Het strand van Cala Cristus tussen Pálamos en Platja d’Aro is erg rustig. Ruimte zat om veilig afstand te houden.

Zo is het op vakantie op de camping in Spanje met corona: weldadige rust, ruime stranden en veel gedoe met mondkapjes

Het strand van Cala Cristus tussen Pálamos en Platja d’Aro is erg rustig. Ruimte zat om veilig afstand te houden. Foto: Alfred Meester

Hoe is het op de camping aan de Costa Brava in Spanje? In één woord: vreselijk. Vreselijk rustig, vreselijk mooi en ook een beetje triest. In niets is de vakantie in Spanje zoals die altijd was, schrijft DVHN-verslaggever Alfred Meester in een persoonlijk reisverslag. Een verhaal over verwarring, onzekerheid en vakantie-euforie.

De camping is uitgestorven. De populaire kampeerterrassen met adembenemend uitzicht op de Middellandse Zee en de bedrijvige vissershaven van Pálamos zijn leeg. Verspreid tussen de pijnbomen staan drie caravans.

Wij waren zo gek naar Spanje te gaan

Voor de rest zitten her en der wat plukjes campinggasten in chalets die overal gegroepeerd op de camping staan. In het lager gelegen deel staan een paar caravans, enkele campers en een handvol tenten. Van de zevenhonderd staanplaatsen zijn er hooguit enkele tientallen bezet.

Wij waren zo avontuurlijk - zo je wilt gek - naar Spanje te gaan. Ondanks corona, ondanks het nog maar pas opgeheven negatief reisadvies en ondanks alle onzekerheden van een vakantie op het zwaar door Covid-19 getroffen Iberisch schiereiland.

De stilte en leegte is surrealistisch. De magnifiek gelegen camping met eigen strand heeft uitstekende voorzieningen en staat normaal afgeladen vol. Als we aankomen en de auto de bocht de steile heuvel op maakt, blijkt de receptie bij de ingang gesloten. De slagboom gaat omhoog en we kunnen meteen doorrijden naar het hoofdkantoor.

loading

Ons gaapt het grote niets tegemoet

Onwennig en lacherig zetten wij daar onze mondkapjes op. Achter een grote plexiglazen wand zitten twee vrouwen, ook met mondkapjes.

Inderdaad, wij hebben gereserveerd en horen aan wat de coronamaatregelen op de camping inhouden: anderhalve meter afstand houden en mondkapje op in de kampwinkel en bij de receptie.

Als wij terug de auto instappen en naar onze plek willen rijden, arriveert een ander Nederlands gezin met caravan. De heuvel baadt in het zonlicht. Het voelt al bijna als vertrouwd. Maar op de top aangekomen gaapt ons het grote niets tegemoet. Alle 43 comfort-plus kampeerplekken zijn leeg. Op het mooiste deel van de camping staat hélemaal niemand!

Huh? Zelfs onze caravan staat er niet. Hoe kan dat nou?

Mijn smekende blik beloond

Zeven jaar geleden hebben we een tweedehands caravan gekocht en die naar de Costa Brava gereden. Na de vakantie hebben we de sleurhut achtergelaten en toevertrouwd aan een Nederlander die in het hart van het gebied een caravanstalling runt.

Hij brengt de caravan op het afgesproken moment op de gewenste camping en haalt die na elke vakantie weer op. Ideaal. Verder staat onze Eiffelland uit 2002 – voorzien van alles wat je maar nodig hebt voor een zonvakantie – het hele jaar door op het weiland van de stalling.

Maar nu is de caravan er niet. Bellen. Misverstandje. De stalinghouder had nog een definitieve bevestiging van onze komst verwacht. Zijn vrouw belooft dat onze caravan er binnen anderhalf uur is. Ondertussen heeft dat andere Nederlandse gezin zijn caravan op de heuveltop neergezet.

Ik zie mijn kans schoon en loop terug naar de receptie met de mededeling dat onze caravan nog komt. Ik vraag of we een andere dan de ons toegewezen plek mogen innemen. De receptioniste twijfelt. ,,Er komen nog meer gasten, maar ik wacht nog op een bevestiging. Vooruit, doe maar dan’’, beloont ze de smekende blik onder mijn mondkapje.

loading

Er kondigt zich aparte vakantie aan

We hebben de mooiste plek die we nooit konden krijgen. Groot, met een geweldig uitzicht en pijnbomen die voldoende schaduw bieden. Dat voelt direct als pluspunt. Als de caravan even later komt aangereden kondigt zich een aparte vakantie aan.

De stallinghouder vertelt zo’n 75 procent aan annuleringen te hebben. Twee nieuwe regionale corona-uitbraken voeden nieuwe onrust. De regio’s La Mariña in Galicië en Segrià in Catalonië zijn per direct in lockdown gegaan. Die laatste besmettingshaard bij Lleida is ‘dichtbij’, 273 kilometer van onze camping.

Voor België zijn de uitbraken voldoende reden om opnieuw code oranje op Spanje van toepassing te verklaren. Vlamingen die al in Spanje zijn, raken in paniek en bellen. ,,Ze vragen: wat moeten we doen? Nu zijn we niet meer verzekerd. Maar wat moet ik zeggen? Ik ben geen consulaat’’, haalt onze caravanman de schouders op.

Hij en zijn vrouw zaten ruim tweeënhalve maand opgesloten in hun huis in een klein dorpje landinwaarts. Boodschappen doen mocht slechts op bestelling en dan ook nog in een aangewezen supermarkt. Hij is blij dat het leven weer een beetje zijn normale loop krijgt, maar deze zomer is verloren. Hij wenst ons niettemin een fijne vakantie, drukt ons nog op het hart de coronamaatregelen vooral strikt na te leven: mondkapje op in supermarkt en andere winkels.

Want de politie loert op lankmoedige toeristen. Deelt boetes uit van 650 euro per overtreding, die na soebatten (‘ik wist het niet’) uiteindelijk worden vastgesteld op 150 euro.

loading

Brandhaard op 273 kilometer afstand geen reden tot zorg

De berichten over de nieuwe besmettingshaard in Catalonië, gaat als een lopend vuurtje. Ongeruste familieleden bellen ons op de dag van vertrek en vragen of het wel verstandig is te gaan. Covid-19 is uitgebroken onder arbeidsmigranten, die ten westen van Barcelona fruitplukken. Wij oordelen dat de 273 kilometer afstand geen reden tot zorg is. De uitbraak eind mei in Leer, net over de Duitse grens bij Winschoten, was aanzienlijk dichterbij.

Op de camping is het kalm, maar één van de twee zwembaden is gewoon geopend. Ook de tennisbaan en het voetbalveld zijn vrij toegankelijk. Het restaurant heeft een aangepaste kaart. Aan de counter moet je zelf je bestelling doen en het eten ophalen wanneer de meegegeven verklikker op tafel begint te piepen. Wij hebben slechts waardering voor de uitgebreide voorzorgsmaatregelen.

Ook buiten de camping is alles anders. Op de Franse tolwegen was ons al opgevallen dat er nauwelijks Nederlandse kentekens te zien waren. Ook in Spanje zijn onze doorgaans luidruchtige landgenoten dit jaar de grote afwezigen.

Het zijn vooral Spanjaarden die nu aan de kust bivakkeren. Nu ze hun tweede huis door corona niet meer aan buitenlanders konden verhuren, zitten ze er zelf. Verder zie je eigenlijk alleen nog wat verdwaalde Fransen en een enkele Duitser. Britten mogen Frankrijk niet in en zijn dus ook opvallend afwezig in het doorgaans bijzonder toeristische Platja d’Aro.

loading

Kinderen lopen met Messi-mondkapjes

De dinsdagmarkt in Pálamos is druk. Allemaal Spanjaarden. Iedereen draagt een mondkapje. Want overal waar de anderhalve meter afstand houden niet lukt, geldt de draagplicht. Handelaren spelen er handig in op. Voor 4 euro heb je een design-mondkapje, voor nog een euro extra met inschuifbaar filter erbij.

Kinderen lopen met Messi-mondkapjes, vrouwen in bloemetjesjurken met bijpassend mondmasker. Ruimte voor humor is er ook. Neem het mondkapje met de huiveringwekkende beeltenis van The Joker of Pacman.

loading

Het gekke is dat de Spanjaarden nauwelijks afstand houden. Het mondkapje lijkt een geldig excuus om ongegeneerd schouder aan schouder in de bakken te graaien. Maar werkelijk overal staan flesjes met desinfectant. Ook de sanitairgebouwen op de camping zijn vergeven van de dispensers. De Spanjaarden lijken het besmettingsgevaar serieus te nemen.

Toch niet voldoende, blijkt een dag later. De Catalaanse regering vaardigt met ingang van 9 juli een algehele draagplicht van mondkapjes uit. Het is een statement. Naar de smaak van regeringsleider Joaquim Torra gaan de Catalanen te achteloos met het besmettingsgevaar om. De verplichting overal buitenshuis een mondkapje te dragen moet hen ervan doordringen dat Covid-19 niet dood is en nog steeds op de loer ligt.

Slik. Ook met mondkapje óp het strand?

Slik. Dat betekent met mondkapje op naar het strand. Maar ook met mondkapje óp het strand? In een mailtje van onze stallinghouder wordt zelfs gerept van een draagplicht op het ‘eigen’ terras voor de caravan. Dit neigt naar hysterie.

Op dag 1 van de mondkap-oekaze draagt op het strand gelukkig niemand een mondmasker. Ruimte zat ook. De strandgasten zitten meters uit elkaar. De meeste zonaanbidders hebben het mondkapje wel onder handbereik. Je weet nooit wanneer de politie opduikt en hoe onredelijk het gezag kan zijn. De campingreceptionist stelt ons gerust. ,,Op het strand hoef je echt geen mondkapje te dragen, als je maar afstand houdt.’’ Op het terras mag het mondkapje ook gewoon af.

Het Nederlandse caravangezin achter ons zegt desnoods te vertrekken. ,,Als het niet leuk meer is, pakken wij onze caravan in en gaan we nog een weekje naar Frankrijk’’, zegt onze buurman. Voor ons geen optie. Mijn auto heeft niet eens een trekhaak. Mocht de Costa Brava ook in lockdown gaan, dan hebben we een paar uur de tijd om de caravan in te pakken en te vertrekken. Daar doen we normaalgesproken een dag over, schiet er door mijn hoofd.

loading

Viroloog Coretta Van Leer was de trigger

Hadden wij dan vooraf geen twijfels? Nou, eigenlijk was Spanje helemaal niet de bedoeling. Na de intelligente lockdown had ik de zomervakantie uit mijn hoofd gezet. Nadat Rutte in zijn persconferentie begin juni had gemeld dat we toch (voorzichtig) op vakantie konden in het buitenland, had ik me verzoend met een kort verblijf op Ameland.

Mijn vrouw was het gelukt een gedateerde bungalow te reserveren. Voor een weekje. Kort na de bevestigingsmail liet de eigenaresse evenwel weten dat ze haar bungalow toch liever voor een langere periode aan een ander verhuurde. En toen waren de mogelijkheden van een vakantie in eigen land ook wel zo’n beetje uitgeput. Geen huisje meer te krijgen; onze caravan in Spanje.

Wat trok ons dan over de streep? Dat waren de opmerkingen van viroloog Coretta Van Leer van het UMCG. Zij stelde eind mei, op de van haar bekende nuchtere toon, dat vakantievieren in het buitenland best kon. Ga met eigen vervoer, kampeer in de buitenlucht en mijdt drukke plekken, was haar advies.

Dat was voor ons de trigger. Want hoeveel verregende vakanties op Terschelling heb ik als kind niet meegemaakt? Het heeft me een zekere afkeer van de Waddeneilanden bezorgd. Op een rustige zonovergoten Spaanse camping kan het nauwelijks onveiliger zijn dan op een stampvolle verregende Nederlandse camping, dacht ik.

loading

Spanje is en blijft fantastisch

We hebben gelijk gekregen. Spanje is en blijft fantastisch. De natuur ontgaat het coronavirus volledig en is deze vroege zomer mooier dan ooit. Een parkeerplek vinden bij de meest afgelegen baaitjes is dit jaar geen enkel probleem. De rust op de camping is weldadig. En een mondkapje dragen went sneller dan je denkt.

Meest bezwaarlijk vind ik dat er voor onze kinderen weinig te beleven valt. Oudste zoon heeft een zwaar studiejaar achter de rug en vindt luieren geen probleem, jongste dochter vermaakt zich met de wifi-verbinding op haar telefoon. Maar toch. Ik had ze graag wat meer vertier met leeftijdgenoten gegund. De tripjes naar Barcelona en Girona laten we dit jaar achterwege.

Wat me toch wel verbaast is dat de toeristen zo massaal wegblijven. Dat uitgerekend wij – niet bepaald waaghalzen - de gok hebben genomen. De receptionist vertelt dat het ook niet veel drukker wordt. ,,Het is een heel moeilijk jaar.’’

loading

Te vroeg voor conclusie

Wij genieten van de zon en horen dat het weer in Nederland pet is. Mijn moeder appt over code oranje. Geen corona, maar noodweer. Toch snap ik heel goed dat de meeste Nederlanders in eigen land zijn gebleven, zeker met kleine kinderen heel verstandig.

Met een beetje geluk beleven wij de vreemdste én heerlijkste zomervakantie ooit. Maar die eindconclusie bewaren we nog even voor als ons de komende weken niets overkomt en we eenmaal veilig thuis zijn. Dat wel.

menu