Achter het Behang #15 (over een gezin in coronatijd): ‘Ik wil ook paaseitjes kleien’, zucht grote broer

Illustratie: Infographics DvhN

Wekenlang geen school, wekenlang thuiswerken, wekenlang op elkaars lip. Verslaggever Maaike Borst schrijft dagelijks over haar gezin in coronatijd.

Grote broer ligt op de bank. Op zijn hoofd zit de blauwe koptelefoon waardoor hij de hele dag met zijn vrienden praat, tegen zijn knieën ligt de iPad van school - ingepakt in beschermend groen rubber.

Hij kijkt jaloers naar zijn kleine broertje die gele balletjes kneedt en verzucht: ,,Ik wil ook paaseitjes kleien.’’

Het schoolwerk van groep 7 vergt iets meer dan het dagschema van de kleuterjuf. Grote broer pijnigt de hersenen over eindeloze reeksen opgaven terwijl zijn broertje verhaaltjes krijgt voorgelezen, bloemetjes mag verven en lego bouwt. Het is niet eerlijk.

Nog gemener: het kleuterprogramma wordt hier in huis maar mondjesmaat gevolgd (dat vergt immers tijd van ouders die in dit corona-continuüm al bijna zijn vergeten wat het begrip tijd ook alweer was) maar de grote broer moet wel elke dag alles afmaken. Ja jongen, óók Rekentijgers.

Hij kan nog zo diep zuchten, eigenlijk heeft hij vooral mazzel. Hij leert makkelijk en hoeft niet bang te zijn dat hij achterop raakt. Zijn ouders vertrouwen erop dat hij zijn best doet, verder laten ze hem rustig met zijn vrienden ouwehoeren. En als hij iets niet snapt kunnen we meestal helpen, want wij vinden Rekentijgers wél leuk.

Dat laatste is trouwens ook weer niet eerlijk. Wij behoren tot het soort van ouders dat liever een rekenkundig raadsel oplost dan kleuterknutselwerkjes in elkaar plakt of overzichtelijke pictogrammen tekent van het schema van de dag. Ons kleuteronderwijs, als we het al kunnen proppen tussen panikerende collega’s die geen verbinding met de server meer hebben of telefonische interviews over ACE-2 receptoren, beperkt zich voornamelijk tot voorlezen.

Heel soms verven we een bloem of kleien een paasei, maar verder maken we deze weken dankbaar misbruik van het feit dat de jongste net 4 is en officieel nog niet leerplichtig. Sorry juffen, we maken het over een paar jaar allemaal goed met rekenhulp. Beloofd.

Zo komt het dat kleine broer zich elke ochtend weer over de legobak buigt en jaloers kijkt naar hoe wij alledrie achter een scherm kruipen. ,,Ik wil ook werken’’, verzucht hij.


menu