Liesbeth Hovenkamp.

‘Schilderles is voedselbank voor de geest’

Liesbeth Hovenkamp.

Kunstenares Liesbeth Hovenkamp geeft al zeven jaar wekelijks gratis schilderles. Speciaal voor mensen met een kleine portemonnee.

Het is donderdagochtend half 10. De cursisten van Liesbeth Hovenkamp zitten aan de lange tafel in het speeltuingebouw in de Oosterpark. Het is de laatste les voor de zomervakantie. Hovenkamp begint, net als altijd, met het voorlezen van een kort verhaal. Dit keer van Toon Tellegen. Over een mier die afscheid neemt. Ze deelt kaartjes uit met inspirerende teksten. ,,Zo kunnen zij alle sores van thuis achterlaten en gewoon beginnen.’’

Kleine beurs

Al zeven jaar geeft de roodharige kunstenares wekelijks de schilderworkshop. Tussen half 10 en half 12 nemen de cursisten hun kwasten ter hand om te ontspannen en te leren. De schilderspullen kopen zij zelf, koffie en thee kost vijftig cent, maar verder is de workshop gratis. De les is bedoeld voor mensen met een kleine beurs. ,,Ik wilde toen ik werkloos werd zelf een schildercursus doen. Die bleken hartstikke duur. Dus ik dacht, ik begin er zelf een. Juist voor mensen die het ook niet breed hebben.’’ Hovenkamp volgde de opleiding Beeldende Creativiteit en heeft een lesbevoegdheid.

De workshop is een paar keer van locatie veranderd. ,,Het daglicht is niet geweldig’’, zegt ze. Ze strijkt haar gekleurde jurk glad en kijkt rond. ,,Je moet een gegeven paard niet in de bek kijken, he?’’

‘Iedereen mag zijn zoals hij is’

Hovenkamp loopt rond en geeft aanwijzingen. Er is geen vaste opdracht. ,,Nee, wat een onzin. Stel dat ze moeten schilderen, terwijl ze liever willen tekenen. Daar wordt niemand gelukkig van.’’ Wel zijn er regels. ,,Ik wil hier geen negativiteit. De cursisten mogen niet oordelen en niet roddelen. Iedereen mag zijn zoals hij is.’’

Wynanda Cofdried komt al jaren bij de les. ,,Ik wist niet dat ik dit zo goed kon’’, zegt ze. Ze smeert dikke klodders gele verf op haar papier. ,,Liesbeth heeft heel veel geduld. Er is ruimte en begrip voor iedereen. Ze gaat zelfs bij mensen thuis langs om te kijken hoe het met hen gaat.’’ Dat geduld heeft moeten groeien. ,,Ik erger me wel eens. Als ze niet luisteren. Maar dat probeer ik los te laten’’, zegt Hovenkamp.

In totaal zijn er 20 cursisten. Twee ouderen die er sinds het begin bij waren zijn inmiddels overleden. ,,Ik heb ze tot hun dood lesgegeven.’’ De hele klas was bij de begrafenissen. ,,We zijn een soort familie en dat sociale aspect is heel belangrijk. De cursus is een voedselbank voor de geest. Ik maak mensen blij.’’

Uitbreiden

Ewa Normann is druk in de weer met een blauw potlood. ,,Ik zat een jaar geleden thuis met een burn-out. Hier moet niets en mag alles. Ik voel me weer helemaal een kind.’’

Het liefst wil Hovenkamp uitbreiden. ,,Ik krijg geen subsidie terwijl het zo belangrijk is dat mensen zich creatief kunnen uiten. De gewone voedselbank krijgt toch ook subsidie? Ik wil graag met hen naar een museum bijvoorbeeld.’’

,,Dit is een heel veilige omgeving’’, zegt Rieja Tempel. Voor haar op tafel ligt een met houtskool getekend portret van een slapende vriendin. ,,Ik kom hier om mijn accu op te laden. Vaak teken ik thuis en laat ik het hier aan Liesbeth zien. Het heeft heel lang geduurd voordat ik dat durfde, mijn werk laten beoordelen. Bij Liesbeth kan het.’’

Om het zevenjarige bestaan te vieren geeft Hovenkamp vandaag een feest. De genodigden nemen zelf eten en drinken mee. Mensen die de cursus willen sponsoren kunnen contact met haar opnemen.

menu