Allemaal stellen ze die ene vraag...

In de noodopvang in Groningen is veel onrust na de mededeling dat de bed-bad-brood-regeling wordt geschrapt.

Het is druk in de ontvangsthal van het Formule 1-hotel in Groningen. Hier is de noodopvang gevestigd van stichting Inlia, de organisatie die dakloze vluchtelingen opvangt. Bewoners halen hun weekgeld op, een briefje van 10 en 20 euro. Of vragen om een papieren bekertje waar ze wat water in kunnen doen. Op de achtergrond rinkelen de borden voor het avondeten.

Gespannen

Wie niet beter weet, denkt dat het een dag als alle andere is in de opvang, ook wel het laatste station in de opvangketen genoemd. Maar het is geen gewone dag. Veel van de ruim honderd bewoners zijn gespannen. De afgelopen 24 uur zijn teamleider Izre Kuiper (25) en directeur John van Tilborg (58) van Inlia geregeld aangeklampt. Steeds opnieuw om die ene vraag: Sta ik morgen op straat? ,,Het is een vrees die heel erg leeft bij de inwoners’’, zegt Van Tilborg.

De asielaanvraag van de vluchtelingen die onderdak krijgen in het voormalige Formule 1-hotel is afgewezen, daarom kunnen zij niet terecht in een azc. Velen leggen zich niet neer bij de afwijzing en gaan verder met procederen. Een deel is uitgeprocedeerd en bezig terug te keren.

Spoeddebat

Want staatssecretaris Dijkhoff kondigde maandag aan de financiële ondersteuning die gemeenten zoals Groningen krijgen voor de noodopvang volgens het bed-bad-brood-principe te stoppen. In plaats daarvan wil hij acht landelijke opvanglocaties, waarvan onder meer een in Groningen en een in Ter Apel. De gemeente Groningen legt zich daar niet bij neer en kondigt aan de opvang dan wel zelf te betalen. Vanmiddag is in de gemeenteraad een spoeddebat over de toekomst van de noodopvang. Van Tilborg: ,,Ik ben trots op de gemeente Groningen, zij neemt haar verantwoordelijkheid.’’

De angst in Groningen is dat veel uitgeprocedeerde asielzoekers op straat terechtkomen en moeten slapen in de openlucht. Onmenselijk, zeggen Kuiper en Van Tilborg. ,,Maar dat zal niet gebeuren. Stel je voor: 300 mensen die opeens op straat komen te staan in Groningen. Dat accepteert niemand.’’

'Ik kan niet terug, waar moet ik heen?' 

Naam: Salaha Mahamud Abukar

Leeftijd: 32 jaar

Land van herkomst: Somalië (Mogadishu)

In Nederland: bijna 6 jaar

,,28 mei 2015 ben ik hier in het hotel gekomen. En ik ben er zo blij mee. Tot dan heb ik op straat geleefd. In Rotterdam vooral.’’ Even valt Mahamud Abukar stil. Ze forceert een beleefde glimlach. ,,Mijn vriendin woont nog steeds op straat. Ik weet niet hoe het met haar gaat.’’

Datzelfde geldt voor haar twee broers en haar moeder. ,,Een van mijn broers is nu in Kenia. Dat is het enige dat ik weet. Waar mijn moeder is? Ik weet het gewoon niet. Mijn vader is gedood door al-Shabaab (terroristische islamitische organisatie, red.). Ik kan niet terug naar mijn land. En dat wil ik ook niet. Hier voel ik me goed. Het is hier beter. Veiliger.’’

Mahamud Abukar was tot voor kort – inmiddels is ze getrouwd, zegt ze met een blij gezicht – een alleenstaande vrouw, die haar hoop op een verblijfstatus nog niet heeft opgegeven. Haar Nederlands is redelijk goed. Ze probeert het, zegt ze met een vrolijke lach. ,,We gaan een nieuwe procedure starten. Want eindelijk is bevestigd dat ik uit Somalië kom. Het is nu vooral wachten. De ene dag is leuker dan de andere, maar ze zijn goed voor mij.’’

'Als dit land vindt dat ik moet gaan, dan ga ik.'

Naam: Mamaduo Diallo

Leeftijd: 27 jaar

Land van herkomst: Guinee

In Nederland: bijna 5 jaar

Diallo wil om veiligheidsredenen niet herkenbaar op de foto. Maar hij wil wel praten over de noodopvang van Inlia. ,,De mensen hier, die helpen mij zo ongelooflijk goed. Ik krijg elke week 30 euro van Inlia voor eten en kleding. Daar ben ik zo dankbaar voor.’’

Hij ‘woont’ inmiddels bijna een jaar in de opvang aan de Helsinkiweg in Groningen. En komt de dagen door met naaien. ,,Dat deed ik ook in Guinee. Naailes geven. Hier naai ik bijvoorbeeld broeken. Of maak kleren voor de vrouwen hier.’’

Nederland vindt dat hij terug moet keren naar zijn land. Alleen heeft Diallo niet de juiste papieren. Maar hij is heel helder: ,,Als dit land vindt dat ik terug moet keren naar Guinee, dan ga ik terug. Dan heb ik geen keus. Maar of ik ook wil?’’ Even denkt hij na. ,,Nee, liever niet.’’

Nadenken over hoe zijn situatie er over vijf jaar uitziet wil Diallo niet. Wat heeft het voor zin? ,,Ik heb geen toekomstplannen. Ik heb drie jaar in Ter Apel gezeten. Elke dag een stempel halen. Elke dag weer.’’ Hij wil maar zeggen: hij kijkt niet verder dan een dag vooruit. ,,Ik moet het hier eerst redden.’’

Toon reacties

Word wakker met het belangrijkste nieuws uit het Noorden met onze ochtend-nieuwsupdate.

Meer dan 22.249 nieuwsbriefabonnees

Je kunt je op elk moment weer uitschrijven

Lees hier ons privacy statement.