‘Dat had mijn dochter kunnen zijn, in dat bootje’

Tien jaar geleden sloot Janneke Schoonhoven haar zoon en dochter weer in de armen na twee angstige jaren. Haar ex-man had hen naar Syrië ontvoerd en toen Ammar en Sara naar de ambassade vluchtten, was dat wereldnieuws. Hoe is het dit gezin sindsdien in Nederland vergaan? ,,De kinderen waren geen kinderen meer.’’

De radio speelt zachte Arabische muziek. Op de muur, boven de bank, staat een spreuk die erop wijst dat het leven in het nu geleefd moet worden. In de hoek bij het raam, schuin onder de spreuk zit een meisje met lang haar en een iPad op schoot. Aan de eettafel zit haar moeder achter koffie en een koek die ze links laat liggen. Ze dragen dezelfde tatoeage op hun rechter onderarm – een Tibetaans teken voor onvoorwaardelijke liefde.

Registreer gratis en lees dit artikel

Heeft u al een account? Inloggen

Door op verzenden te klikken ga ik akkoord met de algemene voorwaarden en privacy statement

Na registreren leest u direct verder

Gefelicteerd! U bent nu geregistreerd

U kunt met deze registratie elke maand 6 plus artikelen lezen.
We wensen u veel leesplezier.

Limiet bereikt

U heeft de limiet van 6 plusartikelen voor deze maand bereikt. Op de eerste dag van de volgende maand vullen we het tegoed weer aan. Of neem een abonnement voor onbeperkte toegang.

Abonneren

Bent u al abonnee?

Geschreven door

Word wakker met het belangrijkste nieuws uit het Noorden met onze ochtend-nieuwsupdate.

Meer dan 22.249 nieuwsbriefabonnees

Je kunt je op elk moment weer uitschrijven

Lees hier ons privacy statement.