Achter het Behang #37: Als alles stilstaat gaat de tijd razendsnel

Illustratie: Infographics DvhN

Na zes weken op elkaars lip is het meivakantie en nog steeds blijven we thuis: de laatste loodjes tot de scholen opengaan. Verslaggever Maaike Borst schrijft dagelijks over haar gezin in coronatijd.

Het regent. Voor het eerst sinds corona. Ik kijk naar buiten en denk aan hoe het daarvoor was. Hoe er maar geen einde kwam aan die herfstige winter. Hoe gewoon het leven was.

Soms lijkt het alsof corona de tijd versnelt. Je zou zeggen dat het stilstaat, met al die deuren die dicht zijn, de dingen die niet doorgaan en de mensen die je mist. Maar dat is niet zo. Het is een stroomversnelling.

Je let even niet op, afgeleid door een leven dat op zijn kop is gezet, en daar loopt ineens een puber door het huis. Een lange jongen die boven met zijn vrienden zit te bellen, komt en gaat wanneer het hem uitkomt, in het Engels zit te gamen met een jongen uit Noorwegen en elke gezamenlijke gezinsactiviteit pertinent weigert.

Ineens stuurt de kleuter zijn vader streng naar de kraan als hij onnadenkend in zijn handen hoest en geeft hem en passant nog even mee dat ‘clean’ schoon betekent. Hij herkent letters (‘het gaat niet over corona mama, want ik zie helemaal geen o’) en rekent de hele dag sommetjes uit- alsof hij later bij het RIVM wil werken.

Wij hebben in dat hele thuisonderwijs behoorlijk onze snor gedrukt, dus dat kan het niet zijn. Er is iets met de tijd. Als alles om je heen stopt, ga je zelf dan extra snel vooruit?

Door het raam zie ik hoe de tuin, die geheel toevallig ook in dezelfde zes coronaweken tot bloei kwam, de regendruppels gretig opzuigt. Ik denk aan hoe de vele verhalen die ik in deze weken schreef mij na een moeizaam jaar weer het volle werkende leven in slingerden. Terwijl ik niet één collega zag.

Ondertussen komt de puber volledig verzopen thuis van een potje voetbal met zijn team. De voetbalvereniging is een week na de persconferentie nog altijd aan het overleggen over hoe de trainingen weer opgestart kunnen worden, maar daar willen jongens niet op wachten. Ze organiseren het zelf wel.

Misschien voelen zij het ook. Dat er geen seconde te verliezen is om te doen wat goed voelt. Want juist als alles stilstaat gaat de tijd razendsnel.


menu