Achter het Behang #25 (over een gezin in coronatijd): Bebloede kettingzagen en pluche konijntjes

Illustratie: Infographics DvhN

Weken geen school, weken thuiswerken, weken op elkaars lip. Verslaggever Maaike Borst schrijft over gezin in tijden van corona.

Het was 22 graden en kleine broer rende nog steeds rond op dikke blauwe winterschoenen. Er vielen handige gaten in waardoor ze goed ventileerden maar toch werd het tijd om weer eens iets te kopen wat geen allereerste levensbehoefte is.

De enige winkels waar ik sinds 15 maart ben geweest zijn de supermarkt, de fietsenmaker en de Purperen Draak. Dat laatste was een noodgeval want grote broer wilde een wapen voor live action role playing (iets met veldslagen en verklede figuren in het bos) maar het angstaanjagende demonenzwaard dat we online hadden besteld was 12 uur voor het aanbreken van zijn verjaardag nog niet binnen.

Ik ben geen shopper. Zo nu en dan banjer ik een tweedehandswinkel in, scharrel een outfit bij elkaar en graai wat mee voor de jongens. Mijn online-aankopen eindigen meestal als het demonenzwaard: in een mislukking. Het komt te laat, past totaal niet of lijkt voor geen meter op de foto.

Maar om in deze virustijd met een kleuter die zo verrukt is over zijn eigen bestaan dat hij het liefst in volle snelheid rondjes rent terwijl hij breeduit met zijn armen wappert live schoenen te kopen, leek me net zo gevaarlijk als de bebloede kettingzaag die ik in de Purperen Draak had zien liggen, dus opende ik toch maar weer de laptop die ik vanwege het mooie weer voor het eerst in coronatijden had dichtgedaan.

Ik bestelde schoenen, sandalen en meteen ook maar vervanging voor het knuffelkonijn dat al vier weken onverklaarbaar zoek is terwijl we helemaal nergens zijn geweest. Het pakket werd afgeleverd bij de buurvrouw. We waren uiteraard wel thuis maar hoorden niets omdat we net luid schreeuwend en armen wapperend in de tuin op de trampoline sprongen. En o ja, we hebben geen bel.

,,Toch handig hè’’, zei de buurvrouw. ,,Dat ze het gewoon komen brengen.’’ Ik knikte, verontschuldigde me in gedachten bij die ploeterende pakketbezorgers voor onze laksheid (we wonen hier al acht jaar jaar zonder bel) en maakte de dozen open.

De schoenen en sandalen waren een dikke maat te groot. In het pluche konijn paste de lievelingsknuffel die hij had moeten vervangen zeker drie keer.


menu