Bartenders en garnalenvissers: Twee werelden op volle zee

Bier en jenever vloeien rijkelijk op de garnalenkotter. Foto Carlien Bootsma

’s Lands beste bartenders aan boord bij ’s lands authentiekste garnalenvissers. Overeenkomsten en verschillen op volle zee.

Hij heeft veel aandacht besteed aan zijn kleding, zoveel is duidelijk. Een dun jasje, de broek omgeslagen op zijn enkels met daaronder smetteloze sneakers. De jongeman ziet eruit als om door een ringetje te halen. ,,Ik hang wel eens aan de apparaten in de sportschool’’, zegt hij.

,,Dan ben ik helemaal trots als er wat eelt op mijn handpalm komt.’’ Hij wrijft over een mini-eeltbultje. Die trots is nu weg, vertelt hij. Verdwenen als sneeuw voor de zon op het moment dat hij schipper John Lukkien een hand geeft. Hij raakt maar niet over zijn kolenschoppen uitgepraat; ,,Wat een stevige hand.’’

Bont gezelschap

Het is een bont gezelschap; de ruim dertig man op de steiger in de visserijhaven van Lauwersoog. Eén vrouw, de rest mannen, getrimde baarden, tatoeages, goed gekleed. Het is de top van bartendend Nederland.

,,De Michelin-chefs van de cocktailcultuur’’, zoals Sebastiaan Kolstee van Hooghoudt het zegt. Daarnaast gaan er een aantal chefkoks uit Groningen aan boord.

Een hele dag vissen, zilte zeelucht door de haren. Daarna smaakt een borrel op zijn best, zo is de gedachte. Daarom organiseerde Hooghoudt donderdag Deadliest Catch vanuit Groningen.

Deels om de bartenders uit Amsterdam en Rotterdam te laten zien waar de wortels van de familie-destilleerderij liggen, daarnaast zou het natuurlijk mooi zijn als er meer jenever geschonken wordt.

Die borrel is niet meer zo hip, zegt Kolstee. Dat was in het verleden wel anders. ,,Het was de volksdrank nummer 1.’’ Na de Eerste Wereldoorlog ontstond een graantekort, vertelt Kolstee, na de Tweede Wereldoorlog was het helemaal dramatisch.

,,De overheid besloot dat al het graan naar hongerige kindermonden moest gaan in plaats van dat er jenever van werd gestookt.’’

loading  

Drie kotters

Het is tijd om aan boord te gaan. De mensen worden verdeeld over drie kotters. ,,Ze hebben er niet zo veel vertrouwen in dat het bij Henk aan boord goed komt’’, zegt schipper John Lukkien. Een schaterlach.

Hij wijst; de mannen hebben allemaal een feloranje zwemvest omgebonden. De mannen die bij Lukkien aan boord stappen, hebben allemaal geen laarzen aan, merkt de schipper van de ZK 10 op. ,,Die krijgen natte poten.’’

Niemand is angstig op zee, toch wordt er flink moed ingedronken. Flessen Beerenburg, Solt bier en natuurlijk jenever. Hier en daar wordt een pretsigaret opgestoken. Stoned als een garnaal krijgt een hele andere lading.

,,Hoe weet je nu waar de garnalen zwemmen? Begint je oorlel dan te jeuken of zo?’’, vraagt spirit-ontwikkelaar David aan knecht Dennis Kapinga. ,,Heb je een garnalenwichelroede?’’ Kaping legt uit dat het vooral gevoel is, rekening houden met de stroom, het tij, de wind. De ervaring uit voorgaande generaties.

Verschillen

Er bestaan best wat verschillen tussen de twee culturen. ,,Ze praten harder’’, zegt schipper Johan Rispens. ,,Meer bombarie.’’ Toch zijn er ook overeenkomsten. Zowel de bartenders als de vissers werken tot diep in de nacht. Ze varen op hun gevoel, ook bij het maken van cocktails. De grootste overeenkomst is wel de liefde voor drank.

De bartenders vertrekken na het vissen naar festival Noorderzon – op kletsnatte sneakers. Daarna gaan ze cocktailbars in de stad onveilig maken. ,,Wij mochten wel mee van ze’’, zegt schipper Johan Rispens nadat de bus met bartenders is vertrokken. Verbazing in zijn stem: ,,Zij wilden het hotel wel betalen, de drank.’’

Ondanks de verschillen en uiteenlopende dialecten: ze verstaan elkaar.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Groningen