Achter het behang #14 (over een gezin in coronatijd): ‘Ach ja, zorgen, wat zijn zorgen?’

Illustratie: Infographics DvhN

Weken geen school, weken thuiswerken, weken op elkaars lip. Verslaggever Maaike Borst schrijft dagelijks over haar gezin in coronatijd.

,,Niemand gaat meer de straat op’’, constateert de fietsenmaker somber. ,,Het werk is gehalveerd. Dit moet niet tot in de winter duren.’’

Ik sta met een setje bandenplakspul bij de kassa en voor het eerst van mijn leven schaam ik me ervoor dat ik zelf mijn fietsband plak. Waarom bezorg ik deze man niet wat werk in zulke barre tijden?

Ik heb er niet eens bij nagedacht. Mijn vader leerde mij dat ik zelf mijn band moest plakken en dat zit er diep in geramd. Wat ik zelf kan wil ik zelf doen: geld verdienen, verbouwen, de vuilnis buiten zetten, autorijden, belastingaangifte doen - alleen schoonmaken besteed ik graag uit.

Op weg naar huis denk ik na over de aardige fietsenmaker die vast ook niet graag afhankelijk is van anderen maar nu misschien wel voor steun moet aankloppen bij de overheid en niet eens weet of dat genoeg zal zijn.

Voor onze deur staan de buren te praten. ,,Ik sprak een veearts die een keizersnede bij een koe moest doen’’, vertelt de ene buurman. ,,Hij zegt: die boer stond ook te hoesten en te proesten maar ik moest hem toch vragen om die baarmoeder vast te houden. Ik kan dat echt niet alleen.’’

De andere buurman knikt. ,,Ja, als je het krijgt, dan krijg je het toch.’’

Als ik de buren vraag of ze zich ook zorgen maken, reageren ze als Groningers. Schouderophalend. ,,Ach ja, zorgen, wat zijn zorgen?’’

In de tuin zet ik de fiets op zijn kop, vast van plan om de jongens te laten zien hoe je zelf een band plakt. Buitenband los, binnenband eruit, oppompen, gaatje zoeken. Maar daar gaat het mis. De band, zo blijkt, is helemaal niet lek. Tot zover het thuisonderwijs.

Ik draai de fiets weer om en rij met de kleuter naar oma om een tekening te brengen. Ze heeft salmiakballen voor mij gekocht, en paashaasjes voor de jongens. We drinken thee op het speelveldje voor haar deur, allebei aan het andere einde van de picknicktafel. De lente komt.

De kleuter zegt dat het gras niet meer nat is en hij klimt op de glijbaan. Helemaal zelf.


menu