Hilbrand met zijn gouden fluitje en Jannie Zuidema.

Handbalscheidsrechter Hilbrand Zuidema uit Winschoten is 84 jaar: 'Zolang ik kan lopen, blijf ik fluiten'

Hilbrand met zijn gouden fluitje en Jannie Zuidema. Foto: Harry Tielman

De benen rekken en strekken en dan de zaal in. Voor de 84-jarige handbalscheidsrechter Hilbrand Zuidema is de warming-up voor een wedstrijd van korte duur.

Op de kast in de huiskamer van handbalscheidsrechter Hilbrand Zuidema staan allerlei ‘gedenktekens’. De gouden fluit neemt een prominente plek in. Een geschenk van het Nederlandse Handbal Verbond (NHV), als dank voor een halve eeuw actief scheidsrechteren. ,,Mooi, hè? Dat vind ik nou een mooi geschenk. Embleempjes en speldjes interesseren mij niet zo, maar dit is een leuke herinnering en waardering voor mijn wekelijkse fluiten. Ze wilden er destijds uitgebreid bij stilstaan, maar ik houd niet van poespas. Waarom zoveel drukte, ik verdien er geen boterham mee. Sterker, deze hobby kost alleen maar geld.’’

Het liefst zondag weer op pad. Maar ja: corona

De 84-jarige Winschoter is net hersteld van een zware griep. Het gaat inmiddels weer goed. Het liefst zou hij zondag weer een handbalwedstrijd fluiten, maar ja: corona. Zuidema en zijn vrouw Jannie (82) zijn in normale tijden iedere zondag op pad. Wellicht zijn ze het oudste handbalkoppel van Nederland. ,,Mijn vrouw fluit niet, maar ze is wel mijn kritische coach. In de auto analyseert zij de wedstrijd en krijg ik te horen wat ik fout en goed heb gedaan.’’

Zelf vindt hij dat hij nog aardig een wedstrijd in goede banen kan leiden. ,,Tot dusver heb ik ook nog geen wanklank gehoord. Hoe ik mijn conditie op peil houd? Nou, die is er niet meer. Voor aanvang van een wedstrijd doe ik wat ‘ochtendgymnastiek’, strek de benen en armen en dat is het dan. Het is een voordeel dat ik vroeger zelf gehandbald heb. Ik ken de trucjes, ik weet hoe het spel gespeeld wordt en waar ik op moet letten. Dan kun je tussen de lijnen het spel best volgen. Ik houd van stevig handbal, maar niet van gemeen spel. Dan lig je er direct uit bij mij. Dat weten de spelers.”

’Zelf handballen is het allermooiste’

In de tijd dat hij zelf handbalde, stond hij te boek als een opbouwspeler. ,,Maar dat is lang geleden. Op mijn 55ste ben ik op advies van de orthopeed gestopt. Ik ben ooit begonnen in de stad Groningen, bij speeltuinvereniging Onderling Genoegen Het Noorden. Die is later gefuseerd met De Meeuwen en daaruit is HCG, Handbalclub Groningen, voortgekomen. Toen ik naar Winschoten verhuisde, ben ik lid geworden van Blue Stars. Zelf handballen is het allermooiste, maar als scheidsrechter kan ik ook nog genieten van het spel. Ik heb ooit geklapt voor een fantastische aanval. Het was een duel ergens in Friesland. Dat mag toch? Ook als arbiter.’’

Winschoters kennen hem van de lokale vishandel Zuidema aan de kop van de Engelstilstraat. Nog geregeld helpt hij zijn zoon in de viszaak. Meestal op zaterdag als het spitsuur is. Een mooie opmaat naar de wedstrijd van zondag. ,,Hoelang ik dat nog ga volhouden? Zolang ik kan lopen. Vijf jaar geleden ben ik aan mijn lies geopereerd. Toen liep ik als een slak. Nu gaat het weer prima.’’

‘Fluiten is echt niet moeilijk’

Dat Zuidema nog steeds actief is als scheidsrechter komt ook, deels, omdat er te weinig arbiters zijn. ,,Ik zou de jongeren willen oproepen om ook leiding te geven bij wedstrijden. Het is zo’n mooie sport en fluiten is echt niet moeilijk. Je moet de regels kennen, scherp fluiten en niet met zo’n slap toontje. Daar dwing je respect mee af. Ik kan het iedereen aanraden. Het houdt je jong, haha.’’

menu