ons laten testen. De uitslag was positief, maar gelukkig hebben we nauwelijks fysieke klachten gehad.

Marco: „Ik moet er niet aan denken dat Willeke weer ziek wordt. Toen die kanker werd ontdekt, was ik doodsbang dat ik haar zou verliezen. En tijdens die hartoperatie heb ik ook peentjes gezweet. Medici kunnen ontzettend veel en daar heb ik enorm ontzag voor. Maar je weet maar nooit, het kan ook een keer fout gaan. En ik zou niet weten wat ik zonder haar zou moeten... Dus blijven we heel goed oppassen, voldoende afstand houden en voortdurend de handen ontsmetten.”

Onlangs kwam de biografie Marco Bakker, het complete verhaal uit . Daarin komt, naast de vele successen, ook de inktzwarte bladzijde uit het leven van de bariton aan bod: het ongeluk in 1997 in de parkeergarage van de Amsterdam ArenA. Hij reed een 37-jarige vrouw – moeder van twee kinderen – aan, die later overleed. De zanger beweert dat zijn auto door technische malheur ‘op hol sloeg’. Volgens ooggetuigen wist hij door behendig sturen nog een groepje voorbijgangers met kinderen te ontwijken.

Toch werd hij veroordeeld voor rijden onder invloed (hij had twee borreltjes op). Hij kreeg een taakstraf van 240 uur en mocht een jaar niet autorijden. Het ongeluk had grote impact op zijn carrière. Omroepen, orkesten en koren wilden niet meer met hem samenwerken. Jarenlang zweeg hij over die tragische gebeurtenis en de nasleep ervan. Pas in 2015, toen stiefdochter Denise Janzée de documentaire Marco, de weg terug maakte, sprak hij erover.


In die film was je heel openhartig over het ongeluk. Waarom moest dit boek er dan nog komen?

Marco: „Ik heb daar heel lang over getwijfeld en me uiteindelijk door vrienden laten overhalen. Ik ben nu 82. Ik voel me fit, maar weet niet hoe lang ik nog te leven heb. Ik wil mijn ervaringen graag delen met jong talent, hen ook wijzen op de valkuilen van het vak. Bovendien ben ik dankbaar voor wat ik in mijn leven heb mogen doen en wat ik heb bereikt en dat wilde ik best op papier zetten. Maar het moest wel een eerlijk boek worden, waar naast hoogtepunten ook dieptepunten aan bod komen, dus ook dat verschrikkelijke ongeluk.”


Je overwoog Nederland te verlaten en uit het leven te stappen.

„Dat klopt. Ik kwam in een diep dal terecht. Was door veel mensen – ook zogenaamde vrienden – al veroordeeld voordat de rechter zich überhaupt over de zaak had gebogen. Ik kon niet meer slapen. Het heeft zo’n vier jaar geduurd voordat ik licht aan het einde van de tunnel zag. Dat ik erbovenop ben ge-komen heb ik te danken aan Willeke en mijn vrienden Henk Poort en Ernst Daniël Smid, met wie ik De 3 Baritons vormde. Ze zijn achter mij blijven staan en hebben me uit de afgrond getrokken.”

Willeke: „Het is maar goed dat er toen nog geen sociale media bestonden. Ik weet niet of Marco hier dan nog had gezeten...”


‘Die grote sterke beer is verschrompeld tot een hoopje ellende’, schrijft Willeke in het boek. Was het zo erg?

Willeke: „Heb ik dat gezegd? Echt waar?”

Marco: „Ja, dat heb je gezegd!”

Willeke: „Hij was er inderdaad slecht aan toe. Hij straalde niet meer. Gelukkig gaat het nu een stuk beter. Maar er is een Marco vóór en een Marco na het ongeluk. En die verschillen, ja.”

In het boek staat dat jullie samen nooit konden praten over het ongeluk. Is dat nog steeds zo?

Willeke: „Dat blijft moeilijk. Als ik erover begin, wordt hij boos. Ik heb lange tijd rondgelopen met het idee om er zelf een boek over te schrijven. Er zijn rare dingen gebeurd na de aanrijding en in het onderzoek. Ik heb daar een heel dossier over verzameld.”

Marco (voor het eerst tijdens het verder geanimeerde, lange gesprek lichtelijk geïrriteerd): „Zullen we het daar nu niet over hebben, schat.” En even later: „Dat ik er niet over wilde praten, heeft te maken met mijn jeugd. Ik ben opgegroeid met drie zussen. Voelde me vaak buitengesloten en heb sindsdien altijd geprobeerd mijn eigen boontjes te doppen. Ik heb iemand doodgereden en dat is verschrikkelijk voor de nabestaanden. Het gebeurde in een split second. Kon ik het maar ongedaan maken...”

En dan, na een korte stilte: „Ik heb daar boete voor gedaan. In het boek heb ik opgeschreven wat er, in mijn beleving, is gebeurd. En nu wil ik het er niet meer over hebben.”

Willeke haalt de kou uit de lucht. Ze gaat voor het eerst in haar leven een rol spelen in een horrorfilm, vertelt ze. ,,Ik kan niet wachten tot ik in stukken gezaagd word.” Ze vraagt zich hardop af of dat wel gaat lukken. „Daar zullen wel veel special effects voor nodig zijn...”

Marco lacht. Ze kunnen elkaars gedachten lezen, zijn twee handen op één buik. Ze kwamen elkaar voor het eerst tegen op een feestje in 1976, toen ze beiden in een moeilijke levensfase zaten. Hij lag in scheiding met zijn tweede vrouw, zij probeerde de zelfmoord van haar ex-man te verwerken. De vonk sprong niet meteen over, maar het klikte, ze trouwden en zijn 45 jaar later nog steeds gelukkig met elkaar. „Ondanks dat het hier ook wel eens behoorlijk knettert, hoor.”


Wat is het geheim van jullie relatie?

Marco: „Je moet elkaar vrij laten en vertrouwen.”

Willeke: „Vrijheid is belangrijk. En dat betekent voor mij dat ik mezelf moet kunnen zijn en ook mijn negatieve kanten kan laten zien. En dat ik in mijn eentje van de zon ga genieten in Spanje, terwijl Marco gaat wandelen door de Schotse Hooglanden..”

Marco: „Respect is ook belangrijk. En humor, niet te vergeten. Je moet met en om elkaar kunnen lachen.”


En de toekomst?

Marco: „Ik hoop dat we hier in Zuid-Limburg samen oud – beter gezegd: nog ouder – mogen worden.”

Willeke: „En dat het ons gegeven is nog een tijd door te werken. Acteren, lesgeven aan jongeren. En dingen doen, die we nog nooit gedaan hebben. Optreden op Lowlands, zoals Marco een paar jaar geleden mocht doen. Of in een horrorfilm spelen. En vooral ook: blijven genieten van onze kinderen. Want op hen ben ik meer trots dan op alle prijzen die ik heb gewonnen.” Hij knikt instemmend.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Extra